[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Λοιπόν να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα ένα-ένα. Το παρακράτος της Δεξιάς, αυτό το
άθλιο σύστημα που λειτούργησε κάτω από τη μύτη των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ στα
τέλη της δεκαετίας του ’80, και θέριεψε στη διάρκεια της διακυβέρνησης της
χώρας από τη Ν.Δ., υπήρξε, και επ’ αυτού δεν χωρεί καμιά αμφισβήτηση. Ο
στρατηγός Γρυλλάκης που επόπτευε του συστήματος, κι αυτός είναι υπαρκτό
πρόσωπο. Το κρίσιμο είναι αν τα έκανε μόνος του όλα αυτά ή με την εντολή,
ανοχή του Μητσοτάκη. Επ’ αυτού μάλιστα να συζητήσουμε. Η γνώμη μας είναι, κι
όχι γιατί το λέει ο αρχιπράκτορας στο βιβλίο του, αλλά ένα μέρος τους
τουλάχιστον, ήταν εν γνώσει του επιτίμου, έγιναν με τις εντολές του,
χρησιμοποιήθηκαν από τον ίδιο και τον περίγυρό του. Τα υπόλοιπα είναι
φιλοσοφική συζήτηση επιπέδου καφενείου…

«Ο πιο πολύτιμος»

Αστείο είναι επίσης να εμφανίζεται τώρα ο Κ. Μητσοτάκης να δηλώνει ότι δεν
γνώριζε τις δραστηριότητες του στρατηγού Γρυλλάκη ή ότι όλα όσα λέει ο
Γρυλλάκης είναι αποκυήματα της φαντασίας του, λάσπες και συκοφαντίες. Ο πιο
έμπιστος άνθρωπός του ήταν, και όσοι γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις ξέρουν
πάρα πολύ καλά ότι ο Μητσοτάκης, εκείνο τον καιρό ­ όχι τώρα που καταφέρεται
εναντίον του ­ έλεγε παντού ότι «δεν υπάρχει πιο πολύτιμος άνθρωπος στον κόσμο
από τον Νίκο». Ξεχνάει κανείς ότι ήταν ο άνθρωπος που έστησε ολόκληρο ­ μα
ολόκληρο ­ το σκάνδαλο Κοσκωτά; Ότι αν δεν ήταν αυτός, να στήσει τις
καταθέσεις των συνεργατών του Κοσκωτά, για τις δήθεν δωροδοκίες του Ανδρέα με
τα «πάμπερς», η Ν.Δ. δεν θα έβλεπε κυβέρνηση ούτε τον επόμενο αιώνα; Ο ίδιος
τα λέει στο βιβλίο του. Όπου επίσης περιγράφει κάθε συνωμοσία και δολοπλοκία
έστησε με την ανοχή, τη γνώση, τη συμμετοχή και τις εντολές Μητσοτάκη. Αυτή
είναι η αλήθεια.

Τραγική φιγούρα

Όπως αλήθεια είναι ότι το τραγικό πρόσωπο αυτής της ιστορίας είναι ο Κ.
Μητσοτάκης. Που με επιμέλεια και πολλή προσπάθεια τα τελευταία επτά-οκτώ
χρόνια προσπάθησε να κερδίσει την υστεροφημία του. Έφτασε έως το σημείο να
παραδεχθεί τα λάθη του για την αποστασία και τα Ιουλιανά. Να ζητήσει συγγνώμη
για όσα έκανε ή δεν έκανε. Να μιλήσει με θετικό τρόπο για τον Ανδρέα
Παπανδρέου. Πόσες συνεντεύξεις έδωσε για όλα αυτά; Πόσες φορές μίλησε δημόσια;
Άπειρες. Και τώρα βλέπει να γκρεμίζονται όλα. Να ξαναγυρίζει εκεί απ’ όπου
ξεκίνησε. Από το περιθώριο της ιστορίας. Εκεί όπου είχε αυτο-τοποθετηθεί με
την αποστασία του ’65. Είναι πράγματι τραγική φιγούρα ο Μητσοτάκης αυτή την
περίοδο…

Χρυσή ευκαιρία

Μια άλλη τραγική φιγούρα που αναδύεται από τις σελίδες του βιβλίου του
Γρυλλάκη, είναι ασφαλώς ο Στηβ Λάλας, ο Ελληνοαμερικανός πράκτορας, που
δούλευε στην αμερικανική πρεσβεία της Αθήνας και διοχέτευε στις ελληνικές
κυβερνήσεις απόρρητα. Κατ’ αρχήν εμάς μας φαίνεται εκπληκτικό ως γεγονός ότι
είχαμε έναν πράκτορα στη φωλιά τους, την ώρα που αυτοί αλώνιζαν σε όλο το
μήκος και το εύρος των ελληνικών υπηρεσιών. Κατά δεύτερον, θεωρούμε
εγκληματική τη συμπεριφορά των ελληνικών κυβερνήσεων, που δεν έχουν κάνει
απολύτως τίποτε για την αποφυλάκισή του. Το θέμα το έθεσε πρώτος ο Παναγιώτης
Κρητικός, που εγκαλεί την κυβέρνηση για τη φοβία της να βάλει το θέμα στην
ατζέντα των ελληνοαμερικανικών σχέσεων. Συμφωνούμε κι επαυξάνουμε. Θα δούμε τι
θα απαντήσουν στον Π. Κρητικό στη Βουλή. Αλλά η επίσκεψη Σημίτη στις ΗΠΑ τον
άλλο μήνα, είναι μια χρυσή ευκαιρία για να τεθεί το θέμα Λάλας στο ανώτερο
δυνατό επίπεδο…

