[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Αν γινόταν μια αντικειμενική αξιολόγηση για το ποιο είναι το μεγαλύτερο κακό
στην ωραία μας χώρα, ο κριτής θα κατέτασσε στη σχετική λίστα πρώτο τον
λαϊκισμό. Θυμηθείτε πόσα και πόσα έχουν γίνει, κι άλλα τόσα που δεν έχουν
γίνει, εξ αιτίας αυτής της σύγχρονης μάστιγας που υπονομεύει κάθε καλή
προσπάθεια που γίνεται, και η οποία έχει στόχο, συνήθως, να εκσυγχρονίσει τον
τόπο.

Παράδειγμα: ψήφισε η Βουλή νόμο που απαγορεύει στους βουλευτές να εξασκούν το
επάγγελμα το οποίο ασκούσαν πριν από την εκλογή τους ως αντιπρόσωποι του
έθνους. Απόφαση που έχει τα υπέρ και τα κατά της, αλλά πάντως αποτελεί πλέον
νόμο του κράτους, ενταγμένο στο Σύνταγμα. Ωραία; Ωραία έως εδώ. Τις προάλλες ο
πρόεδρος της Βουλής, ο αυστηρός και δίκαιος Απόστολος Κακλαμάνης, που έχει
αναλάβει σχεδόν ιεραποστολικά την προστασία της τιμής του πολιτικού κόσμου,
εισηγήθηκε να πάρουν οι βουλευτές 3,5% αύξηση μισθού! Αύξηση οι βουλευτές;
Κακώς, κάκιστα, άρχισαν να ωρύονται οι λαϊκιστές. Να ανακληθεί πάραυτα!

Κλείστε τ’ αυτιά σας

Γιατί; ρωτάς. «Διότι αυτοί έχουν», είναι η υπεραπλουστευμένη απάντηση. Και η
πιο προχωρημένη ότι αυτοί τα «παίρνουν» από παντού. Στοιχεία δεν έχουν, δεν
μπορούν να έχουν. Κάπου άκουσαν, κάποιος τους είπε, κάτι έχει πάρει το αυτί
τους, ολοκληρωμένη άποψη, τεκμηριωμένη, δεν έχουν. Έχει δουλέψει ο λαϊκισμός
καλά όλα αυτά τα χρόνια. Κανείς δεν σκέφτεται ότι όσο πιο χαμηλός είναι ο
μισθός ενός βουλευτή, που έχει τεράστια έξοδα για τη συντήρηση ενός μηχανισμού
στον οποίο θα προσφύγει ο καθένας «για την επίλυση του δίκαιου αιτήματός του»,
τόσο πιο πιθανό είναι να αναζητήσει αλλού μεθόδους «χρηματοδότησης». Όχι πως ο
μεγάλος μισθός θα λειτουργούσε απολύτως αποτρεπτικά γι’ αυτήν την «αναζήτηση»,
αλλά τουλάχιστον για πολλούς εκ των 300 θα ήταν κάτι. Η συζήτηση είναι πολύ
μεγάλη και δεν εξαντλείται εύκολα. Αλλά είναι μια καλή αρχή να καταλάβουμε
όλοι ότι για να «καθαρίσει» ο πολιτικός κόσμος απαιτείται η συναίνεση και της
κοινωνίας. Που οφείλει να κλείσει τα αυτιά στον λαϊκισμό, και να κοιτάξει
κατάματα την αλήθεια…

Τι είδους ξέπλυμα;

Πολλοί, ας πούμε, θεωρούν ότι η υπόθεση της παράνομης χρηματοδότησης της Νέας
Δημοκρατίας είναι κάτι που αφορά τέσσερις ανθρώπους: τον Λαλιώτη που έκανε τις
καταγγελίες, τον Μητσοτάκη που προσπαθεί να πείσει ότι δεν τρέχει τίποτε και
τον Πρωτόπαπα με τον Ρουσόπουλο που παίζουν σε δεύτερο πλάνο με απαντήσεις για
λογαριασμό της κυβέρνησης και της Ν.Δ. Λάθος. Μέγα! Η υπόθεση αυτή μας αφορά
όλους, ως συνειδητοποιημένους πολίτες. Όχι γιατί ουσιαστικά εξελίσσεται εκεί
στις παρυφές του «βρώμικου ’89», αποδεικνύοντας έτσι ότι την ώρα που οι
«αρχάγγελοι της κάθαρσης» κάθιζαν στο σκαμνί μια ολόκληρη παράταξη και τον
ηγέτη της, μαύρο χρήμα εισέρρεε στα ταμεία τους. Αλλά, γιατί πρέπει να
αποκαλυφθεί αυτή η παράνομη δραστηριότητα, προκειμένου να αποκοπεί η
δυνατότητα επανάληψής της. Και δεν είναι επιχείρημα ότι «έλα μωρέ, εντάξει,
αυτά είναι γνωστά». Ούτε είναι θέμα προσώπων. Είναι θέμα που αφορά κυρίως και
πρωτίστως την τιμή του πολιτικού κόσμου. Αυτού που οι «αρχάγγελοι» ήθελαν με
την «κάθαρση» να ξεπλύνουν την τιμή. Ξέπλυμα έκαναν, αλλά τι είδους, είναι το
ερώτημα…

Πάρτε τώρα μέτρα

Και είναι επίκαιρο παρά ποτέ το θέμα που είχε θέσει πέρυσι περίπου τέτοιο
καιρό ο Κ. Σημίτης για το λεγόμενο πολιτικό χρήμα. Είχε μάλιστα κάνει και
δημόσια τοποθέτηση για το θέμα, αναγγέλλοντας εντυπωσιακές πρωτοβουλίες, οι
οποίες, στο τέλος τους, θα δημιουργούσαν τις συνθήκες για έναν καλύτερο, πιο
καθαρό και πιο διάφανο πολιτικό κόσμο. Αλλά, όπως πάρα πολλά ωραία πράγματα
που έχουν κατά καιρούς εξαγγελθεί, και το συγκεκριμένο έμεινε μια απλή
εξαγγελία. Ο διάλογος με τα κόμματα δεν έγινε, η κυβέρνηση δεν εμφάνισε
προτάσεις έστω για δημόσια συζήτηση, τα κόμματα δεν πήραν θέση, να το εύφορο
έδαφος για να αναπτυχθεί ο λαϊκισμός.

