ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κόκκοι πιπεριού στην πραγματικότητα

Μέχρι σήμερα ποτέ δεν ήξερα πόσο δυνατή είναι η γεύση του. Κόκκος από πιπέρι.
Μαύρος, αψύς, δύστροπος, ζεστός. Κι επίμονος. Ένας κόκκος πιπεριού αρκεί για
να αλλάξει μία ζωή; Εμένα πάντως μου την άλλαξε. Με έφερε ακόμη πιο κοντά στις
γεύσεις. Τις αληθινές και σπάνιες. Τώρα πια όταν γεύομαι, έχω το βλέμμα
εκείνου που είδε και έμαθε. Τι σημαίνει να ποθείς να κατακτήσεις. Πώς είναι να
πονάς από τα δεμένα πόδια σου σε μία βολική καρέκλα. Κόκκος από πιπέρι
τραγανός. Ουουου πόσο καίει όταν μου δείχνει την πραγματικότητα. Αυτή που
θέλει το γκρίζο χρώμα των κοστουμιών με γραβάτα να σκεπάζει όνειρα ατίθασης
ψυχής, σχέδια μιας άκαρπης ευτυχίας. Κι όμως, η γεύση του πιπεριού «κρατάει»
στο βάθος των σκοτεινών γραφείων πάνω στα οποία κάθε ένας από εμάς φυλάει τα
ενθύμιά του από μία καλή ζωή. Κόκκοι πιπεριών πέφτουν και δένουν με την αρμύρα
που έχουν τα βότσαλα από την αγαπημένη παραλία και διώχνουν τις κακές σκέψεις
από την οθόνη του υπολογιστή. Μαύρες τελείες πιπεριού κυνηγάνε τις προτάσεις
που το νόημά τους ξέμεινε από καύσιμα ουσίας. Όχι, τίποτα το άνοστο δεν θα μας
κλέψει την όσφρηση που έχουμε για να εντοπίζουμε τα όμορφα πράγματα, τις
όμορφες ιδέες και τους ανθρώπους που δεν τις σερβίρουν, αλλά τις γεννάνε.
Κόκκος πιπεριού που δεν πάει με όλα, αλλά επιλεκτικά ταρακουνάει ουρανίσκους
που βουβάθηκαν. Πιπέρι στη γλώσσα όταν τα λόγια πληγώνουν. Αυτό ήταν τότε. Το
τώρα τρίβει πιπέρι πάνω από όλα τα αποκτήματα που μου σερβίρονται ως μοναδικές
ευκαιρίες αλλαγής. Και το κάψιμο εντείνεται και απλώνεται. Αλλά όχι, δεν πίνω
σταγόνα νερό για να το μαλακώσω, να του ελαττώσω τη δύναμή του να υπερισχύει.
Κάποτε νόμιζα πως το αλάτι κάνει τη διαφορά. Ύστερα από μερικά τεστ αντοχής
στους κόκκους πιπεριού κατέληξα πως είναι το συγκεκριμένο μπαχαρικό που κάνει
τη διαφορά. Το συστήνω σε όλους τους ανήσυχους γευσιγνώστες της ζωής.