Μας συγχωρείτε… διακοπές

Τρεις το λάδι. Τρεις το ξίδι. Τρεις και το λουρί της μάνας… Πιάνει, με το
κομπιουτεράκι, το τσάκα – τσούκα. Δεν βγαίνουν τα κουκιά. Οι ρημαδοδιακοπές
δεν βγαίνουν με τίποτα. Άμα έχεις παιδί, δεν σου κάθεται και το δίκλινο. Το
θες το μπάνγκαλοου. Δεν το γλιτώνεις. Γιατί πού θα το βάλεις, το άλλο, να
κοιμηθεί; Όρθιο στην ντουσιέρα; Το μαρτύριο της σταγόνας πάνω στο κεφαλάκι
του; Τρεις το λάδι. Τρεις το ξίδι. Μια πενηντάρα μίνιμουμ η ημιδιατροφή. Το
λέει και η λέξη: ΗΜΙδιατροφή. ΗΜΙ. Μισά πράγματα. Τη μισή μέρα τρως, την άλλη
μισή μένεις νηστικός. Πρωί σε ταΐζουνε, βράδυ σε ταΐζουνε, μεσημέρι κόβεις τον
λαιμό σου.

Κι αυτό το πράγμα; Πας να φας πρωινό στον μπουφέ του ξενοδοχειακού
συγκροτήματος και σου ανακατεύεται το μέσα σου. Αγουροξυπνημένοι Ούννοι με τη
σαγιονάρα και τη χαβανέζικη μπλούζα μέσ’ στη γλαδιόλα. Να στοιβάζουν στην
πιατάρα όλο το αλάι-μαλάι. Όλο το διατροφικώς άσχετο. Συλλήβδην να το
στουκάρουν μέσα στη στομάχα τους την αδίστακτη. Φύρδην – μίγδην. Πεπόνια,
λουκάνικα, μαρμελάδες, κορν φλέικς, ψωμούρες και ­ ρέγκα είναι αυτό ή να τα
διασώσω τα άντερά μου για μια άλλη φορά;

Κι αυτό το βλέμμα. Το βλέμμα το σταθερό, σαν σκληρό νόμισμα, σαν μάρκο, ένα
θέαμα. Γεια σου, ρε μάρκο, με τα κλαρίνα σου. Έτσι εξηγούνται όλα. Τυχαία
έγινε κοτζάμ Βήτα Παγκόσμιος; Τυχαία πήρανε τον μπογιατζή, τον κάνανε άνθρωπο
και δεν άφησε ούτε κουρτινόξυλο ανά την Ευρώπη;

Θεέ μου, συγχώρεσέ μου, αυτό τον ρατσισμό αξημέρωτα. Αλλά ό,τι και να του
συμβεί του Γερμανού του τουρίστα, το ίδιο ύφος έχει η μούρη του. Τρώει, πίνει
τις μπιράκλες, του πνίγεται το παιδί στην πισίνα ­ ένα ύφος. Ψύχραιμο.
Οικονομικώς εύκρατον ­ να βράσω το συνάλλαγμά σας!

Τρεις το λάδι. Τρεις το ξίδι…

Ξεφυλλίζει τα προσπέκτους. Όλα τα ξενοδοχεία ίδια του φαίνονται. Κυρίως
κτίριο. Μπάνγκαλοους (μπαγκαλόζ ­ όπως είναι ευρύτερα διαδεδομένα). Παραλία.
Πισίνα. «Το βράδυ περάστε αξέχαστες στιγμές στο μαγευτικό μας εστιατόριο με
τις φανταστικές δημιουργίες του σεφ μας». Καπάκι η ιλουστρασιόν φωτογραφία: Το
ζευγάρι το νέο, το νόστιμο, με τα καλά του, υπό το φως τον κηρίων να
τσουγκρίζει τις σαμπάνιες. Τόσα χρόνια στις ημιδιατροφές ­ το συγκεκριμένο
ζευγάρι δεν το πέτυχε πουθενά. Να δεις, το φέρνουν, το ντύνουν, το
φωτογραφίζουν, το γδύνουν, το διώχνουν. Και μένει μόνον ο Γερμανός. Με τη
Γερμανού. Και τα Γερμανάκια τους. Οι αμίλητοι οι άνθρωποι, οι μουγκοί που ούτε
ένα ντάκεσεν, μπίτεσεν δεν βγάζει ο στόμας τους. Ριχαϊνεμπίτε ­ που έλεγε και
το παλιό το ανέκδοτο εις τας παρυφάς της δεκαετίας του ’80. Ριχαϊνεμπίτε και
πνιγείτε.

