ΓΝΩΜΗ Οι φίλοι μας είναι δολοφόνοι, απατεώνες και βασανιστές

Περίπου τέσσερις εβδομάδες πέρασαν αφότου διεπράχθηκαν στη Νέα Υόρκη και στην
Ουάσιγκτον τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, και τώρα βρισκόμαστε να κάνουμε
πολιτική στο πόδι και να έχουμε συνταχθεί με ορισμένους από τους χειρότερους
«χασάπηδες» του κόσμου.

Ο Τόνι Μπλερ μπορεί να πιστεύει ότι «οι αξίες στις οποίες πιστεύουμε θα πρέπει
να διακρίνονται μέσα από κάθε μας ενέργεια στο Αφγανιστάν», ωστόσο ελάχιστοι
από τους «φίλους» μας στην περιοχή έχουν πολλές αξίες· μάλιστα, ορισμένοι εξ
αυτών έχουν βαμμένα με πολύ αίμα τα χέρια τους. Γιατί, καθώς αναζητούμε
διευκολύνσεις, αεροδρόμια, εναέριο χώρο και πρόσβαση, τελικά ξεχνάμε πάρα
πολλά από την Ιστορία…

Το πρώτο που διαγράφεται από τη μνήμη μας είναι η Τσετσενία. Η βίαιη καταπίεση
αυτής της μουσουλμανικής δημοκρατίας ήταν ολοκληρωτικά έργο του Βλαντίμιρ
Πούτιν ­ του νέου καλύτερού μας φίλου και συμμάχου σε αυτόν τον «πόλεμο
εναντίον του τρόμου».

Δεύτερον, πρέπει να ξεχάσουμε την επαίσχυντη εκείνη δικτατορία της βασιλικής
οικογένειας της Σαουδικής Αραβίας, της οποίας η «μουτάγουα», η θρησκευτική της
αστυνομία, έμαθε στους Ταλιμπάν πώς να διοικούν το δικό τους υπουργείο Ηθών.

Τρίτον, πρέπει να μη θυμόμαστε ότι το καθεστώς του στρατηγού Περβέζ Μουσάραφ
δεν είναι… τρομερά δημοκρατικό! Μόλις πρόσφατα ο Μουσάραφ ήταν ο Πακιστανός
στρατηγός που με πραξικόπημα κατέλαβε την εξουσία στη χώρα του.

Τέταρτον, αρνούμαστε να θυμηθούμε ότι ο Ισλάμ Καρίμοφ, ο πρόεδρος του νέου μας
«φίλου», του Ουζμπεκιστάν, κρατεί στις φυλακές του 7 χιλιάδες πολιτικούς
κρατούμενους.

Ένας από τους συμμάχους του Καρίμοφ είναι ο αντι-ταλιμπάν εγκληματίας πολέμου
Αμπντούλ Ρασίντ Ντουστούμ. Οπότε αμνησία και για την αναρχία και τις μαζικές
παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που διεπράχθησαν όταν η Βόρεια Συμμαχία
­ οι φίλοι μας στο Βόρειο Αφγανιστάν ­ διοικούσαν την Καμπούλ.

Βέβαια, είναι αλήθεια ότι ο Τσώρτσιλ, όταν το 1941 πληροφορήθηκε ότι ο Χίτλερ
κατέλαβε τη Σοβιετική Ένωση και ότι ο Στάλιν ήταν πλέον σύμμαχός του,
ανακοίνωσε ότι αν ο Χίτλερ καταλάμβανε την κόλαση, θα έκανε τουλάχιστον «μια
θετική αναφορά» στον διάβολο, στο Βρετανικό Κοινοβούλιο.

Εμείς όμως έχουμε πάει στην άλλη άκρη. Έχουμε βγάλει το αστραφτερό μας σπαθί
και δεν έχουμε χρόνο να ανησυχήσουμε ότι τα χέρια που τώρα σφίγγουμε είναι
γεμάτα αίμα.

Αυτός είναι ένας πόλεμος της δημοκρατίας εναντίον του κακού, σύμφωνα με τον
πρόεδρο Μπους. Απλώς, δεν βλέπω πού βρίσκεται η δημοκρατία.