ΓΝΩΜΗ Ένας παγκόσμιος συνασπισμός εναντίον της φτώχειας

Τα τρομερά γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου μας οδηγούν να σκεφθούμε τα μέσα για
την οικοδόμηση ενός καλύτερου και πιο σίγουρου κόσμου.

Το πιο σοβαρό μακροπρόθεσμο πρόβλημα είναι να καταφέρουμε να καταπολεμήσουμε
τη φτώχεια και να προωθήσουμε την κοινωνική ένταξη παντού στον κόσμο. Η
φτώχεια δεν είναι από μόνη της, άμεσα και απ’ ευθείας, πηγή σύγκρουσης και
ακόμη λιγότερο τρομοκρατίας. Στη συντριπτική πλειοψηφία τους, παντού στον
κόσμο, οι αναξιοπαθούντες πληθυσμοί, αντί να αντιδρούν στη στέρηση ασκώντας
βία εναντίον του άλλου, αφιερώνουν όλη την ενεργητικότητά τους στον καθημερινό
αγώνα για τα προς το ζην. Ωστόσο, γνωρίζουμε ότι ο αποκλεισμός μπορεί να
προκαλέσει βίαιες συγκρούσεις. Μελέτες μάς διδάσκουν ότι οι εμφύλιοι πόλεμοι
υπήρξαν συχνά προϊόν, όχι τόσο της εθνοτικής ποικιλίας (ο συνήθης
αποδιοπομπαίος τράγος), όσο πολλαπλών παραγόντων, στο κέντρο των οποίων,
πρέπει να το αναγνωρίσουμε, βρίσκεται η φτώχεια.

Μπορούμε όμως πραγματικά να κάνουμε τη φτώχεια να οπισθοχωρήσει; Η πρόσφατη
ιστορία μάς επιτρέπει να το πιστέψουμε. Τα τελευταία δεκαπέντε ή είκοσι
χρόνια, ο αριθμός των φτωχών μειώθηκε κατά περίπου 200 εκατομμύρια, ενώ ο
παγκόσμιος πληθυσμός αυξήθηκε κατά 1,6 δισ. Η πρόοδος που επιτεύχθηκε δεν
περιορίζεται στους δείκτες εισοδήματος. Η παιδεία και η υγεία βελτιώθηκαν
επίσης. Από το 1970, η αναλογία των αναλφάβητων στις αναπτυσσόμενες χώρες
μειώθηκε από 47% σε 25%· και από το 1960, το προσδόκιμο ζωής αυξήθηκε από τα
45 στα 64 χρόνια.

Ωστόσο, δεν πρέπει να υποτιμάμε το πρόβλημα. Το ήμισυ των κατοίκων του
αναπτυσσόμενου κόσμου (περίπου 2 δισ. άνθρωποι) ζουν σε χώρες που δεν
σημείωσαν παρά πολύ περιορισμένη ανάπτυξη στη διάρκεια των είκοσι τελευταίων
ετών. Το πρόβλημα ήδη τεράστιο, δεν παύει να διευρύνεται. Στη διάρκεια των
τριάντα επόμενων ετών, ο παγκόσμιος πληθυσμός θα αυξηθεί από 6 σε 8
δισεκατομμύρια ανθρώπους και η αύξηση αυτή θα συμβεί σχεδόν εξ ολοκλήρου στις
φτωχές χώρες. Μετά την τραγωδία της 11ης Σεπτεμβρίου, είναι σημαντικότερο παρά
ποτέ να αντιμετωπίσουμε αυτές τις προκλήσεις. Τι πρέπει λοιπόν να κάνουμε;

Πρώτον, είναι σημαντικό να αυξήσουμε την εξωτερική βοήθεια. Δεύτερον, είναι
απαραίτητο να μειώσουμε τους εμπορικούς φραγμούς. Τρίτον, πρέπει να
επικεντρώσουμε καλύτερα την αναπτυξιακή βοήθεια ώστε να εξασφαλίσουμε καλά
αποτελέσματα. Τέλος, είναι σημαντικό να αναζητήσουμε μια διεθνή λύση στα
παγκόσμια προβλήματα. Αυτό περιλαμβάνει τον αγώνα κατά της τρομοκρατίας, της
διεθνούς εγκληματικότητας και του ξεπλύματος του χρήματος, αλλά επίσης τον
αγώνα κατά των μεταδοτικών ασθενειών, όπως το AIDS και η ελονοσία.

Ο James D. Wolfenson είναι πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας