Οι ξένες γλώσσες και τα ελληνικά

Στην πρόταση Διαμαντοπούλου για την καθιέρωση των αγγλικών ως δεύτερης
επίσημης γλώσσας αναφέρεται η κ. Καίτη Dorfmuller – Καρπούζα, καθηγήτρια στο
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης:

«Νομίζω πως όλοι συμφωνούμε ότι κάθε Ευρωπαίος δίπλα στη μητρική ή πρώτη του
γλώσσα, θα πρέπει να κατέχει όχι μόνο μία ξένη, αλλά και μια δεύτερη κι ακόμα
καλύτερα περισσότερες γλώσσες. Φροντίσαμε μάλιστα ως γλωσσολόγοι στο
“Ευρωπαϊκό Έτος Γλωσσών 2001” να τονίσουμε ακόμη και διευρωπαϊκά στα πλαίσια
διαφόρων εκδηλώσεων την ανάγκη διατήρησης της γλωσσικής πολυμορφίας της
Ευρώπης. Και βέβαια η πολυμορφία αυτή είναι ένας πολιτισμικός πλούτος, τον
οποίο οφείλουμε να υπερασπιστούμε με κάθε τρόπο. Ο θάνατος μιας γλώσσας, που
δυστυχώς είναι σχεδόν καθημερινό φαινόμενο, είναι μια πολιτισμική απώλεια μη
αντιστρεπτή. Από την άλλη όμως είναι αυτονόητο ότι για να λειτουργήσουμε ως
Ευρωπαίοι πολίτες μάς χρειάζεται ένα κοινό επικοινωνιακό εργαλείο. Με άλλα
λόγια χρειαζόμαστε μια lingua franca ως γλώσσα εργασίας, που ήδη την έχουμε σε
μερικούς τομείς, όπως π.χ. στην τεχνολογία, στην οικονομία, στο εμπόριο, τη
χρησιμοποιούμε και που τυχαίνει να είναι η αγγλική. Σε άλλες εποχές τη lingua
franca την επέβαλλε ένας κατακτητής ή ένας ιδιαίτερα ανεπτυγμένος πολιτισμός.
Σήμερα την επιβάλλει μεταξύ άλλων και η εξέλιξη της Ε.Ε. Κάθε τι όμως που
επιβάλλεται προκαλεί αυτονόητες αντιδράσεις. Έτσι, η αντίδραση σε μια επιβολή
της αγγλικής ως επίσημης γλώσσας δίπλα στην ελληνική, ήταν αναμενόμενη. Γιατί
με την επισημοποίηση αυτή δημιουργούνται αρνητικά σενάρια και φόβοι. Γι’ αυτό
ας συγκεντρώσουμε τις προσπάθειές μας στην ουσιαστική ενίσχυση της
αγγλομάθειας. Έτσι, περιορίζοντας την παράλληλη χρήση της αγγλικής στις
περιπτώσεις που εκ των πραγμάτων είναι αναγκαία, θα έχουμε κάπως ανταποκριθεί
στην έκκληση της Ε.Ε. Οι οδηγοί σπουδών π.χ. στα πανεπιστημιακά Τμήματα ήδη
συντάσσονται και στην αγγλική. Στο Τμήμα Γερμανικής Γλώσσας και Φιλολογίας του
Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, ο οδηγός σπουδών που ως τώρα ήταν δίγλωσσος
(ελληνικά, γερμανικά) τώρα πια θα είναι τρίγλωσσος. Νομίζω λοιπόν ότι
οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι στο μέλλον θα αντιμετωπίζουμε όχι μόνο την
αγγλική ως απαραίτητο επικοινωνιακό εργαλείο, αλλά θα χρησιμοποιούμε στις
συναλλαγές μας και άλλες γλώσσες, όπως π.χ. τη γαλλική, τη γερμανική, και όχι
μόνο αυτές. Η χρήση όμως αυτών των δύο γλωσσών δίπλα στην αγγλική είναι
γεγονός εδώ και αρκετές δεκαετίες στον τόπο μας. Όπως και να το δούμε, η
ιδιωτική πρωτοβουλία, δηλαδή τα κέντρα ξένων γλωσσών, είναι αυτή που ήδη από
τη δεκαετία του ’40 είχε αναλάβει το έργο αυτό. Δυστυχώς, η Πολιτεία δεν έδωσε
ποτέ την απαιτούμενη προτεραιότητα σε αυτό το θέμα. Παρ’ όλα αυτά, τα
καταφέραμε και γίναμε πολύγλωσσοι».