ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Η Γυναίκα

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Η Ελένη Κάντζα – Σκουλικιά, 25ης Μαρτίου 297, Άγ. Ιωάννης Ανακρασιάς,
Βόλος, γράφει:

«Με χαρά διάβασα την ανθρωπιστική σας θέση σχετικά με τα προβλήματα της
γυναίκας, επ’ ευκαιρία της γιορτής της γυναίκας. Τι όμως γιορτάζουμε;
Γιορτάζουμε την υποταγή του θηλυκού ανθρώπου στον αρσενικό και τη στέρησή του
κάθε πνευματικής ανάπτυξης για χιλιάδες χρόνια; Την υποτίμηση της γυναίκας σε
σεξουαλικό αντικείμενο και αναπαραγωγική μηχανή; Τη γυναίκα να φροντίζει για
όλους και όλα, κάτι που στερεί κι από τον άνδρα τη χαρά της άμεσης προσωπικής
φροντίδας για τον άλλο. Όλ’ αυτά είναι εχθρικά στην ανάπτυξη του
ολόκληρου ανθρώπου, θηλυκού και αρσενικού, και προς τον έρωτα. Είναι
αυτές οι καταπιέσεις που δημιουργούν τον χαρακτήρα γυναίκα… Σύμφωνα με την
ψυχολογία, ο χαρακτήρας του ανθρώπου δημιουργείται από το περιβάλλον του. Η
διαφορά της φύσης των δύο φύλων δεν φτιάχνει τους άκρως διαφορετικούς
χαρακτήρες άνδρα και γυναίκας. Αυτούς τους χαρακτήρες τούς δημιουργεί η
πατριαρχική κουλτούρα, όπως κυρίως τη θέλουν οι πατριαρχικές θρησκείες, σε
διαφορετικό βαθμό η κάθε μία. Οικογένεια και κοινωνία ακολουθούν αυτή την
κουλτούρα και συνεργάζονται να φτιάξουν τον χαρακτήρα γυναίκα. Από νηπιακή
ηλικία δίνεται έμφαση στην εξωτερική εμφάνιση του θηλυκού παιδιού και όχι στην
πνευματική. Το κοριτσάκι εκπαιδεύεται να υποτάσσεται, να καταπιέζει τη φύση
του, να φροντίζει τους άλλους και να αναπτύξει όλα κείνα τα χαρακτηριστικά της
γυναίκας. Παράλληλα, με άλλου είδους καταπιέσεις δημιουργείται ο χαρακτήρας
του άνδρα.

Σήμερα, οι βασικές πατριαρχικές αρχές δεν άλλαξαν. Απλώς, άλλαξε ο τρόπος
εφαρμογής τους. Δεν εξακολουθεί, π.χ., και σήμερα να χρησιμοποιείται η γυναίκα
σαν σεξουαλικό αντικείμενο; Τι είναι άλλωστε η υποδούλωσή της στη μόδα, η
εκμετάλλευσή της από τις εταιρείες καλλυντικών και το ξεπούλημα του σώματός
της από τα ΜΜΕ για διαφημίσεις; Ή μήπως, παρ’ όλο που εργάζεται, δεν
εξακολουθεί να φροντίζει για όλες τις οικιακές λεπτομέρειες και να αδικείται.
Αυτή δε σαν μητέρα έχει την ευθύνη να διατηρηθεί η πατριαρχική κουλτούρα. Γι’
αυτό είναι ανάγκη διά μέσου της παιδείας να απαλλαγεί από αυτήν την ευθύνη
ώστε ελεύθερη να προσφέρει στα παιδιά της, αρσενικά και θηλυκά, ίσες συνθήκες
ανάπτυξης, όπως αρμόζει στη φύση της μητέρας. Απελευθέρωση της γυναίκας δεν
είναι να ακολουθεί ανδρικά πρότυπα ή να καπνίζει. Όσον αφορά την πνευματική
ανάπτυξη της γυναίκας, αυτή τώρα στενεύει απάνθρωπα και για τον άνδρα. Γι’
αυτό, είναι ανάγκη τα δύο φύλα να συνεργασθούν και να αγωνισθούν για μια
πλατιά ανθρωπιστική ανάπτυξη».