ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Η πόλη δεν προσφέρεται

Η χαρά μας τα Χριστούγεννα, όταν ήμασταν παιδιά, ήταν να μας πάνε βόλτα στην
Αιόλου. Στήνονταν εκεί δύο σειρές φωτισμένοι πάγκοι γεμάτοι παιχνίδια και σε
πλημμύριζε η θαλπωρή της γιορτής, μόνο και μόνο που σεργιάνιζες και τα
έβλεπες. Μας προσέφεραν τη βόλτα αυτή οι γονείς και μαζί μας προσέφεραν την
πόλη, τα ονόματα των οδών της, τα σημαντικά της κτίρια, τα θαύματά της, τη
ζωντάνια της, τον χώρο που θα ‘πρεπε να φιλοδοξούμε να κατακτήσουμε, κι αυτό
ήταν το καλύτερο παιχνίδι. Στο Παρίσι και στο Λονδίνο τέτοια παζάρια δίνουν
χρώμα και ζωή, η νεόπλουτη Αθήνα όμως το μετέφερε το δικό της στο πάρκο που
της περίσσευε, στο Πεδίον του Άρεως. Άχρηστος χώρος, είχε σκεφτεί τότε ο
Δήμος, προφανώς αμήχανος μπροστά σε τόσο πράσινο, και διοργάνωσε εκθέσεις,
αγορές, θέατρα, όλα προσωρινά, είκοσι χρόνια τώρα, όλα με καλώδια ηλεκτρικού
που κρέμονται στα δέντρα. Φέτος το παζάρι επεκτάθηκε σ’ όλα τα δρομάκια,
απλώθηκε, αυγάτεψε, κατακυρίευσε τον χώρο. Δεν είναι ότι θα πλημμύριζε
περιπατητές το ήσυχο πάρκο, έτσι κι αλλιώς με το κρύο μόνο οι πρόσφυγες
πηγαίνουν εκεί (για την ακρίβεια, μένουν εκεί), αλλά αυτό το πήγαιν’ έλα
αυτοκινήτων, εμπορευμάτων, συσκευασιών, αφήνει ίχνη στην αλσική, ας την πούμε,
ταυτότητα της περιοχής, όλο και βαθύτερα. Σα να μην ξέρουμε τι να το κάνουμε
αυτό το λιγούτσικο πράσινο και να το ισοπεδώνουμε αργά και σταθερά, ώσπου να
έρθει να γίνει οικόπεδο, να ησυχάσουμε. Φυσικά δεν υπάρχει σ’ αυτή τη μίζερη
παράταξη το αίσθημα ότι προσφέρεται η πόλη. Ίσως όμως τα παιδιά βρίσκουν ακόμα
γοητεία στους φωτισμένους πάγκους και δεν αντιλαμβάνονται την κακομοιριά.