ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ξημερώνει υπέροχα…

Μείγμα συμπυκνωμένου αέρα που ανακατεύεται με θολές εικόνες. Πρόσωπα άγνωστα
και γνωστά σε ρόλους ήδη παιγμένους και σκηνές που δεν βγήκαν στην επιφάνεια
εναλλάσσονται με ταχύτητα όπως τα κλιπάκια του MTV. Ζαλίζομαι. Κάποιος ζητάει
κάτι. Η οθόνη των υγρών κρυστάλλων μεταλλάσσεται και οι αριθμοί που
απεικονίζουν τον χρόνο έχουν ξεφύγει τον έλεγχο. Δεν θα προλάβω. Μια
ακαθόριστη αίσθηση πιέζει ακόμα περισσότερο τον μυ της καρδιάς. Σχεδόν ακούω
την κίνηση. Άλλες στιγμές υπάρχει κενό. Μαγνήτης χαμένων στιγμών, ξοδεμένες
στο τίποτα. Μοιάζει με αγωνία.

Η αναπνοή σπιντάρει καθώς οι πνεύμονες δεν προλαβαίνουν να γεμίσουν. Ανοίγω τα
βλέφαρα μέσω μιας κουρασμένης ασυνείδητης εντολής. Όχι διάπλατα. Το φως δεν
έχει ακόμα σκάσει μύτη. Τα βλέφαρα ξανακλείνουν. Η αγωνία της Αθήνας μ’
εγκαταλείπει…

Οι εικόνες αλλάζουν. Γίνονται απαλές. Τώρα είναι ένας ευχάριστος λήθαργος μέσα
σε λινά σεντόνια και γεύση πηκτής κόκκινης καρδιάς του καρπουζιού. Ο αέρας
αραιώνει και εισχωρεί ευκολότερα στους ίδιους πνεύμονες. Ρέει μέχρι τα δάχτυλα
και μετά επαναλαμβάνει τη διαδρομή. Μετά αλλάζει και κάτι άλλο. Μια συμμορία
τζιτζικιών χαλάει τον τόπο. Κι άλλη μια από αφρόψαρα κάνει αγώνες ταχύτητας
στη θάλασσα. Κι ύστερα ησυχάζουν κι αυτά. Ακούγεται ο ξερός ήχος σελίδων που
γυρίζουν κάτω από πράσινους ίσκιους. Απομεσήμερο. Οι λέξεις δεν μιλούν,
γίνονται κατευθείαν μνήμη.

Δέκα εκατομμύρια κόκκοι καφέ διαλύονται στο φλιτζάνι και το άρωμα είναι τόσο
έντονο. Τα βλέφαρα θέλουν χάδι για ν’ ανοίξουν. Η αφή σκαρφαλώνει για να
βοηθήσει.

Τεντώνω χέρια και πόδια και στα χείλη νιώθω το χαμόγελο που έρχεται χωρίς καν
να ρωτήσει. Μα, δεν είναι ακόμα πολύ πρωί;

Ναι. Είναι ακόμα πρωί! Μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας ξημερώνει ένα γλυκό
πορτοκαλί φως στη Φολέγανδρο που δεν θέλω με τίποτα να χάσω.