Ούτε στο περίπτερο

Ο φίλος μου ο Βαζελέων έχει ένα σοβαρό πρόβλημα: δεν μπορεί να δει παιχνίδι
χωρίς να καπνίζει. Το Σάββατο το απόγευμα, ενώ παρακολουθούσε τον Παναθηναϊκό
με την Παναχαϊκή, του τέλειωσαν ξαφνικά τα τσιγάρα. Μέχρι τότε δεν είχαν γίνει
και σπουδαία πράγματα, το περίπτερο ήταν κοντά, είπε να τολμήσει. Στο εικοστό
δεύτερο λεπτό, και με σκορ 0-0, έφυγε, στο τεσσαρακοστό (γιατί του ‘πιασε
κουβέντα ο ΑΕΚτζής περιπτεράς) γύρισε. Στο τεσσαρακοστό δεύτερο, τη στιγμή που
έμαθε ότι πλέον το σκορ ήταν 5-0, μου τηλεφώνησε.

Με χαρά τού διηγήθηκα πώς ακριβώς έλαβε χώρα ο καταιγισμός. Χαρά όχι μόνο για
το ποδοσφαιρικό θέαμα, αλλά γιατί, με κάποιο μακρινό τρόπο, ένιωθα κι εγώ να
έχω λιγάκι συμβάλει σ’ αυτό. Αυτή την εβδομάδα ο Παναθηναϊκός (δεν ξέρω αν με
διαβάζουν οι παίκτες του) φρόντισε να διαλύσει κάθε υποψία ανίας. Την Τρίτη
έκανε πολλούς από εμάς να αισθανθούμε για δεύτερη φορά προσφάτως (η πρώτη ήταν
για την Εθνική με την Αγγλία) ότι ο συχνά καταδικασμένος συνδυασμός Έλληνα και
φιλάθλου μπορεί να είναι πηγή περηφάνιας. Με την Άρσεναλ, παρά την ήττα, η
ομάδα του Κυράστα έκανε πιθανότατα το καλύτερο μέχρι στιγμής παιχνίδι της στην
Ευρώπη και πάντως σίγουρα το πιο γενναίο και ενδιαφέρον. Με την Παναχαϊκή, το
Σάββατο, ολοκλήρωσε την απόδειξη ότι δεν είναι μόνο ομάδα αποτελέσματος αλλά
και ωραίου ποδοσφαίρου. Οκτώ γκολ (είδε τουλάχιστον τρία ο φίλος μου), από τα
οποία πάνω από τα μισά υπέροχα σε εκτέλεση, ένας ρυθμός που κατά διαστήματα
θύμιζε τη Μάντσεστερ στο δεύτερο ημίχρονο με τον Ολυμπιακό, ομαδικότητα (έστω
κι αν τα γκολ δεν μοιράστηκαν), δυνάμεις και διάθεση: τα στοιχεία αυτά,
συνδυασμένα, είναι τόσο σπάνια, που θα ήταν μεμψιμοιρία να τα χρεώσουμε μόνο,
ή κυρίως, στην αδυναμία του αντιπάλου.

