[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Κανονικά, πόλεμος γίνεται, με τον πόλεμο πρέπει να ασχοληθούμε. Να πουμε τα
υπέρ (έχει υπέρ ο πόλεμος;!) και τα κατά, να πάρουμε το μέρος των αδυνάτων ­
όπως οφείλει να κάνει κάθε προοδευτικός αναλυτής ­ και να εξηγήσουμε ότι αυτή
η ιστορία μπορεί να εξελιχθεί σε πραγματικό καρκίνωμα για την ανθρωπότητα. Έλα
όμως, που αυτός ο βομβαρδισμός εικόνων και ειδησεογραφίας που υφίσταται η
κοινωνία για τον πόλεμο, το Αφγανιστάν, τον καλό Μπους και τους κακούς
Ταλιμπάν, μας δημιουργεί πλέον αισθήματα αποστροφής. Και λέμε να ασχοληθούμε
με κάτι άλλο, βρε αδελφέ. Φθάνει πια η διεθνιστική αλληλεγγύη στα θύματα της
Νέας Υόρκης. Λίγο ακόμη και θα ανοίξουμε λογαριασμο στην Εθνική Τράπεζα. Να
πηγαίνει ο πολίτης να βάζει ένα πεντοχίλιαρο ας πούμε εκ του υστερήματος «για
τα θύματα της τρομοκρατίας». Έλεος πια…

Τα άλλα, δεν είναι παιδιά;

Διότι το ακούσαμε και αυτό. Το Ίδρυμα Ωνάση, ξέρετε αυτό που διαχειρίζεται την
περιουσία της μικρής Αθηνάς, σε μια στιγμή υψίστης γαλαντομικής και
ανθρωπιστικής ευαισθησίας, απέστειλε 500.000 δολάρια, ήτοι 180 εκατομμύρια
δραχμές (με 360 το δολάριο) «για την ανακούφιση των θυμάτων της τρομοκρατίας
στη Νέα Υόρκη». Πολύ λογικό. Μήπως υπάρχουν εκατομμύρια υποσιτιζόμενα παιδιά
στον Τρίτο Κόσμο, που τα 180 εκατ. του Ιδρύματος θα έπιαναν περισσότερο τόπο;
Μήπως υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι που ζουν με ημερήσιο εισόδημα 1 δολάριο;
Μήπως υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες μακριά από τις εστίες τους; Όχι
βέβαια. Υπάρχουν τα θύματα της τρομοκρατίας, τα οποία το ανήμπορο αμερικανικό
κράτος αδυνατεί να συνδράμει και για τον λόγο αυτό σπεύδει αρωγός το Ίδρυμα
Ωνάση. Μου φαίνεται ότι ήρθε η στιγμή να ανοίξουμε λογαριασμό στην Εθνική. Για
να μην πω ότι και πολύ αργήσαμε…

Τι να κάνει και ο σύνεδρος;

Είπαμε, όχι πολεμολογία, όχι πολεμοκαπηλεία, όχι αυτό που κάνουν (οι) άλλοι.
Θα ασχοληθούμε με κάτι πιο φαντεζί, κάτι πιο ευχάριστο, πιο ελκυστικό. Βάζω
τίτλο: «Συνέδριο ΠΑΣΟΚ»! Βλέπετε τίποτε καλύτερο; 6.353 άνθρωποι συζητούν από
προχθες και ολοκληρώνουν σήμερα το πώς θα πορευτεί το ΠΑΣΟΚ. Και κατ’ επέκταση
η κυβέρνηση. Και το μεν πώς θα πορευτεί το ΠΑΣΟΚ, λίγο μας κόφτει, δικό τους
είναι ό,τι θέλουν το κάνουν. Το πώς θα πορευτεί όμως η κυβέρνηση, είναι κάτι
που μας αφορά όλους. Γι’ αυτό και το Συνέδριο ­ το έχετε ίσως ξανακούσει, αλλά
δεν πειράζει ­ είναι μείζον πολιτικό γεγονός για τον τόπο. Αν μάλιστα δεν είχε
ξεσπάσει ο πόλεμος (νάτος πάλι ο πόλεμος…), θα γινόταν και πραγματικά
ουσιαστική συζήτηση. Τώρα τα έχει επικαλύψει η εκστρατεία του στρατηλάτη Μπους
στο Αφγανιστάν. Ως εκ τούτου τι να σου κάνει ο σύντροφος σύνεδρος από την Τ.Ο.
Πετρομαγούλας; Να αναφερθεί στο Ασφαλιστικό; Στο κοινωνικό κράτος; Όχι. Στη
θέση της Ελλάδας στο νέο διεθνές περιβάλλον θα αναφερθεί!..