Επειδή η συγκεκριμένη εξαγγελία δεν είναι απλή, δεν είναι δηλαδή μία ακόμη για
να συμπληρωθεί το σχετικό ντοσιέ, που φέρει τον τίτλο «έπεα πτερόεντα», αλλά
είναι κάτι πολύ σοβαρό, που αφορά την υγεία του πολιτικού μας συστήματος, ας
πάρουν έστω και τώρα μια σοβαρή πρωτοβουλία. Το έχει ανάγκη ο τόπος…

Υπόσχεση 6 χρόνων

Ο τόπος έχει ανάγκη από πολλά, το ξέρουμε. Και οι πολίτες που απαιτούν,
γνωρίζουν επίσης ότι τι να σου κάνει και η κυβέρνηση, πώς να τα προλάβει όλα.
Σωστό. Σωστό, αντιθέτως, δεν είναι να πηγαίνεις κάπου, να υπόσχεσαι, να
περνούν τα χρόνια και οι υποσχέσεις να μένουν υποσχέσεις. Θυμάμαι, πριν από 6
χρόνια, στο Ηράκλειο, παραμονές των εκλογών, ο Κ. Σημίτης, νέος Πρωθυπουργός
τότε, είχε εξαγγείλει τη δημιουργία ενός δεύτερου διαδρόμου προσγείωσης στο
αεροδρόμιο της πόλης. Έργο ζωής για τους κατοίκους της Αλικαρνασσού, που ζουν
με τον τρόμο των αεροπλάνων που περνούν ξυστά πάνω από τα κεφάλια τους.
Πέρασαν έξι χρόνια και δεν έχει γίνει απολύτως τίποτε. Θα το θυμηθούν ασφαλώς
παραμονές εκλογών πάλι. Εμείς το θυμηθήκαμε, πάντως, βλέποντας τα πλάνα του
αεροπλάνου που έξυσε τις κερκίδες του γηπέδου της Αλικαρνασσού την περασμένη
εβδομάδα. Ο Πρωθυπουργός;

Πρέσβης από το παρελθόν

Πολύ μας άρεσε το διάβημα της ελληνικής κυβέρνησης ­ το εντονότατο διάβημα ­
στον νέο πρέσβη των ΗΠΑ στην Αθήνα, εξ αφορμής του ύποπτου για άνθρακα φακέλου
που στάλθηκε εδώ από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Κράτησε το θέμα μυστικό, ωσάν να
επρόκειτο για οικογενειακή του υπόθεση. Ήταν ίσως νωρίς γι’ αυτόν να εισπράξει
ένα έντονο διάβημα, αλλά στον σωστό χρόνο για μας, διότι η τοποθέτηση του εν
λόγω πρέσβη στην Αθήνα δεν έκανε και την κυβέρνηση να πετάξει από τη χαρά της.
Και δεν είναι μόνο το στυλ του νέου πρέσβη που παραπέμπει σε άλλα…
επαγγέλματα και όχι σε διπλωμάτη. Είναι και η νοοτροπία που αντιπροσωπεύει ο
εν λόγω κύριος. Η αντίληψη ότι εδώ είναι μια πολιτεία των ΗΠΑ, η οποία
διοικείται από άσχετους, ανίκανους, ανυπάκουους, ύποπτους γενικώς, ανήκει σε
μια άλλη περίοδο της ελληνικής ιστορίας, αλλά όχι στην παρούσα. Κι όσο πιο
έγκαιρα το αντιληφθεί ο πολύς κύριος Μίλερ, τόσο το καλύτερο γι’ αυτόν και τη
χώρα του…

Κι αυτός δεν μας εξήγησε

Καθόλου όμως δεν μας άρεσε η ίδια η ιστορία με τον άνθρακα. Μπορεί να τα
σκέπασε όλα το αρνητικό πόρισμα της εξέτασης των δειγμάτων, όμως εδώ υπάρχει
ένα μεγάλο θέμα. Είναι ότι ο συγκεκριμένος φάκελος που παρελήφθη στην
αμερικανική πρεσβεία, όπως και ο άλλος που στάλθηκε στη Βάση της Σούδας, είχαν
σταλεί από Αμερικανούς. Ο δε φάκελος της πρεσβείας από το ίδιο το Στέιτ
Ντιπάρτμεντ. Επ’ αυτού δεν μας απάντησε κανείς ­ ούτε ο κ. Μίλερ. Πώς γίνεται
δηλαδή να διακινούνται οι ύποπτοι φάκελοι μέσα στον ­ και από τον ­
αμερικανικό κρατικό μηχανισμό. Ως εκ τούτου, δικαιούμαστε να εξάγουμε όποια
συμπεράσματα θέλουμε. Όπως, ότι αυτή η ιστορία μοιάζει να είναι μια μεγάλη
εσωτερική τους συνωμοσία. Με άγνωστους σε μας στόχους, αλλά με ορατά
αποτελέσματα ­ τον πανικό και την τρομολαγνεία στις ΗΠΑ.

Συγγνώμη, όμως, εμάς γιατί μας μπερδεύουν;