[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Αν καταφέρει να τους ενώσει μετά θάνατον ο Ανδρέας, τύφλα να ‘χει ο Ελ Σιντ
και η νίκη του επί των Μαυριτανών…

Εύγε τους

Το περιστατικό συνέβη στο Κιλκίς, και δεν έχει σχέση με την πολιτική. Έχει
σχέση με την κοινωνία στην οποία ζούμε, και στην οποία αύριο θα κληθούν ως
ενήλικες να ζήσουν τα παιδιά μας. Αλβανός βίασε γυναίκα οδηγό ταξί. Η γυναίκα
κάλεσε σε βοήθεια μέσω του ασυρμάτου, αλλά ουδείς απάντησε εκ των συναδέλφων
της. Εκ των υστέρων, έγινε γνωστό ότι οι «συνάδελφοι», άνδρες οδηγοί ταξί,
είχαν κλείσει τους δικούς τους δέκτες, διότι, όπως δήλωσαν με γενναιότητα στις
κάμερες, η συνάδελφός τους «δεν ήταν εντάξει», «είχε κάνει ζημιές εδώ στην
πιάτσα». Εύγε σε όλους! Εκείνη ζούσε το δράμα της, κι εκείνοι την τιμωρούσαν
στην («ανδρική») λογική ότι «δεν μπορεί, θα τα ‘θελε κι αυτή». Κοινωνία ώρα
μηδέν, που θα ‘λεγε και ο Κούρκουλος…

Χωρίς προσανατολισμό

Κοινωνία ώρα μηδέν, στην πλατεία Βάθη, μέρα μεσημέρι. Δύο παιδιά «χτυπάνε» από
μια δόση ηρωίνη, και καταρρέουν, εξαντλημένα, πραγματικά ανθρώπινα ράκη, στα
σκαλιά μιας πολυκατοικίας. Κόσμος πάει, κόσμος έρχεται, και μόνο κάποιος,
έπειτα από ώρα, αποφασίζει να καλέσει ένα ασθενοφόρο. Ώσπου να ‘ρθει το
ασθενοφόρο, τα παιδιά συνέρχονται, και με όσες δυνάμεις τους έχουν απομείνει
απομακρύνονται. Τετάρτη μεσημέρι, μόλις έξι ημέρες μετά τα μεγαλεπήβολα
κυβερνητικά σχέδια για την πάταξη της μάστιγας των ναρκωτικών. Που όλο την
πατάσσουν, κι όλο εδώ, παρούσα, είναι η άθλια, να κόβει τον ανθό, μιας
κοινωνίας που δεν έχει προσανατολισμό και στόχους…

Για το θεαθήναι

Και οι ταγοί της κοινωνίας; Άλλοι κάνουν συνέδρια για να λύσουν τα
εσωκομματικά τους προβλήματα ­ εντελώς ξεκομμένοι από την κοινωνία και τα
προβλήματα του λαού. Και άλλοι αναλύονται σε δακρύβρεκτες αναφορές στην
ιστορία του τόπου ­ παίζοντας κρυφτούλι με την εθνοκαπηλία. Ε, μα ναι. Τι άλλο
σκέφθηκε κανείς βλέποντας τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο να μιλάει για τους
Ψαριανούς αγωνιστές του ’21 και να αναλύεται σε… δάκρυα; Ξέρω χίλιους
ηθοποιούς που μπορούν να το κάνουν αυτό, με μικρή ή μεγάλη δυσκολία, αλλά
πάντως το μπορούν, για τις ανάγκες ενός ρόλου. Αλλά δεν γνωρίζω κανέναν να
αφήνει τα δάκρυά του να τρέξουν έτσι, για το θεαθήναι. Αυτός, άραγε, είναι ο
ρόλος του ποιμενάρχη του ποιμνίου της Εκκλησίας;

Κι αν πει ναι;

