ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Χωρίς καμιά προστασία

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Η Ελισ. Κρουσσά, Κλεώνων 8, Λαμπρινή, Αθήνα, γράφει:

«Επειδή στο γραφείο της εισαγγελέως ανηλίκων παραδινόταν μωρό νεογέννητο,
μπροστά στα μάτια μας, από τη γιαγιά του και η διαδικασία άργησε πολύ και το
μωρό πείνασε και άρχισε τα σκουσμάρια και δεν υπήρχε κανένας αρμόδιος να
παραλάβει το μωρό για να το πάει στο ίδρυμα, καμία κοινωνική λειτουργός και
κανένας της Πρόνοιας ή άλλος παράγων εξουσίας ή των ιδρυμάτων ή από το Κέντρο
Προστασίας Ανηλίκων και της κρατικής διοίκησης ή του δήμου και επειδή το μωρό
δεν θα μπορούσε μάλλον να υπερασπίσει τον εαυτό του και να πάει μόνο του για
γάλα και να διεκδικήσει δικαιώματα ξεχνώντας και την πείνα του, και οι
γραμματείς της εισαγγελέως έτρεχαν από ‘δώ και από ‘κεί αλαφιασμένες και η
εισαγγελέας είχε πάθει και αυτή υπερκόπωση για να καλύπτει κάθε μέρα και από
τη θέση που είναι και τα κενά του νόμου και του κράτους και τις οικονομικές
τρύπες και το μωρό ούρλιαζε εν τω μεταξύ και η κατάσταση χειροτέρευε και είχαν
τσιτωθεί όλοι από τις φωνές και το παράπονο του μωρού και επειδή η ίδια η
γιαγιά του δεν είχε αξιωθεί να φέρει ούτε και ένα μπουκαλάκι με γάλα σκόνη,
πριν το παραδώσει, για το νεογέννητο, αποστειρωμένο ούτε συζήτηση να γίνεται,
και οι γραμματείς έτρεχαν εν τω μεταξύ στο κυλικείο του δικαστικού μεγάρου τής
Σχολής Ευελπίδων να φέρουν Νουνού, απ’ αυτό που βάζουν οι ίδιες στον φραπέ
τους, να ταΐσουν το νεογέννητο μωρό με το κουταλάκι, σαν ύστατη λύση και
τελικά πείστηκαν ότι αυτό θα έκανε κακό στο μωρό, το άφησαν να σκάσει στο
κλάμα και ποιος ξέρει τι άλλο του επεφύλασσε η μοίρα του να ζήσει.

Και επειδή στο ίδιο μέρος της Σχολής Ευελπίδων μητέρα ανήλικη και άγαμη που
είχε αφήσει (ακουμπήσει) από οικονομική αδυναμία και οικογενειακή ανημποριά το
μωρό της σε ίδρυμα, όπου δεν είχε ούτε σπίτι ούτε άνθρωπο δικό της να της το
φυλάξει μέχρι να τακτοποιηθεί και να βρει δουλειά, ανακάλυψε εκ των υστέρων
ότι δεν μπορούσε να το πάρει πίσω, καθότι την είχαν εμπλέξει στα τερτίπια του
νόμου και στα γρανάζια της γραφειοκρατίας και δεν είχε και χρήματα για να
πληρώσει και δικηγόρο, και το παιδί είχε ήδη δοθεί για υιοθεσία και το έχανε.

Και επειδή μητέρα 21 χρόνων, με τέσσερα παιδιά και άντρα τεμπέλη και μέθυσο
που την έδερνε και την ίδια και τα παιδιά του, αναγκάστηκε να φύγει από το
σπίτι με νοίκι και άθλιο στην Κατερίνη και πού να έβρισκε δουλειά και
καταφύγιο, πες τε μου τώρα, το 2002, πες τε μου! Πού προβλέπει και ποιος νόμος
στηρίζει μητέρες με τέτοιες ανάγκες και προβλήματα, σε χώρα τής ΟΝΕδάρας, όπως
είναι η Ελλάδα τής ΕΟΚ; Μην κουράζεστε και πολύ, δεν έχει ψηφιστεί ποτέ στην
Ελλάδα τέτοιος νόμος για μητέρες και δεν υπάρχει καμία στήριξη πραγματική,
ούτε στο Κέντρο Κακοποιημένων Γυναικών βρίσκουν βοήθεια, ούτε στα Γραφεία
Ισότητας, ούτε στο Κέντρο Νεότητας, ούτε στο Πολιτισμού υπουργείο ή τον ΟΑΕΔ,
ούτε στην Πρόνοια, ούτε πουθενά σε τίποτε άλλο, ούτε στις κρατικές τουαλέτες,
που έχουν γεννήσει μερικές!».