ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Θα πάω, κι ας μου βγει και σε κακό…»

Οι διακοπές τον Αύγουστο είναι σαν τη ρώσικη ρουλέτα. Μπορεί να σε βρει η…
σφαίρα και να πέσεις ξερός. Μπορεί όμως και να επιζήσεις.

Άντε, το πολύ-πολύ να μη φας φρέσκο ψάρι ή να περιμένεις μιάμιση ώρα για μια
χαρακωμένη ντομάτα κι ένα γαύρο μαρινάτο, αλλά, θα μου πεις, πού πας, κυρία
μου, Αύγουστο μήνα στα νησιά, ε! Έλα ντε.

Όμως με μια ελπίδα ζούμε κι όπως γράφει τελευταία και ο «Μικροπολιτικός» που
αγαπά μόνο τον Αύγουστο του Νίκου Παπάζογλου, λες «θα πάω, κι ας μου βγει και
σε κακό»…

Να, για παράδειγμα, η Κέρκυρα.

Από τις 5 έως τις 8.30 (ακριβώς!) στην παλιά πόλη όλα είναι μια ιταλιάνικη
κομψή ζωγραφιά. Τόσο ωραία, που δεν ενοχλούν ούτε τα χιλιάδες
«τουριστικοποιημένα» (Θεέ μου, τι λέξη…) σημεία. Βγάζω το καπέλο στους
Κερκυραίους που αντιστάθηκαν και δεν έκαναν πάρκινγκ Ι.Χ. τη Σπιανάδα μπροστά
από το Λιστόν. Από τις 5 έως τις 8.30 γεμίζει πιτσιρίκια και μεγάλους που
παίζουν μπάλα, σκυλάκια που τρέχουν ευχαριστημένα και γενικώς είναι μια
καταπληκτική ανάσα ελεύθερου χώρου.

«Όχι έτσι! Κατεβάζεις πρώτα με το κουτάλι τη μόκα κάτω-κάτω και μετά το τρως»!
Η παρατήρηση του Νίκου που δουλεύει στο ιστορικό «Καφέ Ολύμπια» έχει ως σκοπό
να βοηθήσει την περαιτέρω απόλαυση ενός παγωτού μόκα και γίνεται ακριβώς στις
6.50 το απόγευμα. Είναι η ώρα που έχει ακόμα τη διάθεση να επικοινωνήσει με
μια άγνωστη που κραυγάζει από χιλιόμετρα ότι είναι «πρωτάρα» στο νησί.

Αυτό το ειδυλλιακό τοπίο στις 8.30 μετατρέπεται σε μια μικρή κόλαση κι ο Νίκος
ένα ρομποτάκι που διασχίζει με δυσκολία την περαντζάδα φορτωμένος τον δίσκο
του.

Η σφαίρα του Αυγούστου σ’ αφήνει ξερό όταν αρχίζει το μποτιλιάρισμα. Πώς λέμε
«έξοδος Σαββατόβραδου στην παραλιακή».

Κάπως έτσι.

Κι όμως τελικά υπάρχει λύση. Το αποφάσισα σήμερα μετά την ευγενέστατη υπόδειξη
του Νίκου για τη μόκα. Γιατί τελικά αξίζει τον κόπο.

Πας κόντρα στο ρεύμα. Κι όταν οι άλλοι πηγαίνουν, εσύ… γυρίζεις.