ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Γλώσσα των κτιρίων

Ο κόσμος άλλαξε μετά τις 11 Σεπτεμβρίου, αλλά με τρόπο που δεν καταλαβαίνουμε.
Άλλαξε το περίγραμμα της Νέας Υόρκης με πιεστική σαφήνεια, άλλαξε και το τοπίο
του Αφγανιστάν σε κατευθύνσεις πιο περίπλοκες. Οι εμμονές τού πληγωμένου
λιονταριού κοντεύουν ν’ αλλάξουν τα νοήματα των λέξεων. «Το κράτος είναι ο
μόνος τρομοκράτης» γράφουν οι τοίχοι στα Εξάρχεια και ο Σαρόν ονομάζει
«τρομο-κράτη» τον Αραφάτ. Όχι τρομο-κράτη γενικώς μάλιστα, αλλά «Μπιν Λάντεν»,
με τ’ όνομα. Ο Πούτιν λέει ότι στην Τσετσενία μάχεται τους τρομοκράτες και η
γυναίκα του δηλώνει πιστή χριστιανή ορθόδοξη, που έχει τις ελπίδες στον Θεό
(όχι στον Αλλάχ). Στην Ινδονησία η πρόεδρος με το μακρουλό ονοματεπώνυμο
χαρακτηρίζει τρομοκράτες τούς μειονοτικούς αντάρτες της χώρας της, αλλά πολλοί
υποπτεύονται ότι το κάνει για να επηρεάσει τον κόσμο εναντίον τους. Ο IRA στην
Ιρλανδία παρέδωσε τα όπλα για να μην ταυτίζεται με τους τρομοκράτες του 21ου
αιώνα, να κρατήσει την κάπως ρομαντική εικόνα του 20ού. Κάθε περίπτωση έχει τη
δική της απόχρωση και ιστορία, που βιάζεται να μεταμφιεστεί σε κάτι
αναγνωρίσιμο, τρομοκρατικό, να αναζητήσει συμπαράσταση. Και πιο απλά από τις
λέξεις ίσως εμφανίζονται τα κτίρια. Οι δίδυμοι πύργοι της Νέας Υόρκης τη
στιγμή που βγάζουν φλόγες, μοιάζουν με το κτίριο της παλαιστινιακής
ραδιοφωνίας, καθώς το ανατινάζει επισήμως, χωρίς να χρειαστεί καμικάζι, ο
ισραηλινός στρατός. Ωραίο κτίριο, όχι πολύ ψηλό, θυμίζει λίγο τα δικά μας, τα
μοντέρνα, στην Κηφισίας. Στυλ φιλόδοξο, στημένο με ελπίδες. Ο Σιμόν Πέρες, που
επισκέπτεται την Ευρωπαϊκή Επιτροπή σήμερα, ίσως τους δείξει την εικόνα σε
καρτ ποστάλ. Κι εκείνοι θα του δώσουν ευρώ εξοικείωσης.