Η κοινή ευρωπαϊκή εκπαιδευτική πολιτική

Για την κοινή εκπαιδευτική πολιτική στην Ευρώπη γράφει ο κ. Γιώργος
Τσίντζας, από τα Τρίκαλα Ημαθίας. Μεταξύ άλλων αναφέρει:

Η εκπαιδευτική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης άρχισε να μεταβάλλεται ταχύτατα
από το έτος 1997. Το δε έτος 2000 (μήνα Μάρτιο), οι ηγέτες των 15 χωρών-μελών
της Ε.Ε. συναντήθηκαν στη Λισαβώνα και όρισαν ως σκοπό να γίνει η Ενωμένη
Ευρώπη ανταγωνιστικότατη ως προς τη γνώση, σταδιακά, έως το έτος 2010. Κατ’
αυτόν τον τρόπο, λοιπόν, εγκαινιάστηκε η κοινή ευρωπαϊκή εκπαιδευτική
πολιτική. Πρώτος στόχος τέθηκε η άμεση εισαγωγή της Πληροφορικής σε όλες τις
βαθμίδες εκπαίδευσης. Το έτος 2001 οι 15 χώρες-μέλη αποτίμησαν το έργο, την
προσπάθεια που έγινε και ήταν θεαματικότατη, κατά κοινή ομολογία· αποφάσισαν
δε ότι έως και το σχολικό έτος 2003 – 2004 θα υπάρχει κοινή εκπαιδευτική
πολιτική, πρωτίστως στον χώρο της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης
και στη συνέχεια της Τριτοβάθμιας.

Οι αποφάσεις της Μπολόνιας και της Πράγας είναι: προώθηση του σχεδιασμού περί
«κοινών πτυχίων», εις το εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Αυτό προϋποθέτει
την παρέμβαση στον χώρο της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, διά της αξιολογήσεως των
Πανεπιστημίων, των ΤΕΙ και των Τμημάτων και σχολών αυτών, με σκοπό την
ενίσχυση των πτυχίων τους. Λοιπόν, στην Ενωμένη Ευρώπη όπου ανήκουμε είναι
επιβεβλημένος ο εναρμονισμός μας με τα ισχύοντα στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες,
με στόχο τη διασφάλιση της ποιότητας στον διαμορφούμενο ενιαίο ευρωπαϊκό χώρο
της εκπαίδευσης. Συντελείται, τρόπον τινά, μία “ΟΝΕ” της εκπαίδευσης, δηλαδή
μία ενιαία Εκπαιδευτική Ευρωπαϊκή Ένωση.

Έως το σχολικό έτος 2003 – 2004 η κάθε χώρα θα έχει το Εθνικό Σύστημα
Αξιολόγησης στην εκπαιδευτική διαδικασία της. Επίσης, υπάρχουν κοινά κριτήρια,
ώστε τα συστήματα να είναι μεταξύ τους αναγνωρίσιμα και συγκρίσιμα. Έτσι, θα
υπάρξουν σταδιακά, έως το έτος ορόσημο 2010, κοινά προγράμματα σπουδών, κοινά
πτυχία σε όλες τις βαθμίδες· δηλαδή, ενιαία εκπαίδευση. Τηρουμένων των
ιδιαιτεροτήτων καθεμίας χώρας της Ευρώπης, επιχειρείται να επιτευχθεί κατά
κάποιον τρόπο μία σύγκληση σε αυτήν τη δεκαετία ­ ως προς τα Αναλυτικά
Προγράμματα, τα Ωρολόγια Προγράμματα, τα Προγράμματα Σπουδών, τα Μεταπτυχιακά
Προγράμματα, την έρευνα, τα πτυχία, την καθολική χρήση υπολογιστών, το σύστημα
αξιολόγησης, τη διοικητική αποκέντρωση, την επιμόρφωση, την εισαγωγή νέων
μαθημάτων, την εισαγωγή νέων τεχνολογιών και τη συγγραφή νέων βιβλίων.

Στη συνάντηση της Μπολόνιας πήραν μέρος 29 χώρες της Ευρώπης, στην Πράγα 32
χώρες και σε κάθε επόμενη συνάντηση θα υπάρχει μεγαλύτερη διεύρυνση.

Οι αλλαγές είναι ραγδαίες σε όλα τα επίπεδα, στην Ευρώπη αλλά και σε παγκόσμια
κλίμακα· δεν πρέπει να μας ξεπεράσουν, πρέπει να τις προλάβουμε και να
σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων, ως Έλληνες και Ευρωπαίοι πολίτες».