Η εξόντωση των περιστεριών

Η κ. Βικτωρία Μαστραντώνη, από την Πεντέλη, περιγράφει την εξόντωση
περιστεριών στον Πειραιά, στον σταθμό του Ηλεκτρικού, όπως την έζησε την
Παρασκευή 16-11-2001:

«11.15 το πρωί, κατεβαίνω από το τρένο στον Πειραιά και μόλις βγαίνω από τον
σταθμό στην πλατεία για να πάρω την Τσαμαδού και τον άχαρο δρόμο προς την
Πολεοδομία της Γρηγ. Λαμπράκη βλέπω την πλατεία στρωμένη με τα μόλις πεθαμένα
περιστέρια. Ένα με αγγίζει απαλά στο χέρι πέφτοντας για να πεθάνει, το πρώτο
που σκέπτομαι είναι να ζητήσω τον λόγο… Σε ποιους, από ποιους.

Ένας κύριος με καζάκα πορτοκαλί, που δείχνει του συνεργείου, μιλάει εκεί στην
είσοδο με κάποιους στους οποίους κάτι εξηγεί και κοιτούν τους τοίχους. Πάω
κοντά. Του λέω: Τα περιστέρια πεθαίνουν.

­ Πού;

­ Στην πλατεία, μπροστά μας, γύρω μας, ελάτε να δείτε, γιατί χρεώνονται την
αποκατάσταση του σταθμού με τη ζωή τους.

Με κοιτάει.

­ Δεν έχω υπόψη μου κάτι τέτοιο, κυρία μου.

Είμαι γραφική γι’ αυτόν. Ποτέ άλλοτε δεν με έχουν κοιτάξει με τέτοια
αμφισβήτηση και οίκτο θαρρώ.

­ Μα, δουλεύετε εδώ, εσείς ξέρετε. Όλοι έχουμε ακούσει ότι το πρόβλημά σας
είναι τα περιστέρια που θα ξαναλερώσουν τον σταθμό.

­ Απευθυνθείτε στον σταθμάρχη· και συνεχίζει την κουβέντα του, την τεχνικού
ενδιαφέροντος, γυρνώντας μου την πλάτη. Μπαίνω στον σταθμό. Πίσω μου τα
περιστέρια εξακολουθούν να πέφτουν. Ρωτώ και στο βάθος σ’ έναν τεράστιο άδειο
χώρο-γραφείο, με έναν συνομιλητή δίπλα του, συναντώ τον σταθμάρχη.

­ Σας διακόπτω γιατί τα περιστέρια έξω πεθαίνουν. Θα έρθουν από την τηλεόραση
να δουν την ντροπή. Εγώ θα τους φωνάξω.

­ Για σταθείτε, κυρία μου, τι τρέχει, εγώ δεν έχω ιδέα, να πάρω να ρωτήσω,
καθήστε, θα τα πούμε.

Πήρε κάποιο τηλέφωνο. Μίλησε. Ο άλλος κύριος μού προσφέρει κάθισμα, μου πιάνει
την κουβέντα.

­ Δεν είναι σωστό, του λέω. Φτιάχνουμε κάτι τόσο ωραίο και το λερώνουμε με το
αίμα των περιστεριών. Καλύτερα οι κουτσουλιές από αυτήν την αμαρτία.

­ Η παιδεία, μονολογεί, μας λείπει η παιδεία. Εσείς τι άλλο έχετε να
προτείνετε· και ομολογεί έμμεσα χωρίς να το ξέρει.

­ Άρα δεν τα θέλουμε, μας ενοχλούν, του λέω. Όμως κάπως έτσι θα ενοχλήσουμε
κάποτε κι εμείς κάποιους άλλους. Τότε; Θα μας σκοτώσουν κι εμάς γιατί δεν θα
μπορούν να βρουν άλλη λύση;

­ Το πάτε μακριά και αλλού, κυρία μου…

­ Δεν ξέρουν τίποτε έξω, μου λέει ο σταθμάρχης κλείνοντας το τηλέφωνο… Αλλά
καθήστε να τα πούμε.

Τι έχω να πω με τον άνθρωπο;

­ Το όνομά σας μόνον, να ξέρω με ποιον μίλησα.

Σταθμάρχης, αυτό είναι αρκετό, μου απαντά. Εγώ του λέω το δικό μου, μα δεν τον
ενδιαφέρει.

Συνέχισα για την άχαρη δουλειά μου στην Πολεοδομία. Όμως είχα αλλάξει. Με έχει
πιάσει, θαρρείς, μια κακία και λύσσα για όλα τα άσχημα και άδικα που μας
τριγυρίζουν και παθητικά δεχόμαστε.

Μα, θα φας την υπόλοιπη ζωή σου στην επανάσταση; Ναι, αν αυτό λέγεται φάγωμα,
θα την φάω. Τώρα στα 56 μου, θα το κάνω. Δεν τον θέλω άλλο τον δρόμο που μου
στρώνουν να περνώ. Οι κουτσουλιές καθαρίζονται, η ντροπή όχι».