Ποια στοιχεία προκύπτουν από τις βαθμολογίες μαθητών όλης τη χώρας

«Όπου φτωχός κι η μοίρα του», μας λέει με λίγα λόγια μια ακόμη έρευνα του
καθηγητή Ι. Πανάρετου, σχετικά με την απόδοση των μαθητών 518 Λυκείων από όλη
τη χώρα, το σχολικό έτος 1999 – 2000:

Πολλοί μαθητές, υψηλές βαθμολογίες, λίγοι μαθητές, χαμηλές βαθμολογίες.

Οι απόφοιτοι των ιδιωτικών σχολείων σαρώνουν στις περιζήτητες σχολές.

Τα καλύτερα Λύκεια βρίσκονται στα μεγάλα αστικά κέντρα, ενώ τα χειρότερα στις
νησιωτικές περιοχές.

Τα Λύκεια με τις χαμηλότερες επιδόσεις βρίσκονται διασκορπισμένα σε όλο το
Λεκανοπέδιο, αλλά η μεγάλη «φωλιά» είναι η Δυτική Αττική.

Τις καλύτερες βαθμολογικές αποδόσεις στο Λεκανοπέδιο έχουν οι μαθητές από
σχολεία που βρίσκονται στις περιοχές τής Β΄ Αθηνών και της Ανατολικής Αττικής.

Επιχειρώντας μια συστηματική αξιολόγηση των Λυκείων, βάσει των βαθμολογιών των
μαθητών και των τριών τάξεων, ο κ. Πανάρετος καταλήγει σε μια μορφή κατάταξης
των σχολείων. Για ευνόητους λόγους όμως, όπως αναφέρει, δεν παρουσιάζονται
ονομαστικά τα Λύκεια, αλλά παρατίθενται τα κύρια χαρακτηριστικά τους, όπως η
περιοχή στην οποία βρίσκονται, το αν είναι ιδιωτικά η δημόσια και το πόσους
μαθητές έχουν.

Τα συμπεράσματα, μεταξύ άλλων, είναι ότι:

Οι απόφοιτοι των ιδιωτικών σχολείων καλύπτουν σε μεγάλο βαθμό τις θέσεις των
σχολών μεγάλης ζήτησης. Είναι χαρακτηριστικό ότι, καταγράφοντας τα 17 Λύκεια
με την υψηλότερη απόδοση και πληθυσμό πάνω από 300 μαθητές, το 35% των
σχολείων είναι ιδιωτικά. Σημειωτέον ότι έχει ληφθεί υπόψη κατά την επεξεργασία
το γεγονός ότι από τα Λύκεια της χώρας το 95,47% είναι δημόσια και το 4,63%
είναι ιδιωτικά.

Τα λύκεια με τις καλύτερες αποδόσεις, όσον αφορά είτε τη βαθμολογία στη Γ΄
Λυκείου είτε τη βαθμολογία και στις τρεις τάξεις του Λυκείου, είναι Λύκεια με
μεγάλο αριθμό μαθητών ­ τις περισσότερες φορές πάνω από 200 ­, ενώ αντίθετα ο
κατάλογος των Λυκείων με τη χαμηλότερη απόδοση απαρτίζεται, κατά κύριο λόγο,
από μικρά Λύκεια, με λιγότερους από 100 μαθητές.

Αθήνα, Πειραιάς και Θεσσαλονίκη φιλοξενούν Λύκεια, οι μαθητές των οποίων
συγκεντρώνουν το 31,7% των υψηλότερων αποδόσεων. Τα Λύκεια της επαρχίας έχουν
μερίδιο 51,3% στις υψηλότερες αποδόσεις, ενώ οι νησιωτικές περιοχές παίρνουν
μόλις το 17% των υψηλότερων αποδόσεων. Αντίθετα, οι χαμηλότερες αποδόσεις
κατανέμονται κατά 20% στα μεγάλα αστικά κέντρα, 35% στην επαρχία και 45% στις
νησιωτικές περιοχές.

Στα επαρχιακά Λύκεια μικρού μεγέθους, απουσιάζουν πλήρως οι αριστούχοι, με
αποτέλεσμα η απουσία «καλών» μαθητών να επηρεάζει αρνητικά τη διάθεση και του
συνόλου των μαθητών του Λυκείου, αλλά και των διδασκόντων.

Ένα τελευταίο… πικρό συμπέρασμα είναι αυτό που βγαίνει όταν ο ερευνητής
προσπαθεί να μελετήσει τα περιθώρια βελτίωσης των Λυκείων που «ασθενούν». Ναι,
γίνονται καλύτερα, βελτιώνονται, αλλά με έναν τρόπο που… πονάει την κοινωνία
και επιβάλλεται να πονοκεφαλιάσει την Πολιτεία. Βελτιώνονται μέσα από μια
διαρροή μαθητών, της τάξεως του 50%.

«Αυτό σημαίνει, σημειώνει ο κ. Πανάρετος, ότι η “βελτίωση” οφείλεται κυρίως
στην αποτυχία, καθώς οι μαθητές αυτοί, κατά τεκμήριο, είχαν χαμηλές
βαθμολογίες και η απομάκρυνσή τους επέτρεψε στον μέσο όρο των βαθμολογιών να
φαίνεται βελτιωμένος, χωρίς κάτι τέτοιο να συμβαίνει στην πραγματικότητα».