ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Το όχημα

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Νάσος Θεοφίλου, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό, γράφει:

«Με άλλοθι την παγκοσμιοποίηση, και στο όνομα του “εκσυγχρονισμού”, οι
λεγόμενες κεντροαριστερές κυβερνήσεις πρόθυμα αποφασίζουν τη συρρίκνωση του
κράτους πρόνοιας και την κατάργηση των λαϊκών κατακτήσεων. Είναι ιδιαίτερα
λυπηρό να βλέπει κανείς τους σοσιαλδημοκράτες να εγκαταλείπουν με
χαρακτηριστική άνεση, και ίσως και με ανακούφιση, όλες εκείνες τις διαχρονικές
φιλοσοφικές αξίες πάνω στις οποίες οικοδόμησαν την πολιτική και κοινωνική τους
ταυτότητα. Τώρα πια αποδέχονται πλήρως τον ρόλο του οχήματος για την
ταχεία προώθηση των στόχων του μεγάλου κεφαλαίου και, ταυτόχρονα, τον
ρόλο του αμορτισέρ για την εκτόνωση των κοινωνικών κραδασμών.

Η Ευρωπαϊκή “Κεντροαριστερά”, με τη δεξιά πολιτική της, “έστρωσε το χαλί”,
προκειμένου να υλοποιηθούν οι στόχοι των κεφαλαιοκρατών και να ξεφυτρώσουν
φαινόμενα τύπου “Μπερλουσκόνι”. Η “σοσιαλδημοκρατία” έσπρωξε το εργατικό
κίνημα στον παροπλισμό, στην αδράνεια και στην άνευ όρων υποταγή. Είναι
χαρακτηριστικό ότι όποιες απόψεις εξακολουθούν να υπερασπίζονται τις ιδέες του
Σοσιαλισμού και αποκαλύπτουν ότι η “Κεντροαριστερά” με τη σημερινή της
πολιτική γίνεται ο Δούρειος Ίππος του κεφαλαίου, στιγματίζονται αυτομάτως ως
“αιρετικές” και επιδιώκεται η περιθωριοποίησή τους, προκειμένου να υλοποιηθεί
απρόσκοπτα ένας νέος Κοινωνικός Μεσαίωνας και να ανοίξει ένας ατελείωτος
ιστορικός κύκλος δεξιάς ηγεμονίας και διακυβέρνησης.

Η υποστήριξη της “Κεντροαριστεράς”, εκ μέρους μιας μερίδας των κυρίαρχων
οικονομικών κύκλων, είναι ένας ευφυής ελιγμός της πλουτοκρατίας που
αποσκοπεί, αφενός, στην πραγματοποίηση στρατηγικών επιδιώξεων του κεφαλαίου
(π.χ. ιδιωτικοποιήσεις) χωρίς κοινωνικές συγκρούσεις (αφού, συνήθως, η
“σοσιαλδημοκρατία” ελέγχει τυπικά αρκετά συνδικάτα, κάτι που δεν ισχύει για
την αμιγή Δεξιά) και, αφετέρου, στη συκοφάντηση και στον εκχυδαϊσμό κάθε
συλλογικού οράματος και κάθε σοσιαλιστικής ελπίδας, με στόχο να μην
ξανασηκώσουν ποτέ κεφάλι οι μη προνομιούχοι που είχαν πετύχει
σημαντικές νίκες στις αρχές της δεκαετίας του ’80.

Βέβαια, η τραγική ειρωνεία είναι ότι μόλις το Κεφάλαιο κάνει τη δουλειά
του και πετύχει αυτά που θέλει, τότε θα εγκαταλείψει την “Κεντροαριστερά” σαν
στυμμένη λεμονόκουπα, για να εναγκαλιστεί και πάλι με τη γνήσια Δεξιά. Όμως
προηγουμένως θα έχει καταφέρει να ευνουχίσει πολιτικά τα πλατιά λαϊκά στρώματα
και να ελέγχει πλήρως την οικονομία».