ΔΡΟΜΟΙ

“Δεν μπορεί…

… να μασάει τσίχλα και να περπατάει ταυτόχρονα”, είχε ειπωθεί κάποτε για τον
Αμερικανό πρόεδρο Τζέραλντ Φορντ. “Είναι ανόητο να τίθενται, εν ονόματι του
εκδημοκρατισμού, σε συζήτηση οι εθνικές αξίες και ευαισθησίες, την ώρα που
καταβάλλονται προσπάθειες για την υπέρβαση της κρίσης”, είναι συχνά η
καταληκτική φράση των δελτίων Τύπου του τουρκικού Γενικού Επιτελείου και η
ιδέα που επαναλαμβάνεται αδιάκοπα από τους Τούρκους πολιτικούς. Η λογική είναι
η ίδια, πιθανότατα και το αποτέλεσμα.

Ένα από τα θέματα…

… που δεν συζητιούνται στην Τουρκία και βάσει της παραπάνω λογικής εμπίπτουν
στην “πολιτική εθνικών υπερτίτλων” του τουρκικού Τύπου είναι το Κυπριακό. Πλην
εξαιρέσεων. Ο Μουράτ Μπελγκέ γράφει γι’ αυτό στη “Ραντικάλ”, ο Μεχμέτ Αλί
Μπιράντ στην “Πόστα” και την “Turkish Daily News” και οι Αϊντίν Ενγκίν και
Οράλ Τσαλισλάρ στην “Τζουμχουριέτ”. Τις μέρες αυτές που στην κατεχόμενη Κύπρο
θα επιτελεστούν πλείστες όσες στρατιωτικές παράτες και θα εκφωνηθούν λόγοι
ανατάσεως, ο Οράλ Τσαλισλάρ ήταν εκεί για να “μιλήσει με τους Τουρκοκυπρίους
και να προσπαθήσει να καταλάβει τι θέλουν”. Στο θέμα αυτό αφιέρωσε τη στήλη
του επί τέσσερις ημέρες (8-11/7).

Το συμπέρασμα…

… στο οποίο κατέληξε θα μπορούσε να συνοψιστεί ως εξής: οι Τουρκοκύπριοι
εκπροσωπήθηκαν μέχρι σήμερα από τον Ραούφ Ντενκτάς. Όταν ρωτούσε κανείς τι
σκέφτονται, σημείο αναφοράς ήταν οι δικές του απόψεις. Όμως οι Τουρκοκύπριοι
δεν είναι ο Ντενκτάς, αντιθέτως, πολλοί πιστεύουν ότι εκείνος αντλεί τη δύναμή
του από την Τουρκία και από τη μη λύση. “Ζουν με τον φόβο ότι όσο περνάει ο
καιρός ­ είναι τώρα 27 χρόνια ­ τόσο περισσότερο θα προσδένονται στην Τουρκία.
Αυτό που θέλουν είναι να ζήσουν με τους Ελληνοκυπρίους υπό καθεστώς
ομοσπονδίας, διατηρώντας την ταυτότητά τους. Ο Σενέρ Λεβέντ, αρχισυντάκτης της
τουρκοκυπριακής εφημερίδας “Αβρούπα”, επαναλάμβανε (9/7) στη στήλη του ότι
“πηγή του κυπριακού προβλήματος είναι η Άγκυρα. Είδα με τα μάτια μου και
άκουσα με τ’ αυτιά μου ότι η πεποίθηση αυτή είναι πολύ διαδεδομένη ανάμεσα
στους Τουρκοκυπρίους”.

Ο Οράλ Τσαλισλάρ…

… μέτρησε ογδόντα τουρίστες στην παραλία της Κερύνειας, μέτρησε, όμως
επίσης, περίπου άλλες τόσες “στρατιωτικές καντίνες” στα μέρη που πήγε στην
κατεχόμενη Κύπρο. “Οι καντίνες”, γράφει, “είναι τα σούπερ μάρκετ του στρατού,
που είναι ανοιχτά και στον λαό, πράγμα που έχει φέρει τα ιδιωτικά σούπερ
μάρκετ και καταστήματα στα όρια της πτώχευσης. Ο Ασίμ Ντεντεζαντέ, μέλος μιας
από τις πιο παλιές οικογένειες Τουρκοκυπρίων, μου είπε ότι οι στρατιωτικές
καντίνες δεν πληρώνουν ενοίκιο ούτε μεταφορικά, δεν έχουν έξοδα προσωπικού
ούτε πληρώνουν φόρους. Για τον λόγο αυτό μπορούν να πουλάνε πολύ φθηνά. Αν
συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, οι καντίνες θα καταλάβουν ολόκληρη την αγορά και
το εμπόριο θα εξαφανιστεί τελείως. Δεν παύουμε να το λέμε αυτό στους αρμοδίους
εδώ και στην Τουρκία, κανενός δεν ιδρώνει το αυτί”. Και η πιο πικρή ίσως
παρατήρηση: “Οι πιο προνομιούχες κάργιες, πέρδικες και κατσαρίδες του κόσμου
ζουν στην Αμμόχωστο. Ναι. Έχετε δει εσείς κάργιες και πέρδικες να ενδιαιτώνται
σε ξενοδοχεία πέντε αστέρων;”.