Διαστάσεις Τα παιδιά του «Εtireno»

Παιδιά – σκλάβοι: «Μας είπαν ότι αν δεν σταματήσουμε να κλαίμε, θα μας πετάξουν στη θάλασσα»

«Τον επόμενο δημοσιογράφο που θα μιλήσει για πλοίο σκλάβων, θα του κλείσω το
τηλέφωνο». Η υπεύθυνη της Unicef στο Μπενίν ήταν πολύ εκνευρισμένη. Η οργάνωση
δεν δέχεται τον όρο «σκλάβοι» ή «δουλεμπόριο παιδιών», θεωρεί αυτές τις λέξεις
πολιτικά απρεπείς και προσβλητικές για τις τοπικές κουλτούρες. Όμως το
δουλεμπόριο αυτό ανθεί. Διακόσιες χιλιάδες παιδιά αγοράζονται κάθε χρόνο σε
χώρες όπως το Μπενίν, το Μάλι, η Σενεγάλη και το Τόγκο και πουλιούνται στην
Γκαμπόν, τη Νιγηρία ή σε όποια άλλη χώρα υπάρχουν χρήματα και δουλειά. Η Πωλέτ
Μισαμπό, η υπουργός Εργασίας της Γκαμπόν, παραδέχεται ότι το εμπόριο παιδιών
δεν είναι παράνομο στη χώρα της. Κατηγορεί όμως τους ξένους γι’ αυτό. Ξένοι
είναι αυτοί που πουλάνε τα παιδιά τους, ξένοι κι εκείνοι που τα εμπορεύονται.
Αν τώρα τα ίδια τα μέλη της κυβέρνησής της απασχολούν ξένα παιδιά στα σπίτια
τους, που μαγειρεύουν και σκουπίζουν ενώ τα δικά τους παιδιά πηγαίνουν
σχολείο, αυτό οφείλεται προφανώς σε φιλανθρωπικούς λόγους.

Πριν από πέντε μήνες, το νιγηριανό πλοίο «Etireno» έγινε διάσημο σε όλο τον
κόσμο καθώς παράδερνε για τρεις εβδομάδες στη θάλασσα με ένα φορτίο παιδιών
που κανείς δεν ήθελε να παραλάβει. Κάτι πήγε στραβά στη διαδρομή από το Μπενίν
στην Γκαμπόν (ο πλοίαρχος, ας πούμε, κατηγόρησε τους ανταγωνιστές του) και η
ρουτίνα χάλασε. Στις 2 το πρωί της 17ης Απριλίου, το «Etireno» επέστρεψε
τελικώς στο Μπενίν και 23 κακοποιημένα και τρομοκρατημένα παιδιά ηλικίας κάτω
των 14 ετών βγήκαν ξανά στο λιμάνι. Ο εφιάλτης τους δεν είχε τελειώσει. Καθώς
όμως δεν υπήρχαν πτώματα, ούτε εικόνες αλυσοδεμένων σκλάβων, τα διεθνή μέσα
ενημέρωσης έπαψαν να ασχολούνται με το θέμα. Από εκείνη την ημέρα, και κάθε
μέρα, ο πλοίαρχος επισκέπτεται τον αξιωματικό της αστυνομίας που είναι
υπεύθυνος για την έρευνα. Έχουν γίνει πια φίλοι. Έτσι, όταν η δημοσιογράφος
της Γκάρντιαν πήγε στο τμήμα και ρώτησε τι απέγιναν εκείνα τα παιδιά, η
απάντηση ήταν πως δεν υπήρχε κανένα παιδί στο «Eti-reno». Όπως δεν υπάρχει
εμπόριο παιδιών στο Μπενίν. Τα τελευταία τρία παιδιά από το φορτίο του
νιγηριανού πλοίου επέστρεψαν στα σπίτια τους την περασμένη εβδομάδα. Το
δύσκολο έργο του εντοπισμού των γονέων το είχε αναλάβει η ελβετική
φιλανθρωπική οργάνωση Terre Des Hommes, η οποία ενημέρωσε τα παιδιά για τα
δικαιώματά τους (!) και προσπάθησε να πείσει τους γονείς τους να μην τα
ξαναπουλήσουν. Μάταιος κόπος. «Είχα 16 ή 17 παιδιά», λέει ένας άνδρας στη
δημοσιογράφο. «Πούλησα έξι απ’ αυτά, και χρησιμοποίησα τα χρήματα για να θρέψω
τα υπόλοιπα». Αλλά δεν είναι ευχαριστημένος. Τα παιδιά του γύρισαν χωρίς να
έχουν μάθει τίποτα. Αποτελούν όμως εξαίρεση. Τα περισσότερα ξεχνούν το όνομά
τους, τους γονείς τους, τη γλώσσα τους, το χωριό τους, την πατρίδα τους.
Πουλιούνται ξανά και ξανά, μέχρι να καταλήξουν τελικά στον δρόμο, άστεγα,
αγράμματα, απελπισμένα.