Μείναμε από ξένους

Μείζον, λοιπόν, πολιτικό γεγονός το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, αλλά μόνο για μας. Για
τους έξω, Ευρωπαίους συμμάχους, και τριτοκοσμικούς «θαυμαστές» (!..), το
Συνέδριο δεν τους λέει τίποτε απολύτως. Διότι αν τους έλεγε, θα έστελναν
αναβαθμισμένες αντιπροσωπείες. Στελέχη. Προέδρους κομμάτων. Υπουργούς, και
πρωθυπουργούς! Το ΠΑΣΟΚ κατάφερε απλώς να ελκύσει κάτι ευρωβουλευτές, κάτι
τοπικούς βουλευτές, και κάτι διευθυντές διεθνών σχέσεων. Ευτυχώς που ήλθε ο
Αραφάτ και ο Αλβανός πρωθυπουργός Ιλίρ Μέτα, γιατί αλλιώς θα (ξε)μέναμε από
προσωπικότητες. Γιατί αλήθεια; «Λόγω του πολέμου» μάς εξήγησαν από τον Τομέα
Διεθνών Σχέσεων του ΠΑΣΟΚ. Νάτος πάλι ο καταραμένος, ο πόλεμος…

Χάθηκε η ευκαιρία

Και ο Αραφάτ που ήλθε, εδώ που τα λέμε, εντάξει. Δεν πετάμε και τη σκούφια
μας. Πρώτον, τακτικός «πελάτης», έχει ξαναέλθει! Δεύτερον, και πού ήρθε το
ίδιο μας κάνει. Και τρίτον, νόημα θα είχε η εδώ άφιξή του αν ερχόταν και ο
Σιμόν Πέρες, ο σώφρων υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ, να πούμε ότι κάτι
κάνουμε κι εμείς εδώ για την ειρήνη στην περιοχή και στον κόσμο. Ο Πέρες όμως
δεν ήλθε, μας έμεινε αμανάτι ο Αραφάτ, και στο «τσακ» γλιτώσαμε τα χειρότερα ­
όπως το να «χρωματισθεί» το Συνέδριο από την παρουσία του Παλαιστίνιου ηγέτη.
Σκεφθείτε μόνον ότι αρχικά είχε προσδιορισθεί να πραγματοποιηθεί η συνάντηση
Σημίτη-Αραφάτ σε χώρο του Ολυμπιακού Σταδίου. Αλλά ευτυχώς κάποιοι σκέφθηκαν
περισσότερο και άλλαξε ο τόπος συνάντησης (έγινε στο Μαξίμου). Χάθηκε, λοιπόν,
η ευκαιρία για μια μεσολάβηση, αλλά ποτέ δεν είναι αργά. Μπορεί άνετα να γίνει
στο Συνέδριο του… 2004! (Γιατί νομίζει κανείς οτι έως τότε θα έχει λυθεί το
Παλαιστινιακό; Χα…).

Τέτοιες ώρες, τέτοιες… ψήφοι

Τι άλλο δεν είπαμε για το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ; Α, ναι. Τις «κρίσιμες», όπως τις
ονομάζουν οι αναλυτές, αυριανές ψηφοφορίες! Κρίσιμες, για να είμαι απολύτως
ειλικρινής, δεν είμαι και τόσο βέβαιος. Ο Σημίτης, λόγω των εξελίξεων (νάτος
πάλι ο πόλεμος) κατά τα φαινόμενα θα ξεπεράσει εκείνο το ακανθώδες 65% που
είχε λάβει στο Συνέδριο του 1999 ­ πλην των σκληροπυρηνικών που είναι ικανοί
να αυτοκτονήσουν ομαδικά στις επόμενες εκλογές έτσι και… κερδίσει πάλι το
ΠΑΣΟΚ! ­ οι υπόλοιποι δεν βλέπω τον λόγο γιατί να τον αποδοκιμάσουν. Είναι οι
ώρες τέτοιες που επιτρέπουν παιχνίδια εις βάρος του κύρους του Πρωθυπουργού
της χώρας; Δεν είναι. Όσο για την Κεντρική Επιτροπή, όλα είναι θέμα μηχανισμών
και το πώς θα δράσουν. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο. Και να μη βγει
κάποιος, δεν έγινε και τίποτε. Απλώς σημαίνει ότι ως προς αυτόν δεν δούλεψε
καλά το σύστημα. Ή αν κάποιος άλλος πάει πιο ψηλά, σημαίνει ότι το σύστημα
αποδείχθηκε ως προς αυτόν περισσότερο λειτουργικό. Τόσο απλά είναι τα
πράγματα…

Δεν θα πάρουμε…

Και μέσα σ’ όλα αυτά, νάσου και ο Μακαριότατος να «αυτο-βγαίνει» από το
αδιέξοδο εκμεταλλευόμενος, και αυτός, τον πόλεμο! Παγώνει, ανακοίνωσε, και το
θέμα των ταυτοτήτων, λόγω των εξελίξεων που διαμορφώνονται! Μπα, και γιατί;
Μήπως… διχαστεί το έθνος και δεν μπορέσει σύσσωμο να αντιμετωπίσει τις
καταστάσεις; Ή μήπως διότι ήρθε η ώρα, επιτέλους, να παίξει τον θεόσταλτο ρόλο
τού… ταγού του Ελληνισμού; Ωραίο ως εύρημα ­ άλλη μία απόδειξη πως ο κύριος
Χριστόδουλος είναι ευφυές άτομο ­ αλλά λυπούμαστε, δεν θα πάρουμε. Κυρίως δεν
θα πάρουμε, διότι, αν καταλάβαμε καλά, το παγώνει προσωρινά το θέμα. Έτσι ώστε
ύστερα από ένα ή δύο μήνες να επιχειρήσει εκ νέου τον διχασμό της κοινωνίας.
Για ένα θέμα που μοιάζει διαμάχη «περί όνου σκιάς. Την οποία ο κ. Χριστόδουλος
διεκδικεί με τόσο πάθος, διότι στη μέση ακριβώς είναι αυτή η άτιμη η
δημοσιότητα που δεν τον αφήνει να ησυχάσει…