Δολάριο και ευρώ βίοι αντίθετοι

Ο Νίκος Σικιαρίδης είναι Διευθυντής Διαχείρισης Διαθεσίμων Nova Bank

Κατά το τελευταίο δωδεκάμηνο, η αγορά συναλλάγματος επεφύλαξε πολλές εκπλήξεις
και διέψευσε αρκετές φορές τις προβλέψεις των ειδικών. Κύριος πρωταγωνιστής,
αν και με την κακή μάλλον έννοια του όρου, υπήρξε το ευρώ. Έχοντας απωλέσει το
30% της αξίας του (από 1,19 δολάρια την 1/1/99 στα 0,8225 δολάρια τον
Σεπτέμβριο του 2000), άγγιξε τα 96 σεντς στις αρχές του χρόνου και δημιούργησε
στην αγορά τη βεβαιότητα ότι η ισοτιμία 1 προς 1 δεν ήταν μακριά. Η συνέχεια,
όμως, ήταν αποκαρδιωτική: Το κοινό νόμισμα εξέπληξε και τους πιο απαισιόδοξους
και πρόσφατα κατήλθε μέχρι τα 83 σεντς. Πού, όμως, θα έπρεπε να αποδώσουμε την
αδυναμία του ευρώ;

Κατ’ αρχήν, η αδυναμία του κοινού νομίσματος οφείλεται στην έλλειψη
εμπιστοσύνης της αγοράς ως προς τις ικανότητες των υπευθύνων της Ε.Ε., ειδικά
της ΕΚΤ, να αντιμετωπίσουν την οικονομική κρίση. Οι ενέργειες, παραλείψεις,
δηλώσεις των ιθυνόντων είναι, τις περισσότερες φορές, αντιφατικές και δεν
εμπνέουν εμπιστοσύνη στους συναλλασσομένους. Αν δε, η συμπεριφορά αυτή των
Ευρωπαίων συγκριθεί με τις αντίστοιχες ενέργειες των Αμερικανών γενικά και του
κ. Γκρίνσπαν ειδικότερα, η διαφορά εις βάρος της Ευρώπης είναι συντριπτική: Η
Fed παρακολουθεί όλες τις επιδόσεις της αμερικανικής οικονομίας, ενώ η ΕΚΤ
«βλέπει» μόνο τον πληθωρισμό. Έτσι, ακόμα και στα πιο ανησυχητικά μηνύματα
περί ύφεσης, τα επιτόκια παραμένουν μονίμως… σταθερά. Είναι, λοιπόν, επόμενο
η εμπιστοσύνη της αγοράς στις ικανότητες της Fed να αντιμετωπίσει την κρίση να
είναι απείρως μεγαλύτερη. Επιπλέον, η μέχρι τώρα προϊστορία της ΕΚΤ δείχνει
ότι έχει την τάση να αιφνιδιάζει την αγορά. Ίσως αυτό να θεωρείται από τους
Ευρωπαίους κεντρικούς τραπεζίτες ένδειξη της ανεξαρτησίας της ΕΚΤ, αλλά η
αγορά δεν αρέσκεται στους αιφνιδιασμούς και δείχνει την προτίμησή της στο
αμερικανικό νόμισμα.

Η ενίσχυση, βέβαια, του δολαρίου, έναντι του ευρώ έχει και τα όριά της. Ήδη,
οικονομικοί παράγοντες των ΗΠΑ έχουν εκφράσει την αντίθεσή τους στην περαιτέρω
ενίσχυση του αμερικανικού νομίσματος, που θα διευκολύνει τις εισαγωγές και θα
δυσχεράνει τις εξαγωγές. Στο σημείο, λοιπόν, που οι ίδιοι οι Αμερικανοί θα
αντιδράσουν στο ισχυρό δολάριο, θα σταματήσει η άνοδός του έναντι του ευρώ.
Όμως, έναντι του ιαπωνικού γιεν, οι Αμερικανοί θα δείξουν μεγαλύτερη
κατανόηση.

Για να διευκολύνουν τις μεταρρυθμίσεις που προωθεί η κυβέρνηση Κοϊζούμι, θα
κάνουν τα «στραβά μάτια» σε μια περαιτέρω εξασθένηση του ιαπωνικού νομίσματος.
Άλλωστε, οι Ιάπωνες έχουν ήδη εξαντλήσει τα όρια της νομισματικής και
δημοσιονομικής πολιτικής και το μόνο που τους απομένει να δοκιμάσουν για να
τονώσουν την οικονομία τους είναι το αδύναμο γιεν.