Τρεις το λάδι. Τρεις το ξίδι…

Άντε και την αποφασίζεις την πενηντάρα ημερησίως. Πού πας; Πού πας ξυπόλητος
στα αγκάθια; Στη Σέριφο, στη Σίκινο, στη Νιό, στη Σαντορίνη; Σου δίνω
κιτρολέμονο, μου δίνεις μανταρίνι;

Έτσι του ‘ρχεται να πάρει τον χάρτη, να κλείσει τα μάτια κι όπου πέσει το
δάχτυλο. Όπου ο αντίχειρας ­ για κει να ανοίξουνε πανιά. Στα κουτουρού, στα
πέντε πέλαγα, με βάρκα την ελπίδα. Όπου να ‘ναι, να τελειώνουνε.

Φτάνει να βρει το παιδί ένα παιδί να παίξει. Αυτό! Αυτό είναι το κυρίως
ζητούμενο στις διακοπές. Να βρει κάνα Ελληνάκι να συνεννοηθεί, γιατί με τους
αλλόθρησκους και τους αλλόφυλους, την κάτσαμε τη βάρκα. Θα το ‘χουν όλη μέρα
«βαριέμαι» και «βαριέμαι». Ένα σκασμό λεφτά, «βαριέμαι» και «βαριέμαι».

Όχι ότι έχει κι άδικο. Πόσο να σου συνεννοηθεί το καψερό με το Ιταλάκι; Με τη
νοηματική τη γλώσσα ­ πόσο; Κάτσανε τα δυο τους, κάνανε κάτι ακατανόητα κι
ακατονόμαστα με τα χέρια. Ψιλοδείξανε, ψιλογρυλλίσανε, ψιλομουντζώσανε. Στο
τραγικό φινάλε, σιχαθήκανε. Άλλο για Χίο τράβηξε πήγε κι άλλο για Μυτιλήνη.

Να πάνε Χίο; Μυτιλήνη; Τρεις το λάδι. Τρεις το ξίδι. Του βγαίνει η πίστη
ανάποδη όλο τον χρόνο για να εξοικονομήσει τα χρήματα. Ότι και καλά θα
αλλάξουνε παραστάσεις. Βέβαια! Μη δούνε αυτόν τον Γερμανό με σαγιονάρα και
χαβανέζικο. Να δούνε άλλο Γερμανό με σαγιονάρα και χαβανέζικο. Μη δούνε αυτήν
τη ρεσεψιόν. Να δούνε άλλη ρεσεψιόν. Αλλά, τι να κάνεις; Το παιδί! Το παιδί,
το παιδί, το παιδί, το παιδί. Να κάνει μπάνια το παιδί.

Βγαίνουν και οι άλλοι… Οι επιστήμονες στα κανάλια:

­ Μεταξύ 11 με 5 το απόγευμα, μην το αφήνετε να κάνει μπάνιο! Μια κουβέντα
είναι αυτή. Για έλα εσύ, μάγκα μου, να το εμποδίσεις. Έλα, να σε χαρώ. Να το
εξηγήσεις στο εξάχρονο που ξυπνάει από τα χαράματα. (Γιατί είναι και του
αξημέρωτου αυτά. Έχουν μια ζωτικότητα, ένα σφρίγος, ένα κέφι, μια αλεγκρία ­
τα βλέπεις, κατάθλιψη σε πιάνει). Έλα, μπράβο, αγόρι μου, που μου είσαι και
καθηγητής Πανεπιστημίου να το συγκρατήσεις. Να το πείσεις ότι μέχρι να πάει
πέντε ­ πέντε σε όλα τα ρολόγια ­ θα κωλοβαράει κλειδαμπαρωμένο μέσα σε ένα
δωμάτιο. Ούτε θάλασσες ούτε μπάνια ούτε κουβαδάκια ούτε πισίνες. Τι διάολο,
άκληροι είναι όλοι αυτοί και τα ξεστομίζουν τα επιστημονικά με τέτοια
ευφράδεια;

Τρεις το λάδι. Τρεις το ξίδι. Από πού να κόψεις; Τι να κόψεις; Κάτι πακέτα
προσφορών με πιστωτικές κάρτες και μηνιαίες δόσεις το λύνουν το πρόβλημα;
Γιατί και η δόση, δόση είναι. Μπορεί τώρα να μη σου φαίνεται. Αλλά, κάποτε θα
τη δώσεις τη δόση. Κι άμα συμπέσει η δόση με τη δόση του κομπιούτερ και του
σύνθετου, σου εξηγώ εγώ τι ωραία που θα περάσουμε αυτό το μελαγχολικό
φθινόπωρο. Τρεις το λάδι. Τρεις το ξίδι. Το λαδόξιδο ούτε που να το θίξουμε
καλύτερα.

Ξεδιπλώνει τον μεγάλο χάρτη. Κλείνει τα μάτια. Αμολάει αντίχειρα. Ανοίγει τα
μάτια. Πού έπεσε το δάχτυλο. Σαν Αττική; Σαν Αθήνα; Σαν περιοχή Πατησίων ένα
πράγμα;

Πόσο πάει η ημιδιατροφή στη μαγευτική Στουρνάρη;