ΡΙΠΕΣ Η ρίζα

ΤΗΝ ώρα που η αμερικανική επιχείρηση αντιποίνων κατά του Αφγανιστάν
έχει αρχίσει…

ΤΡΕΙΣ παράμετροί της είναι φυσικό να απασχολούν ­ και εδώ και έξω ­ την
κοινή γνώμη:

* ΤΟ πρώτο είναι βεβαίως η ανάγκη στους στόχους των επιθέσεων αυτών να
μην περιλαμβάνονται άμαχοι…

ΟΙ οποίοι θα ήταν και άδικο και απάνθρωπο να καταβάλουν το τίμημα της
κρίσης.

* ΤΟ δεύτερο ­ που επισημότατα μεν επισημαίνεται αλλά είναι
προβληματικό πώς θα διασφαλισθεί ­ είναι η ανάγκη τα αντίποινα…

ΝΑ μην πάρουν τη μορφή και την έκταση μιας αναμέτρησης…

ΤΗΣ Δύσης με τον ισλαμικό κόσμο και ­ ιδίως ­ με το περίπου ένα
δισεκατομμύριο ανθρώπων που ανήκουν σ’ αυτόν.

* ΤΟ τρίτο ­ και, μακροπρόθεσμα, το σημαντικότερο ­ είναι να μη χαθεί
μέσα στον κουρνιαχτό του πολέμου…

Η ΓΝΩΣΗ ότι η τρομοκρατία δεν είναι προϊόν παρθενογένεσης…

ΑΛΛΑ ένα ακόμα ­ οσοδήποτε εντυπωσιακό ­ σύμπτωμα των κρίσεων που γεννά
και των διαιρέσεων που προκαλεί…

ΤΟ ολοένα διευρυνόμενο χάσμα ανάμεσα στις οικονομικά ανεπτυγμένες χώρες
και τις λεγόμενες υπανάπτυκτες.

ΜΕ άλλα λόγια, πως η τρομοκρατία ­ οποιασδήποτε μορφής και αν είναι
αυτή ­ γεννιέται από υπαρκτά προβλήματα…

ΚΑΙ πως τα προβλήματα αυτά δεν λύνονται ­ και, πάντως, δεν λύνονται
μόνο ­ με στρατιωτικές επιχειρήσεις…

ΚΑΙ πως, αντιθέτως, μόνον η επίλυσή τους μπορεί να καταστήσει τον κόσμο
ασφαλέστερο για όλους μας.