[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Οι παππούδες μας είχαν να λένε για τον χειμώνα του ’41 – εντάξει, όχι μόνο
διότι χιόνισε έτσι όπως κανείς δεν είχε ξαναδεί – ήταν και οι Γερμανοί και η
πείνα. Εμείς, τώρα, θα λέμε στα εγγόνια μας για τον χειμώνα του 2002 –
ευτυχώς, χωρίς κατακτητές και πείνα, αλλά με χιονόμπαλες και χιονανθρώπους και
προβλήματα – πολλά προβλήματα.

Διότι, πέραν της αισθητικής που προσέφερε η φύση, έφερε και χιονοστιβάδα…
χάους. Ατελείωτες ουρές εγκλωβισμένων στην εθνική Αθηνών – θεσσαλονίκης ­ ο…
Στρατός τούς προσέφερε βοήθεια, ωσάν να είμαστε σε κατάσταση πολιορκίας, να
‘ναι καλά βέβαια οι φαντάροι. Χιλιάδες σπίτια χωρίς ρεύμα ­ και κάποια από
αυτά χωρίς θέρμανση. Το… στολίδι μας, το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος»,
σε κατάσταση διάλυσης ­ δεν δούλευε, λέει, και το μηχάνημα «απόψυξης» των
αεροσκαφών.

Γυμνοί, λοιπόν, συνελήφθησαν άπαντες ­ το κράτος, οι δήμοι, οι πολίτες, εμείς
δηλαδή, που ακούγαμε για κακοκαιρία και χιόνια μέχρι και στην Πλατεία
Συντάγματος, αλλά παρ’ όλα αυτά κάναμε του κεφαλιού μας. Και πήραμε το Ι.Χ.
μας και πήγαμε να ακολουθήσουμε το προγραμματάκι μας σαν να μην έτρεχε τίποτα.
Αμ δε…

Και δεν ήταν μόνο η… εθνική μας μαγκιά το μόνο από τα ελαττώματά μας χθες.
Διότι, πώς να χαρακτηρίσουμε τούτο το μπαλάκι ευθυνών που εξαπέλυσαν όλοι προς
όλους. Φταίει η ΕΜΥ, που έχασε 12 ώρες χιονιού και μας καθησύχασε, λένε το
Συντονιστικό Διυπουργικό και η Τροχαία. Όχι, κοιμήθηκε το Συντονιστικό,
ανταπαντά η Τροχαία, η οποία εκτός των άλλων είχε και τους… τσαμπουκάδες που
αρνούνταν να βάλουν αλυσίδες στα αυτοκίνητά τους. Αχ, αυτές οι ευθύνες ­ όλοι
τις επιζητούν κι ουδείς τις αποδέχεται ­ ως είθισται, εξάλλου.

Τώρα, εάν νομίζετε πως «αυτό ήταν, κουτσά – στραβά τελείωσε», γράψτε λάθος.
Διότι άλλο «τέρας», ο ύπουλος πάγος, καιροφυλακτεί ­ για να οδηγήσει σε σλάλομ
τα αυτοκίνητα και σε γλίστρες τους ανθρώπους. Και έτσι τα φορτηγά και τα
βυτιοφόρα μπορεί να μην φτάσουν έγκαιρα στις αγορές και τα βενζινάδικα (ήδη
κάποια από αυτά κατέβασαν από χθες το μεσημέρι ρολά) και οι ελλείψεις τροφίμων
και καυσίμων να χτυπήσουν την πόρτα μας. Οι δρόμοι-παγίδες ανά τη χώρα
παίρνουν την εκδίκησή τους. Και με τέτοια κατάσταση ποιος μπορεί να διανοηθεί
να στείλει το παιδί του σχολείο.

Εδώ, όμως, υπάρχουν και τα «θετικά»: εάν είστε δημόσιοι υπάλληλοι μπορείτε
κάλλιστα να επικαλεστείτε τον… αποκλεισμό σας από το χιόνι και να την…
κοπανήσετε με τη βούλα.

Όλα αυτά στη χώρα του ευρώ, όπου λέει είμαστε στους κορυφαίους δύο της
ευρωζώνης. Αλλά είπαμε ­ Ευρώπη γίναμε, ας δούμε πώς θα γίνουμε και Ευρωπαίοι…