Ποίμνιο, ποιμενάρχης, κοπάδι και τσοπάνος. Την παροιμία την γνωρίζετε: «Μην
τρίβεσαι στην γκλίτσα του τσοπάνη, διότι εσύ θα χάσεις». Κάπως έτσι, μου
φαίνεται, κάνει η Νέα Δημοκρατία, με το θέμα των πρόωρων εκλογών. Που το έβαλε
απ’ έξω απ’ έξω, διά του Κώστα Καραμανλή, αλλά μετά έκανε ό,τι μπορούσε για να
το μαζέψει. Διότι εντάξει, προκαλείς τον Σημίτη και το ΠΑΣΟΚ για πρόωρες
εκλογές. Κι όσο προκαλείς, κανένα πρόβλημα. Αν, όμως, ο προκαλούμενος σηκώσει
το γάντι και πει «πολύ ωραία, πάμε σε πρόωρες εκλογές, τι γίνεται»; Κατά την
άποψή μου, ό,τι έγινε και το ’96 (που ο Έβερτ ζητούσε μανιωδώς πρόωρες
εκλογές), ό,τι έγινε και το 2000 (που ο Καραμανλής επίσης ζητούσε πρόωρη
προσφυγή στις κάλπες). Τα θυμάστε, όπως τα θυμούνται κι εκείνοι…

Όποιος βιάζεται…

Βασικά, η Νέα Δημοκρατία ξεκινάει από λάθος αφετηρία. Ερμηνεύει στρεβλά αυτά
που γίνονται στο ΠΑΣΟΚ. Μαθαίνουν, ας πούμε, τι συνέβη στο Εκτελεστικό
Γραφείο, και σου λένε: «Αυτό ήταν, ώς εδώ. Το κατάστημα διαλύεται αδεία
προέδρου Πρωτοδικών». Κι εκεί που περιμένουν να εισβάλουν πρώτον νοικοκυρές,
αναζητώντας τις εκπτώσεις, και δεύτερον πιστωτές να πάρουν τα χρήματά τους, το
«κατάστημα» αρχίζει και ζωντανεύει. Οι φωνές χαμηλώνουν, η κριτική σταματάει,
τα δυσκίνητα κυβερνητικά επιτελεία παίρνουν μπρος, τα υπνωτισμένα κομματικά
όργανα βγαίνουν από τον λήθαργο, ο Σημίτης βγαίνει επιτέλους από του Μαξίμου,
δείχνοντας ότι είναι παρών ­ τι γίνεται ρε παιδιά; Ο πρόεδρος Πρωτοδικών
ανακάλεσε την άδεια διαλύσεως; Όχι, απλώς οι Πασόκοι εξάντλησαν τα όριά τους.
Κατάλαβαν ότι έφτασαν τα πράγματα στο μη περαιτέρω, και τώρα γυρίζουν πίσω.
Όλα καλά, λοιπόν; Δύσκολο να πεις με βεβαιότητα, ακόμη. Αλλά ότι η Ν.Δ.
βιάστηκε να το παίξει κυβέρνηση εν αναμονή, αυτό ναι, μπορείς να το πεις!

Η συνεισφορά του Ανδρέα

Δεν είδατε τι έγινε στην εκδήλωση για τον Ανδρέα Παπανδρέου; Οι εφημερίδες
έγραψαν ­ και η δική μας ­ ότι «ο Ανδρέας τους ενώνει». Ποιους; Τους Πασόκους,
βέβαια, και ειδικά τους κορυφαίους. Που προσήλθαν στην εκδήλωση του Θεάτρου
Βράχων «Μελίνα Μερκούρη» με τον φόβο να τους σφίγγει την καρδιά, ότι το μικρό
θεατράκι θα γινόταν αρένα. Και αντί γι’ αυτό, βρέθηκαν μπροστά σε ένα πλήθος
που φώναζε «Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο δυνατό»! Το ΠΑΣΟΚ ήταν εκεί, αν όχι
όλο, πάντως το περισσότερο. Κι αν έλειπαν κάποιοι υπουργοί σαν τον Παπουτσή,
πρόβλημα δικό τους ήταν που δεν παρέστησαν. Η εκδήλωση έγινε, και ήταν
επιτυχημένη, από κάθε άποψη. Ιδιαίτερα γιατί αποτέλεσε σημαντικό σημείο
αναφοράς στην ενωτική πορεία του Κινήματος. Και ήταν αυτή άλλη μια μεγάλη
συνεισφορά του Ανδρέα στο «πιο σημαντικό παιδί του», το ΠΑΣΟΚ…

