ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Εθνικά Κεφάλ(α)ια;

Χθες το ΠΑΣΟΚ γιόρτασε (ή όφειλε να γιορτάσει) την 3η Σεπτέμβρη. Είτε
πολιτικά το δει κανείς, είτε ιδεολογικά, είτε κομματικά, είτε ακόμα και
συμβολικά, η ημερομηνία αυτή έχει γράψει «τη δική της ιστορία». Εθνική
ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία, κοινωνική δικαιοσύνη. Τρίπτυχο αγώνα, ελπίδας,
προοπτικής.

Ποτέ μην πει κανείς:

Εγώ ελέγχω τη φωτιά.

Είναι πάντα απρόβλεπτη.

Ειρήνη Τόλη, Τα σημάδια της φωτιάς

Σήμερα, κάποιοι ιδανικοί ανίκανοι, μας τάζουν «τρίτο δρόμο», διοικητικό
εκσυγχρονισμό (στα δικά τους μέτρα κομμένο και ραμμένο) και κυρίως «καθαρές
λύσεις».

Ενώ αρκετοί από αυτούς τους σοβαρο(α)φανείς δεν διαθέτουν ούτε καθαρά χέρια
ούτε καθαρές συνειδήσεις, ενώ οι περισσότεροι κάνουν το ένα λάθος πίσω από τ’
άλλο, περικυκλώνουν συνεχώς τον εαυτό τους και όχι το πρόβλημα (που αμφιβάλλω
αν ξέρουν ή αν θέλουν να λύσουν) και μας παρουσιάζονται πάντοτε με τη σφραγίδα
του σύγχρονου, ενημερωμένου και σχεδόν σοφού πολιτικού.

Μη – υπαρχούσης πολιτικής, μας έμειναν οι πολιτικοί «άνευ» (λόγου). Μη –
υπαρχούσης στρατηγικής, μας έμειναν οι στρατηγοί «άνευ» (στρατού). Μη –
υπαρχούσης ηθικής, μας έμειναν οι ηθικολογούντες «άνευ» (αιδούς).

Άλλοι δηλώνουν ότι μόνον αυτοί γνωρίζουν πώς να φέρουν λεφτά από την Ευρωπαϊκή
Ένωση. Άλλοι πηγαινοφέρνουν τους ολυμπιονίκες σαν πανηγυριώτικο θίασο.

Άλλοι τό ‘χουν ρίξει στον διάλογο μετά μπριζολών (λαϊκή εκδοχή) ή με menu
(αμερικανοδιπλωματία).

Άλλοι ανεβοκατεβαίνουν μια σκάλα στο Μέγαρο Μαξίμου κουβαλώντας κάτι
φουσκωμένους φακέλους, εν είδει μετεξεταστέων μαθητών.

Τέλος, οι χειρότεροι, προσπαθούν με κάθε μέσο να μας πείσουν ότι η διαπλοκή
και η διαφθορά αποτελούν μέρος της εκσυγχρονιστικής σοσιαλιστικής αντι-δεξιάς
στρατηγικής, γι’ αυτό και πρέπει να την ανεχθούμε.

Θ’ αναρωτηθείτε ­ και σωστά ­ αυτοί, όλοι αυτοί που υπέγραψαν το Μανιφέστο της
3ης Σεπτέμβρη ήσαν άγιοι και όλοι οι σημερινοί πολιτικοί αστέρες είναι για
«πέταμα»; Όχι, βέβαια.

Η πλειονότητα όμως των παλαιών στάθηκε όρθια και έδειξε τον σωστό δρόμο. Όχι
τον «τρίτο». Τον πρώτο, τον καλό, αυτόν που είχαν υποσχεθεί στον λαό και τους
ψήφισε χωρίς ­ τότε ­ να γνωρίζει σχεδόν κανένα πλην του Αρχηγού.

Οι σημερινοί δημόσιοι άρχοντες (κι αρχόντισσες) κάνουν πως δεν ανα-γνωρίζουν
σχεδόν κανέναν πλην της εύνοιας του Αρχηγού. Όλοι οι άλλοι, τα στελέχη, τα
μέλη, οι απλοί ψηφοφόροι συνιστούν μιαν αγέλη ενοχλητικών, παρασυρμένων
παλιομοδίτικων στοιχείων, μια μάζα που δεν είναι σε θέση να συλλάβει την υψηλή
τους πολιτική.

Το «όλοι μαζί» ίσχυσε από μόνο του την 3η Σεπτέμβρη 1974, διότι μόνο συλλογικά
θα μπορούσε να καμφθεί η δύναμη της αντίδρασης και να πάρουν την ιστορική τους
θέση οι μη-προνομιούχοι. Το «όλοι μαζί» σήμερα τι να σημαίνει άραγε και τι να
σηματοδοτεί;

­ Όλοι μαζί να στηρίξουμε έναν μετα-Πρόεδρο που εμπιστεύεται μοναχά τους
μετα-προεδρικούς;

­ Όλοι μαζί να αντιμετωπίσουμε με γινάτι τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο επειδή
αμφισβητεί με το δικό του «αλάθητο» το δικό μας;

­ Όλοι μαζί να προετοιμάσουμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες όπου θα στεφανωθούν
διάφορες Κυρίες επί των Τιμών;

­ Όλοι μαζί να μην έρθει η Ν.Δ., όταν οι περισσότεροι «εκ προσκολλήσεως
Σημιτικοί» έχουν ήδη ρίξει γέφυρες στην άλλη πλευρά, ως υπερκομματικοί;

­ Όλοι μαζί για να κερδίσετε ή όλοι μαζί για να μη χάσουμε;

Για μένα τα πράγματα είναι απλά. Για να διευρυνθεί το εθνικό κεφάλαιο της
σύγχρονης ιστορίας που άνοιξε η Διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ της 3ης Σεπτέμβρη
χρειαζόμαστε πολλούς και νέους ανθρώπους που θα ξανα-πιστέψουν και
χρειαζόμαστε πολύ θάρρος και αποφασιστικότητα για να στείλουμε στα σπίτια τους
(ή ορθότερα στις βίλες τους) όλους αυτούς (τους παραδόπιστους) που επί χρόνια
«κάνουν πως πιστεύουν» δι’ ίδιον όφελος, στο όνομα ενός εφήμερου
μετα-σοσιαλιστικού ευδαιμονισμού.

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.