ΜΑΤΙΕΣ Ο θάνατος…

Πάμε για μήνα… Είκοσι εφτά μέρες από το τρομοκρατικό χτύπημα στη Νέα Υόρκη
κι ακόμα ισορροπούμε στην κλωστή της αβεβαιότητας: τι θα γίνει; Πότε θα
αντιδράσουν οι Αμερικανοί; Και με ποιον τρόπο; Δεκάδες πρόσωπα βγαίνουν κάθε
τόσο στην τηλεόραση και το καθένα λέει το μακρύ του και το κοντό του. Με ύφος
παντογνώστη! Τι να κάνουμε; Θα το καταπιούμε κι αυτό. Η έλλειψη πληροφόρησης,
άλλωστε, γεννά πάντοτε τέτοιες καταστάσεις. Καταστάσεις αρβύλας.

Είκοσι εφτά μέρες κι ωστόσο δεν γνωρίζουμε τον ακριβή αριθμό των θυμάτων! Το
καταλαβαίνω: τα πρώτα εικοσιτετράωρα βασίλευε η σύγχυση, επικρατούσε πανικός,
κάτω από τα ερείπια ήταν θαμμένες κάποιες ελπίδες. Αλλά τώρα; Φαίνεται πως το
ίδιο το κράτος θέλει να κρατήσει μακριά από τον κόσμο τουλάχιστον τη μισή
αλήθεια. Ίσως για να μη βαθύνει την πληγή. Ίσως για να μη φουντώσει το μίσος
και τις κραυγές για αντεκδίκηση. Ανάλογη στάση κρατούν και οι δημοσιογράφοι.
Που δεν είναι όπως εδώ «πάρε ένα μικρόφωνο και βγες στον δρόμο…». Είναι
δημοσιογράφοι σαΐνια, που μπορούν να τραβήξουν ελέφαντα από τη
σκουληκομυρμηγκότρυπα.

Είκοσι εφτά μέρες… Και εγώ κάνω την πάπια. Ξέρεις τι θα πει να γράφεις
Σάββατο βράδυ, όπως εγώ τώρα, για το φύλλο της Δευτέρας, να μιλάς για τα πιο
ωραία πράγματα του κόσμου ­ μουσική, κορίτσια, τριαντάφυλλα, τραγούδια ­ και
ξαφνικά ν’ αρχίσει η «χειρουργική επέμβαση»; Να ξεκινήσει το «κανονίδι» την
Κυριακή κι εσύ να λες το μεσημέρι της Δευτέρας για το υπέροχο βράδυ που
πέρασες την Πέμπτη στο Ηρώδειο, με δεκάδες ξένους συμβολαιογράφους, και τον
Μίκη παρέα, παρακολουθώντας την παράσταση του «Ζορμπά»; Τα «τυχερά» του
επαγγέλματος…

Μου έκανε εντύπωση μια ανταπόκριση του Ν. Μεγγρέλη, από τη Νέα Υόρκη. Έλεγε ο
συνάδελφος ότι ο «βομβαρδισμός» καλύπτει μια περιοχή, από το Σύνταγμα ως την
Ομόνοια και από την Ομόνοια ως την Ιπποκράτους! Σ’ αυτόν τον τεράστιο χώρο,
που είναι γεμάτος από τσιμέντο, πέτρες, λειωμένα σίδερα, σπασμένα τζάμια
κ.λπ., η βρώμα είναι απερίγραπτη! Βρώμα από ανθρώπινες σάρκες, που
πολτοποιήθηκαν από την κατάρρευση των κτιρίων!

Ναι· οι Νεοϋορκέζοι έχουν τον θάνατο μπροστά στα μάτια τους. Και μέσα στα
ρουθούνια τους. Και σε όλους τους δρόμους βλέπουν αυτοσχέδια «νεκρώσιμα», όλο
οδύνη και σπαραγμό. Είναι πολύ δύσκολη αυτή η ζωή. Αβάσταχτη! Ιδίως για
ανθρώπους που ζούσαν αμέριμνοι στην αγέρωχη πόλη τους κι ούτε που τους
περνούσε από τον νου ότι στα Βαλκάνια κι αλλού ακρωτηριάζονται και
σκοτώνονται, με έξυπνες αμερικάνικες βόμβες, χιλιάδες αθώοι…

ΥΓ: Η αμερικανική επίθεση άρχισε. Ο Θεός να βάλει το χέρι του…