Βρήκε και πατρίδα 31 χρόνια μετά

«Από τα 15 μου ήθελα να φύγω από την Αμερική και να επιστρέψω στην Ελλάδα,
γιατί πάντα ένιωθα ξένος σ’ αυτήν τη χώρα, πάντα ένιωθα Έλληνας. Έπειτα από
τόσα χρόνια ήρθα στη χώρα που νιώθω πατρίδα μου, για να μου πουν ότι δεν είμαι
Έλληνας».

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Γραφείο Βόρειας Ελλάδας

Δημήτρης Πάφφας. Κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες δόθηκε για υιοθεσία σε ζευγάρι Ελλήνων που ζούσε στην Αμερική

Η πικρία του 31χρονου Δημήτρη Πάφφα, που διαπίστωσε ότι δόθηκε για υιοθεσία,
κάτω από αδιευκρίνιστες ακόμη συνθήκες, από το ίδρυμα «Άγιος Στυλιανός» σε
ζευγάρι Ελλήνων που ζούσε στην Αμερική, είναι διάχυτη.

Ο φάκελός του, βέβαια, βρέθηκε, ενώ μία μέρα νωρίτερα του είχαν πει ότι δεν
υπήρχε, κι έτσι ανοίγει ο δρόμος για να πάρει την ελληνική υπηκοότητα και να
ζήσει μόνιμα στον τόπο που θεωρεί δικό του. Ωστόσο, εξακολουθεί να έχει
αναπάντητα ερωτηματικά για τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν το 1970, αλλά και
μεγάλη απογοήτευση για τον τρόπο με τον οποίο του συμπεριφέρθηκαν.

«Πάντα έλεγα στη μάνα μου ότι εγώ είμαι Έλληνας κι ότι όταν μεγαλώσω θα πάω να
ζήσω στην Ελλάδα. Εκείνη βέβαια με προειδοποιούσε ότι στην πατρίδα τα πράγματα
είναι πολύ δύσκολα. Όμως εγώ της έλεγα ότι προτιμώ να πεθάνω σ’ ένα κουτί στην
Ελλάδα, παρά στην Αμερική», διηγείται με συγκίνηση. Στην Ελλάδα ήρθε πριν από
τρεις μήνες με την Ελληνίδα σύζυγό του Μαρία Λορίδου, την οποία γνώρισε στην
Αμερική, και τα δύο τους παιδιά. Ξεκίνησε γεμάτος όνειρα για μια νέα ζωή, αλλά
γρήγορα προσγειώθηκε στη σκληρή πραγματικότητα. «Παντού μου έλεγαν ότι δεν
είμαι Έλληνας. Ήθελα να δουλέψω και δεν μπορούσα, γιατί δεν είχα και
ταυτότητα. Πήγα λοιπόν στον “Άγιο Στυλιανό”, για να πάρω το πιστοποιητικό
γέννησής μου και τελικά διαπίστωσα ότι συνέβησαν περίεργα πράγματα. Και για
όλα αυτά τα προβλήματα που συνάντησα έχασα στο μεταξύ τέσσερις δουλειές».

Μία μέρα μετά τη δημοσιοποίηση του θέματος και τη δέσμευση του αντιπροέδρου
του ιδρύματος, Μιχάλη Ζορπίδη, ότι θα επιληφθεί προσωπικά της υπόθεσης, ο
Δημήτρης Πάφφας με τη σύζυγό του ξαναπήγαν στο ίδρυμα, για να βρουν το φάκελο,
αφού προηγουμένως είχαν πάρει εντολή εισαγγελέα. Κατάφεραν να φωτοτυπήσουν το
περιεχόμενο του φακέλου, ωστόσο, όπως είπαν στα «ΝΕΑ», έλειπαν βασικά έγγραφα,
όπως το πιστοποιητικό γέννησης και η αστυνομική έκθεση που πιστοποιεί ότι
βρέθηκε έκθετο, ενώ εξακολουθούν να υπάρχουν πολλές αναντιστοιχίες στις
ημερομηνίες των επίσημων εγγράφων, γεγονός που τους οδηγεί στο συμπέρασμα ότι
οι διαδικασίες υιοθεσίας ήταν αδιαφανείς.

