ΜΑΤΙΕΣ Στον Μόλυβο

Δεν άντεχα άλλο στην Αθήνα ­ είναι ανυπόφορο να ζεις κοντά στο Ηρώδειο, όπου
βρίσκεται το σπίτι μου, καλοκαίρι, με χιλιάδες τουρίστες, εκατοντάδες
λεωφορεία, κυκλοφοριακή ασφυξία τις μέρες των παραστάσεων και σύννεφα σκόνης
από τα έργα της «ενοποίησης» ­ και «την έκανα» για τον Μόλυβο. Το μαγευτικό
χωριό της Λέσβου, όπου με περιμένουν, κάθε χρόνο, όχι μόνον ένας ονειρεμένος,
«χειροποίητος» οικισμός, αλλά κι ένα πλήθος φίλων.

Έκανα και μια βόλτα στην Πέτρα. Την αγαπημένη Πέτρα, όπου έχω περάσει
αλησμόνητες ώρες, με τον Ασημ. Πανσέληνο και τον Τάκη Ελευθεριάδη. Το ‘χω
ξαναπεί: ο δήμαρχος, ο φίλος μου ο Παυλής, έχει αλλάξει τα πάντα! Η αγορά,
λάμπει από καθαριότητα! Τα ταβερνάκια, σου απλώνουν το χέρι και χαμογελούν. Οι
τιμές, φιλικές. Οι παραλίες, περιποιημένες. Κι ο κόσμος ήρεμος και ειρηνικός,
χωρίς πόζα και μπαρούφα.

Να ξαναγυρίσω στον Μόλυβο: είναι ένας τόπος ευλογημένος, που τον επισκέπτονται
αμέτρητοι ξένοι, αμέτρητοι Έλληνες. Παλιά, επικρατούσε η εντύπωση, ότι το
χωριό πρέπει να είναι «ησυχαστήριο». Γι’ αυτό δεν επιτρεπόταν να παίζεται
μουσική, μετά τα μεσάνυχτα. Καλοκαίρι, όμως, σε νησί, χωρίς τραγούδι, χορό,
ξενύχτι, έρωτα, φλερτ, γίνεται; Τα τελευταία χρόνια, λοιπόν, άλλαξαν τα
πράγματα. Και στους μικρούς «Γατελούζους» μπροστά στη θάλασσα, μπορεί κανείς
να απολαύσει ωραίο τραγούδι, από μια μικρή ορχήστρα (πιάνο, μπουζούκι, κιθάρα)
και δυο νέα παιδιά (Ελένη Φωτιάδου και Άγγελος Σωτήρης), που έχουν προσεγμένο
ρεπερτόριο, καλές φωνές και έξοχη παρουσία. Να σημειώσω, ότι στους
«Γατελούζους» γνώρισα, πριν από πολλά τέρμινα, τη γλυκύτατη Μελίνα Κανά.

Γυρίζω στα παλιά, γιατί ο Μόλυβος, έτσι όπως είναι σήμερα, συχνά, με βγάζει
από τα νερά μου. Τότε, ονειρευόμουνα το χωριό γεμάτο ζωγράφους, που θα στήνανε
τα καβαλέτα τους εδώ κι εκεί, θα ζωγράφιζαν τα στενά δρομάκια με τα αρχαία
λιθόστρωτα και τα σαλκίμια και θα στήνανε κουβέντες, στο πόδι, με τον
Βασιλείου και τον Βενέζη, τον Βακιρτζή, τον Πατρίκιο, τον Γραμματόπουλο και
τόσους άλλους. Αλλάζουν, όμως, οι άνθρωποι. Το χρήμα, τους κάνει βιαστικούς
και απρόσεχτους. Οι μανάβηδες με τα γαϊδουράκια εξαφανίζονται και οι καφενέδες
γίνονται σουπερμάρκετ και φαγάδικα…

Ας είναι. Είμαι στον Μόλυβο, για ένα καινούργιο καλοκαίρι. Δεν έχω πια
ψαρουντούφεκο ούτε ανεβαίνω τις ανηφοριές, πετώντας. Γεύομαι, όμως, τώρα, με
πιο πολλές αισθήσεις τη ζωή. Τη ρουφάω! Προτού πλημμυρίσουν το χωριό, όπως
συμβαίνει κάθε χρόνο, Ολλανδοί, Βέλγοι, Εγγλέζοι και Γερμανοί και φάνε με τα
λαίμαργα μάτια τους, όλα μας τα ηλιοβασιλέματα…