ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Η Σκύρος μπερδεύει

Δεν είναι παράξενο που οι σεισμολόγοι διαφωνούν για τον σεισμό στη Σκύρο. Η
Σκύρος πάντα μπέρδευε, είναι στη φύση της το να γεννά αμηχανία. Από το πρώτο
μπέρδεμα, τότε που κρύψανε τον Αχιλλέα στο ανάκτορο, ντυμένον κοριτσίστικα,
για να αποφύγει τον πόλεμο. Θα αναρωτιόμαστε πάντα, αν μετάνιωσε για την
περιέργεια που έδειξε, τότε που έπιασε τα όπλα τα αφημένα επίτηδες από τον
Οδυσσέα; Νοστάλγησε ποτέ τη ζωή στον νησιώτικο γυναικωνίτη; Αν αγαπούσε τον
πόλεμο, γιατί να κρυφτεί; Βασικό μπέρδεμα της ανθρώπινης φύσης. Πάντως η
Σκύρος, έκτοτε, ολομόναχη στ’ ανοιχτά, σαν τολμηρό καράβι, κρατά τη δύναμη να
θέτει σε δοκιμασία μέτρα και σταθμά, έτσι όπως είναι κόσμος μικρός,
ολόκλειστος κι ανοιχτός μαζί. Ανοιχτή στη θάλασσα, χωρίς γραμμές άλλων νησιών
να χαράζονται στον ορίζοντα. Ανήκει στις Σποράδες, και ταυτοχρόνως δεν ανήκει
πουθενά, αλλιώτικη από τις άλλες. Σκύρα, πέτρα, δουλεμένη σαν δαντέλα κάτω από
το τραγουδισμένο κάστρο της, αυτό που ράγισε ο σεισμός. Με τη χώρα της μακριά
από το λιμάνι, δύσκολη. Με τον φάρο της, κυκλώπειο, άξιο της μοναξιάς της. Με
τις κοιλάδες, τις πηγές της που χάθηκαν, σαν τρομαγμένες νύμφες, τους
ναυτικούς της, που γύρισαν όλο τον κόσμο όταν ήταν ακόμα ο κόσμος μεγάλος,
τους ξυλογλύπτες της, που ζήλεψαν τα κεντήματα των γυναικών, τα πιο τρελά κι
αχαλίνωτα σχέδια, και τα έφτιαχναν στα τέμπλα των εκκλησιών και στις καρέκλες
των σπιτιών τους, με την ίδια τέχνη. Ας μη χαθεί η μαγική της δύναμη, όπως
χάθηκε το νερό, ας μη νικήσει η διαχείριση του σεισμού την ομορφιά της, ας τη
φυλάξουν οι νεράιδες κι ο Άι-Γιώργης από εγκατάλειψη και προδοσία.