ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Εποχή των παγετώνων

Λίγο ανάποδα να παρακαλέσουμε τον Αϊ-Βασίλη. Ας μη φέρει άλλο χιόνι, δεν το
χρειαζόμαστε. Αρκεί τόσο. Δεν γίνεται να χαίρεται κανείς τον χιονάνθρωπό του,
να απολαμβάνει εικόνες λευκών τοπίων, όταν τα χωριά αποκλείονται και η Εθνική
Οδός κλείνει. Η πατριωτική συνείδηση μας απαγορεύει την ευχαρίστηση. Στην
τηλεόραση η γκρίνια σκέπασε και τα πιο σκεπασμένα από χιόνι τοπία. Οι ρεπόρτερ
αντί να λένε «παγετός», λένε «παγετώνας». Πάγωσε το στόμα τους των έρμων…
παγέτωσε. Δεν τη θέλουμε δα την εποχή των παγετώνων. Είπαμε να μας τύχει κάτι
αλλιώτικο, αλλά όχι κι έτσι. Λες και ήρθε ο αστεροειδής και χτύπησε τη
Μαλακάσα, με το συμπάθιο. Όχι. Δεν φτάσαμε εκεί, τόση αναισθησία δεν έχουμε.
Άσε που πεθυμήσαμε πια τη ρουτίνα. Παρατράβηξε το έκτακτο, ως κατάσταση
ανάγκης ή απλώς αδράνειας. Πού είναι εκείνο το πρωινό ξύπνημα αχάραγο, η
ετοιμασία για το σχολείο; Πόσο καιρό έχει να μας συμβεί κάτι τέτοιο; Είπαμε το
σχολείο, σχολειάκι. Ειλικρινά, μου λείπει. Όπως και η πρωινή εφημερίδα που
έχει δέκα μέρες να φανεί. Στην κορυφή της Πάρνηθας θα μένει ο διανομέας. Κάτι
σαν χειμερία νάρκη μας τυλίγει. Να ξαναδώ γρήγορα δρόμους γεμάτους γιωταχί,
μποτιλιαρίσματα κανονικά, συνηθισμένα, τρεχάλες, προγράμματα αυστηρά. Κι
εκείνη την ψευδαίσθηση στο τέλος της ημέρας, ότι έχεις κινήσει βουνά από την
υπερδραστηριότητα. Κυρίως πεθύμησα να βλέπω τα παιδιά ντυμένα με ρούχα
κανονικά. Αυτό το σούρσιμο όλη τη μέρα στο σπίτι με πιτζάμες, δεν αντέχεται.
Παρακαλώ τον Αϊ-Βασίλη να ξαναφέρει τον πολιτισμό ακέραιο στη ζωή μας. Ο
οποίος ίσως δεν έχει άλλο προορισμό από αυτόν ακριβώς. Να κρατά τα παιδιά απασχολημένα.