ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Χαμένα ταλέντα

Τουλάχιστον βλέποντας αυτή την περίφημη «λίστα Γρυλλάκη», λύνεται το μυστήριο
γιατί δεν κατορθώνει η Αστυνομία να ανακαλύψει τη 17 Νοέμβρη. Πώς μπορεί να
αποκτήσει κανείς στοιχειώδη νηφαλιότητα και να σκεφτεί με απλή λογική, όταν
συναπαντιέται με τέτοιες νοοτροπίες; Έχει ένα κλίμα αυτή η λίστα που φαίνεται
γνώριμο, μια απόχρωση παθολογικής συνωμοσιολογίας που την έχουμε συναντήσει.
Διάφοροι απόστρατοι αξιωματικοί, που ποτέ δεν συνήλθαν από το σοκ της
μεταπολίτευσης κι έθρεψαν τη μανία καταδίωξης που τους κατείχε με ό,τι τους
έπεφτε στα δόντια, διάφοροι ταλαίπωροι τύποι εν συγχύσει που φαντάζονται
παντού εχθρούς, κυκλοφορούν γενικώς και ενσπείρουν πανικό σε γριούλες στα
τρόλεϊ, σε συμπαίκτες ταβλιού στο Ζάππειο κ.λπ. κ.λπ. Άνθρωποι με χαμένα
ταλέντα, που θα έπρεπε να έχουν γίνει σεναριογράφοι, συγγραφείς, συνθέτες,
κάτι το μυθοπλαστικό γενικώς, αλλά γεννήθηκαν σε φτωχές οικογένειες, ή σε
χωριά όπου το καλύτερο που μπορούσες να κάνεις ήταν να καταταγείς σε κάποιο
σώμα, στρατό, αστυνομία, χωροφυλακή. Άνθρωποι που χάθηκαν στον «Ιστό της
αράχνης». Τη θυμάστε αυτή τη ραδιοφωνική σειρά της ψυχροπολεμικής Ελλαδίτσας,
με τα θερμά τραύματα του Εμφυλίου της; Ε, δεν μπόρεσε να απασχολήσει όσους
σεναριογράφους διέθετε το δυναμικό της, περίσσεψαν πολλοί να στελεχώνουν τις
διάφορες υπηρεσίες. Μπορεί να άλλαξαν τα πράγματα, να κηρύχτηκε το τέλος του
Ψυχρού Πολέμου, να πέρασε υπαρξιακή κρίση ακόμα και ο Τζέιμς Μποντ, μπορεί να
ανήκουμε στην Ευρώπη, να ζούμε είκοσι οκτώ χρόνια σε δημοκρατία, αλλά η
φαντασία ποτέ δεν πεθαίνει. Ας καταλάβει τώρα τουλάχιστον η κυβέρνηση πόσο
πολύ λείπει από τη χώρα μια ανώτερη κινηματογραφική σχολή (κι όχι μόνο μία).
Ας αποφασίσει επιτέλους την ίδρυσή της. Έστω και στα πλαίσια πάταξης της τρομοκρατίας.