«Είδα να φεύγει όλος ο όροφος μαζί με την τηλεφωνήτρια»

Τις σαράντα έξι δραματικές ώρες που πέρασε εγκλωβισμένη στα ερείπια του
εργοστασίου της Ρικομέξ, που κατέρρευσε μετά τον σεισμό της 7ης Σεπτεμβρίου
1999, περιγράφει στην πολυσέλιδη αγωγή της η Εύη Σοφίλου με την οποία
διεκδικεί από τους υπευθύνους αποζημίωση ύψους 1,2 δισ. δραχμών.

Η κοπέλα, μητέρα ενός ανήλικου παιδιού, εργαζόταν ως υπεύθυνη του τμήματος
εξυπηρέτησης πελατών του εργοστασίου, αντιμετωπίζει σοβαρότατα προβλήματα
υγείας, αφού – όπως αναφέρει χαρακτηριστικά – «από τη Ρικομέξ βγήκε ζωντανή
νεκρή, σε κατάσταση πλήρους και διαρκούς ανικανότητας προς εργασία».

«Έχω εφιάλτες ακόμη κι όταν είμαι ξύπνια, προσθέτει στην αγωγή της. Το κτίριο
κατέρρευσε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα σαν “χάρτινος πύργος”. Έτρεξα ενστικτωδώς
προς τη σκάλα, αγκάλιασα το σιδερένιο άξονά της και κοιτάζοντας προς τα κάτω
είδα να φεύγει όλος ο όροφος μαζί με την τηλεφωνήτριά μας(!). Βρέθηκα
ξαπλωμένη ανάσκελα. Τις ώρες που έμεινα στα ερείπια έπεφτα σε λήθαργο και μετά
συνερχόμουν. Θυμόμουν τα αγαπημένα μου πρόσωπα. Βρισκόμουν στο απόλυτο
σκοτάδι. Όταν για πρώτη φορά άκουσα κομπρεσέρ η ελπίδα φούντωσε, αλλά
ακολούθησε η απογοήτευση. Φώναζα με όση δύναμη μου είχε απομείνει.
Απεγκλωβίστηκα από τα χαλάσματα το μεσημέρι της μεθεπόμενης ημέρας. Βρισκόμουν
σε κατάσταση σοκ».

Από τότε η Εύη Σοφίλου αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας που έχουν άμεση
επίπτωση και στην ψυχολογία της. «Μπορεί τα ερείπια της σωματικής και
ψυχολογικής μου κατάστασης να εξακολουθούν να υπάρχουν και να με
βασανίζουν…», υποστηρίζει η ενάγουσα, η οποία θεωρεί ότι οι παράνομες
πράξεις και παραλείψεις των υπευθύνων είχαν ως αποτέλεσμα την κατάρρευση του
κτιρίου, τον θάνατο 39 ανθρώπων και τον τραυματισμό όσων ήταν σε αυτό.

Η αγωγή προσδιορίσθηκε να συζητηθεί στις 12 Φεβρουαρίου 2002.