ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Συντάξεις

Ο λόγος στους αναγνώστες

Ο Ν. Καμπάκος, Σερρών 19, Κορυδαλλός, γράφει: «Από τις 5/1/99 ισχύει ο νόμος
2676/99 του υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Υπουργός ήταν τότε
ο κ. Μιλτιάδης Παπαϊωάννου. Το άρθρο 62 αυτού του νόμου λέει, μεταξύ άλλων,
ότι μια γυναίκα που μένει χήρα και την ημέρα του θανάτου του συζύγου της δεν
έχει συμπληρώσει το 40ό έτος της ηλικίας της, δικαιούται σύνταξη μόνο για μία
τριετία. Μ’ αυτό τον νόμο, ο κ. Παπαϊωάννου έχει πετύχει τα εξής δύο πράγματα:
1) Μια γυναίκα που είχε την… τύχη να χηρέψει στις 4/1/99, έστω κι αν ήταν 25
ετών, θα πάρει σύνταξη χωρίς κανένα περιορισμό. Μια άλλη γυναίκα που είχε την
ατυχία να χηρέψει μετά τις 5/1/99 και δεν πρόλαβε να συμπληρώσει για λίγες
μέρες ή εβδομάδες το 40ό έτος της ηλικίας της, θα πάρει μόνο για μια τριετία.

2) ‘Ενας μεγαλοσυνταξιούχος 80 ή 85 ετών, που κάνει γάμο από σκοπιμότητα, και
παίρνει μια γυναίκα 39 ετών για παράδειγμα, όταν αυτή χηρέψει, και έχει
συμπληρώσει το 40ό έτος της ηλικίας της, θα παίρνει σύνταξη χωρίς κανένα
περιορισμό. Ενώ μια κοπέλα που παντρεύτηκε 20 ετών, ας πούμε, και πήρε έναν
άντρα 25 ετών, και μείνει χήρα λίγο πριν κλείσει το 40ό έτος της ηλικίας της,
αυτή θα πάρει μόνο για μία τριετία. Στην πρώτη περίπτωση του
μεγαλοσυνταξιούχου, ενώ εκείνος παίρνει σύνταξη για 30 χρόνια περίπου, θα
συνεχίζει να παίρνει και η χήρα του άλλα 30 χρόνια ακόμη. Στη δεύτερη
περίπτωση, εκείνος που δούλευε 25 χρόνια, η χήρα του θα πάρει τη δική του
σύνταξη μόνο για τρία χρόνια.

Νομίζω, ότι αν ήθελε ο νομοθέτης να προστατεύσει την περιουσία των
ασφαλιστικών ταμείων, θα έπρεπε να βάλει όριο στη διαφορά ηλικίας, για να
αποτρέπει γάμους από σκοπιμότητα. Εάν πάλι πιστεύει ο νομοθέτης, ότι μία
γυναίκα που παντρεύτηκε 20 ή 25 ετών χωρίς καμία ειδικότητα ή προϋπηρεσία,
μπορεί όταν φτάσει 42 ετών, μετά την τριετία, να πιάσει δουλειά, ας τη
διορίσει, και αν αρνηθεί, να της διακόπτει τη σύνταξη».

Ο γνωστός συγγραφέας Παντελής Καλιότσος, μου γράφει: «Έστειλα το βιβλίο
μου η “Σφεντόνα του Δαβίδ” στον Αρχιεπίσκοπο, με την εξής αφιέρωση: “Τα παιδιά
ντρέπονται, Μακαριώτατε. Ο Καλλίνικος επιβεβαιώνει την απουσία του από την
γιορτή του Πολυτεχνείου, λέγοντας ότι “έλειπε”. Εκείνη την εποχή, ο κ.
Χριστόδουλος “σπούδαζε”. Και εγώ επίσης, σαν Χριστιανός Ορθόδοξος, ντρέπομαι».