ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Χρειάζονται πτυχίο οι τραγουδίστριες;

Η Δέσποινα Βανδή έβαλε τα δυνατά της και δεκατρία κιλά, τη χρονιά που έδινε
Πανελλήνιες, και πέτυχε. Τίποτα πιο αποκαλυπτικό και πιο ανατρεπτικό δεν
δημοσιευόταν στις χθεσινές εφημερίδες. Πέρασε την πρώτη χρονιά στη Νομική
Κομοτηνής και ξανάδωσε και μπήκε εκεί που ήθελε, στη Φιλοσοφική Θεσσαλονίκης.
Τα έλεγε όλα χθες στον «Υποψήφιο», στα «ΝΕΑ». Δυο σελίδες προσωπική
εξομολό-γηση που αξίζουν εκατομύρια (σε ευρώ). Διότι θέτουν το ζήτημα απλά και
ξεκάθαρα: Χρειάζονται πτυχίο Φιλοσοφικής Σχολής οι τραγουδίστριες; Πριν από
μερικά χρόνια θα γελούσαμε, αλλά τώρα απαντάμε με το χέρι στην καρδιά ότι,
ναι, χρειάζονται. Κάτι κέρδισε η Βανδή στη Φιλοσοφική Θεσσαλονίκης, κάτι που,
όπως το είπε η ίδια, την οδήγησε εκεί που βρίσκεται. Και βρίσκεται σε μια καλή
κατάσταση, έστω κι αν δεν έγινε φιλόλογος. Περισσότερα θα κέρδιζαν και τα
παιδιά που ακούν τα τραγούδια της αν διάβαζαν χθες τη συνέντευξή της, αντί να
λύσουν τις ασκήσεις της περσινής χρονιάς. Και πιο πολλά θα κερδίσουμε όλοι αν
παραδεχθούμε ότι οι πανεπιστημιακές σπουδές δεν είναι πια, εδώ και πολύ καιρό,
εγγύηση επαγγελματικής αποκατάστασης, αλλά αυτό που έλεγε χθες κι εκείνη: «Ένα
γεια σε μια καινούργια πόλη, κλείσιμο του ματιού στο μέλλον, καινούργια ζωή,
καινούργιοι άνθρωποι, αληθινές εμπειρίες». Περίοδος διαμόρφωσης της
προσωπικότητας, στάδιο ενηλικίωσης απαραίτητο πια σε όσους έχουν απαιτήσεις
από τη ζωή τους. Η Βανδή είχε απαιτήσεις. Και οι υπόλοιποι εδώ στην Ελλάδα
έχουμε απαιτήσεις, έτσι δεν είναι; Φέρνουμε μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες,
ζητάμε πίσω τα Μάρμαρα του Παρθενώνα, συμμετέχουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση,
βοηθάμε τα Βαλκάνια και θέλουμε περισσότερα μετάλλια στους Ολυμπιακούς. Γιατί
φοβόμαστε να αποκτήσουμε περισσότερους φοιτητές;