Όταν λέτε «αίσιον» – θυμίστε μου;

Πάει κι αυτός. Πότε μπήκε, πότε βγήκε – απορίας άξιον. Οι γιορτές πίσω σου, το
αίσιον μπροστά σου κι άθελά σου σε πιάνει αυτό το – θυμίστε μου; Ποστ μόντερν;
Ποστ μόρτεμ; Ποστ ρεστάντ;

Καθώς φεύγει ο ένας αίσιος και καπάκι σου ‘ρχεται ο άλλος ο αίσιος, σε πιάνει
αυτό το μεθεόρτιο το σιχαμένο. Αυτή η «μετακοτρόνα» στο στήθος. Το δέντρο
ακόμα στολισμένο, κι ας ξεχνάς πλέον να ανάψεις τα φωτάκια. Σωρός τα πακέτα με
τις σαλατιέρες. Ο βραχνάς πως δεν θα προλάβεις να τις αλλάξεις «εντός
δεκαπενθημέρου» και θα σου μείνουνε αμανάτι χρόνια. Χρόνια και ζαμάνια
σκονισμένες συσκευασίες, χρόνια και ζαμάνια σκονισμένες αναμνήσεις. Περιμέναμε
τους βαρβάρους. Τους περιμέναμε μασκέ ως μάγους με τα δώρα. Ήρθανε. Ψεκάσαν,
σκουπίσαν, τελειώσαν. Τελικά, οι βάρβαροι αυτοί δεν ήταν μια κάποια λύση.

Δύο βδομάδες τώρα, χορτάσαμε ευχές. Μπούκωσε η τηλεόραση γλυκερά μειδιάματα κι
αυτή την αδίστακτη ανθρωπιά στο βλέμμα:

«Χαρά, υγεία, ευτυχία, ειρήνη σε όλο τον κόσμο».

Μπράβο, βρε. ΚΑΙ χαρά ΚΑΙ υγεία ΚΑΙ ευτυχία ΚΑΙ ειρήνη; Χαμός θα γίνει εν μια
νυκτί. Μήπως μας πέσουν βαριά στο στομάχι και πλακώσουμε τα Ζαντάκ;

Από το μπάχαλο, τη φτώχεια, την πείνα, τον πόλεμο, τη σύρραξη, η υδρόγειος θα
γίνει μια απέραντη Ντίσνεϊλαντ. Να σας συστήσω. Ο κύριος Ντόναλντ Ντακ,
συνάδελφος στην Τράπεζα, η σύζυγός του Νταίζη. Και τα παιδάκια τους. Ο Χιούι,
ο Λιούι και ο Ντιούι.

«Χαρά, υγεία, ευτυχία, ειρήνη σε όλον τον κόσμο».

«Σε όλο τον κόσμο» σημαίνει στην πάρτη μου. Στο σπίτι μου. Στους συγγενείς έως
και πρώτου βαθμού. Σημαίνει «χαρά σε μένα. Υγεία σε μένα. Ευτυχία σε μένα.
Ειρήνη σε όλο τον κόσμο για να μην ενοχλήσουν εμένα. Να μην απειληθώ εγώ και
το παιδί μου. Να μην έχω εγώ τίποτα ντράβαλο και τρέχω και δεν σώνω.

Εκεί τοποθετώ τον πήχυ. «Χαρά» ίσον είμαι πιο χαρούμενος από τον διπλανό μου.
«Υγεία» ίσον είμαι πιο γερός από τον διπλανό μου. «Ευτυχία» ίσον τη βγάζω
καλύτερα από τον διπλανό μου. Έχω ένα διαζύγιο λιγότερο και καταθέσεις
ανθηρότερες. Ένα παιδί με IQ υψηλότερο κι ένα αυτοκίνητο με περισσότερους
ίππους. Πήρα DVD κι αυτός έχει μείνει ακόμα στο παλιοβίντεο. Η δική μου
μεταξοτυπία του Τσόκλη έχει νούμερο 7, ενώ η δική του 212. Η γυναίκα μου είναι
στα κιλά της, η δικιά του θέλει λιποαναρρόφηση. Μένω στο ρετιρέ, μένει
ισόγειο. Εγώ λαμπραντόρ με πετιγκρί, αυτός γκριφόν ημίαιμο. Εγώ εξοχικό σπίτι,
αυτός κάνει κοινωνικό τουρισμό.

Παρ’ όλα αυτά, είμαι ανώτερος άνθρωπος. Απλός, φιλικός, προσηνής. Όταν
συναντηθούμε στο ασανσέρ; Και την καλημέρα μου θα την πω, και τι κάνουν τα
παιδιά, και την πεθερά του που βγήκε από το Αιγινήτειον ανυπερθέτως θα τη
θυμηθώ. Τι διάολο φάγαμε τα νιάτα μας στις αφισοκολλήσεις; Έτσι θα δώσουμε την
ιδεολογία μας αντιπαροχή; Για μια μεζονέτα στα βόρεια; Κι αυτός άνθρωπος
είναι. Σχεδόν.