Μας έπιασαν στον ύπνο

Τώρα βέβαια, για να πούμε «και του στραβού το δίκιο», αυτή η ιστορία με τις
«αποκαλύψεις» Γρυλλάκη ήρθε κουτί για την κυβέρνηση και το ΠΑΣΟΚ. Όχι μόνο
γιατί έδωσε μια συνέχεια στο «σκληρό ροκ» του Κ. Λαλιώτη, αλλά και γιατί
έδιωξε από την επικαιρότητα μερικά πολύ σημαντικά θέματα, για τα οποία η
κυβέρνηση δεν πρέπει να αισθάνεται και πολύ ευτυχής. Για παράδειγμα, ο
ευρωστρατός. Έχουμε καταλάβει τι γίνεται; Ελάχιστοι. Οι Τούρκοι μας έπιασαν
στον ύπνο ­ κοιμόμασταν δηλαδή ως κυβέρνηση, υπουργείο Εξωτερικών κ.λπ. ­ και
έπεισαν Αμερικανούς και Βρετανούς να εξαιρεθεί το Αιγαίο και η Κύπρος από το
πεδίο (πιθανής) δράσης του ευρωστρατού! Ήτοι πάει περίπατο εκείνο το παλιό,
επί Ανδρέα, αν θυμάστε, «κεκτημένο» ότι τα σύνορα της Ελλάδας είναι σύνορα της
Ευρώπης. Με τις υγείες μας…

Εύγε στους εθνοφύλακες

Πολύ μας άρεσε η αντίδραση διαφόρων εθνοφυλάκων, κατά της κυρίας Μίλερ,
συζύγου του Αμερικανού πρέσβη. Έδειξε, η αντίδραση, ότι τα ανακλαστικά των
εθνικώς σκεπτομένων, παραμένουν σε υψηλά για την… εποχή επίπεδα. Όπως τότε
που διαδηλώναμε για ψύλλου πήδημα κατά των Αμερικανών, με το «φονιάδες των
λαών Αμερικάνοι», «Ελλάδα, Κύπρος Παλαιστίνη, Αμερικάνος δεν θα μείνει», και
όλο το σχετικό ποτ-πουρί. Εύγε, σε όλους. Ακούς εκεί να μας μιλήσει για την
πορνεία στην Ελλάδα; Έχουμε εμείς εμπόριο γυναικών εδώ; Άκουσε ποτέ κανείς για
«αγοραστά»; Για Ουκρανές, Μολδαβές, Ρωσίδες, Τσέχες, Σέρβες, Σλοβάκες,
Βουλγάρες, που αγοροπωλούνται με τιμή κιλού λίγο μεγαλύτερη της τιμής του
βοΐου κρέατος; Μήπως ήταν στη χώρα μας τα καφενεία που αναρτούσαν επιγραφές
«προσεχώς Βουλγάρες»; ‘Οχι, βέβαια! Ως εκ τούτου δικαίως αποδοκιμάστηκε η
κυρία Μίλερ! Και λίγα της έσυραν της γυναίκας, εδώ που τα λέμε οι εθνοφύλακες.
Τρομάρα τους…

Κι όμως ήταν ανάγκη

Σχετικώς λίγα πάντως άκουσε ο πρόεδρος της Βουλής Απόστολος Κακλαμάνης για την
υπόθεση των προνομίων στους βουλευτές. Σε ανάλογες περιπτώσεις άκουγε πολύ
περισσότερα, όπως βεβαίως και η κυβέρνηση. Πληροφορούμαι ότι αυτή τη φορά
δυσφόρησε και ο Πρωθυπουργός Κ. Σημίτης, ο οποίος φέρεται να σχολίασε ότι
«ήταν ανάγκη τώρα;». Ήταν. Και θα είναι συνεχώς, όσο ο ίδιος και η κυβέρνησή
του δεν αναλαμβάνουν την πρωτοβουλία, σε συνεννόηση με τα κόμματα, να
ασχοληθούν σοβαρά με το πρόβλημα «πολιτικό χρήμα-βουλευτές- αμοιβές και
προνόμια των βουλευτών». Όσο διατηρούν τον φερετζέ του «αδέκαστου» βουλευτή
που μπορεί να ζήσει με το 1,5 εκατ. τον μήνα μισθό, και επιπλέον οφείλει να
λειτουργεί ένα ή περισσότερα γραφεία εξυπηρέτησης των ψηφοφόρων, να
μετακινείται για τις ανάγκες τις δικές του και του κόμματος, να δρα ως
πολιτικό ον, και να επιδιώκει και να ξαναεκλεγεί, το μόνο που θα καταφέρνουν
θα είναι να δίνουν έδαφος στον λαϊκισμό. Και θα αναγκάζουν τον πρόεδρο της
Βουλής να καταφεύγει σε πρωτοβουλίες που εκ των υστέρων επικρίνουν. Γιατί «δεν
ήταν ανάγκη»…