Εξηγώντας τους λόγους για τους οποίους δε βρέθηκε αρχικά ο φάκελος, ο κ.
Ζορπίδης είπε ότι η πράξη υιοθεσίας βρισκόταν στο φάκελο του κοριτσιού, που
υιοθετήθηκε το ίδιο διάστημα από την ίδια οικογένεια. Τόνισε ότι δεν υπήρξε
παραποίηση στοιχείων και ότι η αναστάτωση οφειλόταν σε παρανόηση του μοναδικού
εγγράφου που είχαν βρει οι ενδιαφερόμενοι την πρώτη φορά που απευθύνθηκαν στο
ίδρυμα. Από τα έγγραφα, όμως, προκύπτουν οι εξής διαφορές: Μολονότι το βρέφος
βρέθηκε στις 11 Απριλίου 1970 και εκτιμήθηκε ότι γεννήθηκε τον ίδιο μήνα, στο
διαβατήριο αναγράφεται ως ημερομηνία γέννησης η 7η Ιουλίου 1970. Το βρέφος που
αρχικά πήρε το όνομα Αλέξης Ιωσηφίδης μετονομάστηκε σε Πάφφα στις 29 Απριλίου,
δηλαδή πήρε το όνομα της οικογένειας που το υιοθέτησε σχεδόν έξι μήνες
αργότερα και συγκεκριμένα στις 4 Νοεμβρίου, οπότε εκδόθηκε η απόφαση του
Πολυμελούς Πρωτοδικείου. Και μολονότι οι υπεύθυνοι του ιδρύματος διατείνονται
ότι δεν έγινε κάτι τέτοιο, από το έγγραφο του Μητρώου Αρρένων με ημερομηνία
4-11-1970 προκύπτει καθαρά ότι η διαγραφή του ονόματος έγινε με απόφαση της
29ης Ιουλίου. Εξάλλου, στην απόφαση του Πρωτοδικείου που επικυρώνει την
υιοθεσία ο ενδιαφερόμενος αποκαλείται «άρρεν έκθετον φερόμενον υπό το επώνυμον
Πάφφας». Ερωτηματικά προκαλεί το γεγονός ότι το διαβατήριό του εκδόθηκε την
ίδια ακριβώς ημέρα, δηλαδή την 4η Νοεμβρίου, και μάλιστα χωρίς να υπάρχει
πιστοποιητικό γέννησης. Παρά τα προβλήματα, ο Δημήτρης Πάφφας φαίνεται πως θα
καταφέρει να πάρει την ελληνική υπηκοότητα, καθώς τον διαβεβαίωσαν ότι θα
μπορέσει να πάρει τη ληξιαρχική πράξη γέννησης, την οποία μέχρι πρότινος δεν
του έδιναν, γιατί θα έπρεπε να διορθωθεί (δεν αναγραφόταν το βαφτιστικό
όνομα). Όμως ο ίδιος δηλώνει δύσπιστος ως προς το αν του δόθηκε ο φάκελος
πλήρης και αποφασισμένος να κάνει τα πάντα για να διαλευκάνει την υπόθεση και
να βρει τους φυσικούς του γονείς. «Θα το κυνηγήσω ακόμα κι αν μου πάρει
χρόνια», είπε χαρακτηριστικά στα «ΝΕΑ». Στο πλευρό του είναι ο Σύλλογος
Παρανόμως Υιοθετημένων Παιδιών, αλλά και η σύζυγός του, η οποία μας είπε: «Τα
στοιχεία δεν “κολλάνε”. Εμείς θέλουμε να ανακαλύψουμε την αλήθεια. Εξάλλου,
μπορεί να ακόμα να υπάρχει μία γυναίκα που εδώ και πολλά χρόνια να θεωρεί το
παιδί της χαμένο».