ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Χαρούμενο λιμάνι

Στα πρόσωπα της ημέρας χαμογελούν οι ηγέτες του κινήματος στο Πόρτο Αλέγκρε.
Άτυποι ηγέτες, διευκρινίζουν οι λεζάντες. Το κίνημα δεν δέχεται να εκλέγει
ηγέτες, δεν θέλει να είναι κάτι σαν τις κομμουνιστικές Διεθνείς. Ωραία
πρωτόλεια, κατάσταση ιδανικής ισότητας, όπου κανείς δεν είναι ανώτερος από
κανέναν, και κανένας κατώ-τερος. Η πίκρα, που γεννιέται από τις μοιρασιές της
ηγεσίας, δεν φύεται στο Πόρτο Αλέγκρε. Χαρού-μενο λιμάνι στ’ αλήθεια, στη
Βραζιλία τη χαρούμενη, στα πρόθυρα καρναβαλιού. Γεννιέται άραγε η αληθινή
επανάσταση, η εποχή που καταργεί τους αρχηγούς; Οι άτυποι ηγέτες όμως κάποιο
χάρισμα θα έχουν για να φτάνουν ως εμάς τα ονόματα και τα βιογραφικά τους.
Λίγη ενέργεια παραπανίσια οπωσδήποτε, κάποιο δυναμισμό, κι εκείνη την αρετή
της επιβίωσης σε καταστάσεις ρευστές, όπου πολλοί περιμένουν κάτι να συμβεί,
αλλά λίγοι παίρνουν πρωτοβουλίες. Αυτοί που κάτι έχουν παραπάνω, ίσως μόνο
αντοχή και αδιαφορία, ή κάτι λιγότερο από τους άλλους, ίσως μόνο λογική κι
ευαισθησία. Να υπάρχει άραγε στόφα, ειδικό υλικό κατασκευής, χάρισμα; Να είναι
σ’ αυτούς που ξεχωρίζουν, ή στην ανάγκη των άλλων, των πολλών το μυστικό;
Θυμίζουν πανεπιστημιακά αμφιθέατρα, όπου στη θέση του απόντος καθηγητή
ανεβαίνει κάποια στιγμή ο φοιτητής που θέλει να ηγηθεί, αυτός που πριν από
λίγα λεπτά ήταν μαζί με τους άλλους και δεν ξεχώριζε μέσα στο πανηγύρι. Είχαν
όλοι για λίγο πιστέψει ότι φτιάχνουν τον κόσμο χωρίς αρχηγούς και να που τον
ανέδειξαν στη θέση απ’ όπου δύσκολα θα φύγει. Στο μέλλον θα τον βλέπουν
συνεχώς, ώσπου να φτάσει στις θέσεις των τυπικών ηγετών. Αν η εξουσία δινόταν
με κλήρο, θα άντεχαν όλοι στη σειρά;