ΤΟ ΚΡΙΣΙΜΟ ΑΛΜΑ

Ο Παναθηναϊκός φέτος είναι σε μεγάλη φόρμα, αυτό θα πρέπει να είναι κανείς
τυφλός ή τυφλωμένος για να μην το παραδεχθεί. Αν συνεχίσει έτσι θα γίνει
πράγματι, παρά τα δύο μέχρι στιγμής στραβοπατήματα, το πρώτο φαβορί για το
Πρωτάθλημα ­ γιατί το Πρωτάθλημα έχει τέτοια διάρκεια που σχεδόν αναγκαστικά,
κι ας φώναζε πρόπερσι ο Κυράστας, το κερδίζει ο καλύτερος. Κυρίως όμως με τις
εμφανίσεις του στην Ευρώπη έχει δημιουργήσει μεγάλες προσδοκίες: έπεισε ότι
είναι ικανός για όλα, άρα μένει να δούμε ποια είναι αυτά τα όλα. Και δεν
μιλάμε φυσικά πλέον για την πρόκριση στον δεύτερο γύρο. Το ζητούμενο είναι η
γέννηση σιγά σιγά της πεποίθησης, σε παίκτες και τεχνικούς, ότι ο φετινός
Παναθηναϊκός μπορεί να παίξει και παραπέρα ρόλο στη διοργάνωση. Η μόνη ίσως
σκιά στο παιχνίδι του Χάιμπουρι ήταν η αποδοχή της ήττας ως κατά κάποιον τρόπο
φυσιολογικής, ενώ η ποδοσφαιρική αλήθεια ήταν εντελώς διαφορετική. Είναι
λοιπόν κυρίως θέμα ψυχολογίας (εννοείται ότι η περαιτέρω πορεία είναι πάνω απ’
όλα θέμα αγωνιστικής κατάστασης, αλλά ας υποθέσουμε ότι δεν θα υπάρξει τρομερή
πτώση ή τρομερή ατυχία ­ από την οποία πάντως, στην Ευρώπη ειδικά, ο
Παναθηναϊκός μάλλον δεν κινδυνεύει ιδιαίτερα). Από αυτή την άποψη, ακόμα
περισσότερο κι από το αποτέλεσμα, έχει σημασία το παιχνίδι της Τετάρτης.

ΤΟ ΑΛΥΤΟ ΤΡΙΛΗΜΜΑ

Ας αφήσουμε τους θαυμαστές του γερμανικού ποδοσφαίρου, αν υπάρχουν ακόμα, να
ισχυρίζονται ότι, ιδίως μετά τη νίκη της στη Μαγιόρκα, η Σάλκε είναι ιδιαίτερα
επικίνδυνη, γιατί οι Γερμανοί ποτέ δεν τα παρατάνε, είναι καλύτεροι στα
δύσκολα και ταλιμπάν και ταλιμπάν, που θα ‘λεγε κι ο Πανούσης. Η αλήθεια είναι
ότι αν ο Παναθηναϊκός παίξει όπως μάς έχει συνηθίσει (κανείς δεν περιμένει να
παίξει όπως με την Παναχαϊκή), τότε θα νικήσει. Γιατί, απλούστατα, είναι
καλύτερη ομάδα από τη Σάλκε, και καλύτερη ομάδα θα πει ότι βρίσκεται σε
καλύτερη στιγμή αλλά, κυρίως, ότι διαθέτει καλύτερους παίκτες (παρά τον μύθο
της ομάδας συνόλου, υπάρχουν τουλάχιστον έξι με εφτά ποδοσφαιριστές που κάθε
άλλο παρά υστερούν ενός Χέιτο ή ενός Βαν Χούγκνταλεμ). Τα πιθανά προβλήματα
του Παναθηναϊκού είναι άλλα. Να μην του έρθει, φυσικά, τελείως στραβό το
παιχνίδι. Να μην πληρώσει μια κάπως υπερβολική αισιοδοξία ή την αλαζονεία της
διοίκησής του. Να μην κάνει ο Κυράστας, χωρίς να φταίει, λάθος στην ιδιαίτερα
δύσκολη επιθετική εξίσωση. Ποιον ν’ αφήσει έξω; Τον Βλάοβιτς, που μόλις έβαλε
πέντε γκολ, το ένα καλύτερο απ’ τ’ άλλα; Τον Μανώλη, που έπαιξε μόνος του την
Άρσεναλ και είναι η μεγαλύτερη κλάση από τους τρεις; Ή τον Κωνσταντίνου, που
μπορεί να μην έχει ενθουσιάσει μέχρι στιγμής, αλλά είναι ο μόνος πραγματικός
σέντερ φορ και πάντως ο μόνος με συμπληρωματικό παιχνίδι σε σχέση με καθέναν
από τους άλλους δύο; Σε κάθε περίπτωση, παρ’ όλο που είναι σαφώς προτιμότερο
για έναν προπονητή να δυσκολεύεται λόγω πολλών καλών επιλογών και όχι λόγω
πολλών μέτριων, δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση του Κυράστα. Ακόμα λιγότερο
βέβαια στη θέση του φίλου μου, αν του τελειώσουν τα τσιγάρα πριν από τις
εντεκάμισι το βράδυ της Τετάρτης.