|
|
|
Η μάχη. Πολεμιστής της Βόρειας Συμμαχίας σημαδεύει με πολυβόλο θέσεις των Ταλιμπάν
|
Κάθε πόλεμος, κάθε μεγάλη κρίση, έχει τους μύθους της. Στην Ιταλία, ο φασισμός
είχε δημιουργήσει τον μύθο μιας ανίκητης χώρας, κι όλοι είδαν πού κατέληξε.
Ύστερα είχαμε τον μύθο του Τρίτου Ράιχ, το οποίο υποτίθεται ότι θα κρατούσε
χίλια χρόνια, ή του κομμουνισμού, που έλεγε ότι θα κτίσει έναν κόσμο χωρίς
τάξεις, ή ακόμη και της Αμερικής, που πίστευε ότι τα σύνορά της είναι
αδιαπέραστα, για να διαψευστεί οικτρά την 11η Σεπτεμβρίου. Όλοι οι μύθοι, λέει
ο Πακιστανός πολιτικός επιστήμονας Μιρ Τζαμιλούρ Ραχμάν στην ιταλική “Στάμπα”,
αργά ή γρήγορα καταρρίπτονται από την πραγματικότητα. Έτσι θα συμβεί και με
τον μύθο που θέλει το Αφγανιστάν να νικά πάντα τους εισβολείς του.
Οι Πακιστανοί, τονίζει ο Μιρ Τζαμιλούρ Ραχμάν, παγιδεύτηκαν στον αφγανικό μύθο
ότι οι Ταλιμπάν στο τέλος θα νικήσουν επειδή έχουν το δίκιο με το μέρος τους,
επειδή δηλαδή δεν υπάρχουν αποδείξεις για την ενοχή του Οσάμα Μπιν Λάντεν. Ο
κόσμος θα ήταν όμως ένας Παράδεισος αν η δικαιοσύνη θριάμβευε κι αν εκείνοι
που έχουν άδικο κατατροπώνονταν. Και, δυστυχώς, ο κόσμος δεν είναι Παράδεισος.
Κι αν οι Αμερικανοί έχουν την τύχη που είχαν οι Σοβιετικοί πριν από δέκα
χρόνια; «Άλλος ένας μύθος. Ας θυμηθούμε τις συνθήκες εκείνης της εποχής. Πρώτα
απ’ όλα ήταν ο Ψυχρός Πόλεμος. Όλες οι μη κομμουνιστικές χώρες ήταν με την
Αμερική. Αλλά με το Αφγανιστάν είχε συμπαραταχθεί η Κίνα. Και το Πακιστάν ήταν
ένα ανεξάντλητο κανάλι πόρων και όπλων για τους μουτζαχεντίν. Όσο για τους
Αφγανούς, ήταν όλοι, μα όλοι, με τους μουτζαχεντίν, που πολεμούσαν τον
εισβολέα. Σήμερα, η μουσική είναι τελείως διαφορετική. Οι Ταλιμπάν είναι
πλήρως απομονωμένοι, ακόμη και σε πολλούς τομείς της αφγανικής κοινωνίας. Αυτό
σημαίνει ότι όχι μόνο δεν έχουν καμιά εξωτερική βοήθεια, αλλά ότι σύντομα θα
μείνουν και από πυρομαχικά, όπλα, κυρίως όμως από πετρέλαιο. Επιπλέον, ενώ οι
μουτζαχεντίν αποτελούσαν ένα ενιαίο σώμα, οι Ταλιμπάν διεξάγουν έναν εμφύλιο
πόλεμο. Ο αντίπαλός τους υποστηρίζεται στρατιωτικά από τις Ηνωμένες Πολιτείες
και τη Ρωσία και, αργά ή γρήγορα, θα καταλάβει την Καμπούλ».
Και οι χερσαίες επιχειρήσεις; Μήπως οι Αμερικανοί θα έχουν βαριές απώλειες σε
αυτό το μέτωπο; «Άλλος ένας μύθος. Ποιος λέει ότι οι Αμερικανοί θα εμπλακούν
σε εκτεταμένες χερσαίες επιχειρήσεις; Ότι οι Αμερικανοί δεν μπορούν να
αντέξουν τα βουνά και το κρύο επειδή είναι καλοζωισμένοι, ενώ οι Αφγανοί
ξέρουν τα βουνά απ’ έξω και ανακατωτά; Οι Αμερικανοί δεν έχουν ανάγκη να
πολεμήσουν στο έδαφος, αφού έχουν άλλους να το κάνουν, δηλαδή τη Συμμαχία του
Βορρά. Θα υπάρξουν βέβαια κάποιες χερσαίες επιχειρήσεις, αλλά θα είναι
περιορισμένης έκτασης, και θα υποστηρίζονται πάντα από σφοδρά πυρά και
υπερσύγχρονα όπλα».
Μήπως όμως οι Ταλιμπάν έχουν κρύψει μέρος του οπλισμού τους, για να τον
χρησιμοποιήσουν στη συνέχεια; «Άλλος ένας μύθος. Οι Ταλιμπάν ασφαλώς έχουν
κρύψει ένα μέρος των όπλων τους και των πυροβόλων τους, αλλά δεν μπορούν να τα
χρησιμοποιήσουν γιατί δεν μπορούν να κινηθούν, δεν έχουν ούτε αεροδρόμια ούτε
αεροπλάνα, δεν έχουν συστήματα επικοινωνίας. Είναι έτσι σχεδόν καταδικασμένοι
να πολεμούν ο καθένας για τον εαυτό του».
Ο τελευταίος μύθος αφορά το Ισλάμ και την υποτιθέμενη εξέγερση του ισλαμικού
κόσμου που θα αλλάξει τον ρου της Ιστορίας. «Η Ισλαμική Διάσκεψη», καταλήγει ο
Μιρ Τζαμιλούρ Ραχμάν, «είναι ένα θεσμικό όργανο, χωρίς αποφασιστικές εξουσίες.
Δεν μπόρεσε να ασκήσει τις απαραίτητες πιέσεις στους Ταλιμπάν, ώστε να
αποφύγουν έναν δρόμο χωρίς γυρισμό, όπως δεν είχε μπορέσει στο παρελθόν να
αποτρέψει τον πόλεμο του Ιράν με το Ιράκ ή την εισβολή του Ιράκ στο Κουβέιτ.
Και, βέβαια, δεν μπόρεσε να βρει τον τρόπο να σταματήσει ο εξευτελισμός που
υφίστανται καθημερινά οι Παλαιστίνιοι».