Στα δύσκολα…

Τώρα, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, δεν τους ένωσε μόνο ο Ανδρέας ή ο
κόσμος, που επέβαλε με την παρουσία του την… απουσία αποδοκιμασιών ή
ανθενωτικών εκδηλώσεων. Τους ένωσε και το αίσθημα της αυτοσυντήρησης. Διότι το
ΠΑΣΟΚ παιδί μου, το έχει αυτό ­ στα δύσκολα τους βλέπεις όλους μαζί. Εκεί που
σκοτώνονται, εκεί τα βρίσκουν. Εκεί που ανταλλάσσουν «φιλοφρονήσεις» κάθε
είδους, εκεί ομονοούν. Την ίδια ώρα που μπορεί να ακονίζουν μαχαίρια, την ίδια
ώρα αγκαλιάζονται. Είναι σύμφυτο με τον χαρακτήρα του κόμματος, πάει και
τελείωσε. Το έχουμε πάρει απόφαση…

Είμαστε παράλυτοι

Εκείνο που δεν μπορούμε να χωνέψουμε, πάντως, είναι αυτό το φαινόμενο που
παρουσιάζεται κάθε τόσο, και που έχει να κάνει με πράξεις ή παραλείψεις της
δημόσιας διοίκησης. Εκείνοι που ξέρουν, λένε ότι ήταν θέμα χρόνου να
εμφανισθεί και στην Ελλάδα η νόσος των τρελών αγελάδων ­ τόσο σίγουρο το
είχαν. Γιατί; Διότι οι έλεγχοι ήταν ανεπαρκείς, επειδή το παράλυτο ελληνικό
Δημόσιο δεν μερίμνησε να δημιουργήσει αποτελεσματικούς μηχανισμούς αποτροπής
εξάπλωσης της νόσου. Τώρα, εκ των υστέρων, τρέχουμε και δεν φτάνουμε, έχοντας
στην πλάτη, ήδη, εμπάργκο εξαγωγών ελληνικού κρέατος από διάφορες χώρες. Πάλι
τα καταφέραμε…

Κάλεσαν Διαμαντοπούλου

Θέλετε κι άλλη απόδειξη περί των παραλείψεων του ελληνικού κράτους; Προσέξτε.
Νούμερο ένα θέμα των τελευταίων μηνών, το ασφαλιστικό. Μήνες και μήνες
προσπαθούσε η Άννα Διαμαντοπούλου, η Ελληνίδα επίτροπος, αρμόδια για το θέμα,
να κινητοποιήσει (ή και να συγκινήσει) την κυβέρνηση. Όχι μόνο δεν τα
κατάφερε, αλλά και όταν «έσκασε» το θέμα, προκαλώντας τις γνωστές κυβερνητικές
αναταράξεις (αναταράξεις; δεν λες, καλύτερα, κόντεψε να πέσει η κυβέρνηση!),
ουδείς απευθύνθηκε σε αυτήν για βοήθεια. Τώρα, με δική της πρόταση, η Κομισιόν
υιοθέτησε 10 βασικές αρχές για το ασφαλιστικό, που θα ισχύσουν σε όλη την
Ευρωπαϊκή Ένωση. Την Τετάρτη, κλήθηκε και μίλησε στη γερμανική Βουλή για το
ασφαλιστικό ­ που καίει επίσης τη Γερμανία. Το ωραίο ξέρετε ποιο είναι; Ότι
στην ελληνική Βουλή δεν έχει μιλήσει ακόμη. Προφανώς, είτε γιατί οι Έλληνες
βουλευτές αισθάνονται υπερεπαρκείς σε γνώσεις περί το ασφαλιστικό, είτε γιατί
η κυβέρνηση δεν θέλει πια ούτε να ακούει περί του προβλήματος! Διαλέγετε και
παίρνετε…