Εντάξει, δεν είπα να τον καλέσω και σπίτι μου. Δεν θα τακιμιάσουμε κιόλας. Δεν
θα χτυπάμε τα γουίκ εντ παρέα. Τι να τους τρέχεις αυτούς στους Παρνασσούς και
στις Αράχοβες; Οι αναλφάβητοι ξέρουν σκι; Αλλά στο ασανσέρ, δεν το συζητώ.
Πάντα με την καλή κουβέντα στο στόμα.

Αυτό σημαίνουν, επί της ουσίας, οι ευχές. Όπου «μας» ίσον «μου». Το «μας»
είναι πληθυντικός ευγενείας. Κι αυτόν τον ευγενείας, το ευγενές αυτό φρόνημα
το περνάμε και στα παιδιά μας. Έβλεπα, σε γιορταστικό αφιέρωμα, το κοριτσάκι
της αρείας φυλής. Το ντυμένο «βιτρίνα της Τσακάλωφ»:

– Ζήτησα από τον Αϊ-Βασίλη την Μπάρμπι κομμώτρια, την Μπάρμπι τοπ μόντελ, το
κουκλόσπιτο της Μπάρμπι, την Πόρσε της Μπάρμπι, την γκαρνταρόμπα της Μπάρμπι
και να στείλει δώρα σε όλα τα φτωχά παιδάκια που πεινάνε.

Το τελευταίο ως φιογκάκι στο περιτύλιγμα. Η ατάκα της προσκολλήσεως. Για να
εξασφαλίσει τα δικά της δώρα. Αυτό της είπε η μάνα της, αυτό η δασκάλα της –
τι φταίει το κοριτσάκι; Έτσι τα βρήκε, αυτό θα τα αλλάξει; Όταν το μεγαλώνουν
με την αντίληψη ότι μασκάρουμε το νιτερέσο μας με ένα άλλοθι ανθρωπιάς, γιατί
να λειτουργήσει διαφορετικά; Την Μπάρμπι θέλει το παιδί. Μια Μπάρμπι
παγκοσμιοποιημένη. Αλλά πώς να μας το ρίξει έτσι στη μούρη; Οφείλει να
προσθέσει και το «πολιτικώς ορθόν», στο φινάλε, για να έχει το κεφάλι της
ήσυχο.

«Αίσιον και ευτυχές», λοιπόν. Όταν λέμε «αίσιον» – θυμίστε μου; Πέρασαν τα
χρόνια. Ψυχορραγεί το κάλλος της ελληνικής εντός μου. Μου διαφεύγουν πλέον
ρίζες και ετυμολογικά. «Αίσιον» – θυμίστε μου; Το αντίθετο τού «απαίσιον»;
«Αισιοδοξία»; «Απαισιοδοξία»; Αυτά που σήμερα, στη γλώσσα μας, τα λέμε
«οπτιμισμός»; «Πεσιμισμός»;

Άστο. Μην το ψάχνεις, μέρες που είναι. Μη σε πιάνει η νεύρωση. Δες το πιο
ανάλαφρα, πιο αεράτα, πιο χάι-χούι. Γιατί το «αίσιον» δεν είναι απαραίτητα και
το θηριώδες. Το τεράστιο, η γκουμούτσα. Το «αίσιον» δεν κάνει, σώνει και καλά,
μπούγιο. Δεν μοιάζει στον μεγάλο φωτεινό πίνακα στην Κηφισίας που μας αγχώνει
ότι εννιακόσιες τόσες μέρες μάς χωρίζουν από τους Ολυμπιακούς για το «μεγάλο,
το ωραίο, το αληθινό».

Το μεγάλο, το ωραίο, το αληθινό, αλλού το ψάχνεις, αλλού το βρίσκεις. Τον
ορισμό του «αισίου» αναζητάς στα πέρατα και σου σκάει μύτη στο απέναντι
περίπτερο. Γιατί το «αίσιον» μπορεί να είναι, τελικά, μια τεράστια πλάκα
σοκολάτας. Τσιπς με γεύση ρίγανης. Το τηλεφώνημα του φίλου από τα παλιά. Το
χαμόγελο το φευγαλέο. Το φιλί…

Ναι, θυμήθηκα. Επιτέλους, θυμήθηκα. «Αίσιον» είναι ένα φιλί. Ένα φιλί στο
κεφαλάκι του κοιμισμένου παιδιού…