Με τη σκέψη στην «Ανάσταση Ονείρων» στου «Κώστα Σιάρκου»

Είναι πολύ δύσκολο να περιγράψω την ικανοποίηση που ένιωσα τη νύχτα εκείνης
της Δευτέρας, στην απλόχωρη βεράντα της ταβέρνας «Κώστας Σιάρκος», στον λόφο
του Προφήτη Ηλία της Παιανίας. Με θέα φαντασμαγορική προς κάθε πλευρά των
Μεσογείων, κάτω απ’ το ολόγιομο φεγγάρι και τα τριζόνια ν’ ακούγονται μέσα από
τους μικρούς θάμνους και τις περικοκλάδες, τα λόγια ενός κορυφαίου συνθέτη μάς
γυρίζουν 35 χρόνια πίσω. Ο Χρήστος Λεοντής, με τη συντροφιά της ευγενικής
συζύγου του Ουρανίας Μπασλή, ηθοποιού, μιλάει για γεγονότα που έζησε σε
καιρούς δύσκολους.

Ο ψυχολογικός πόλεμος, η βία, η τρομοκρατία κυριαρχούσαν στα μέσα της
δεκαετίας του ’60 και κυρίως τις ημέρες και τις νύχτες πριν από τη στρατιωτική
δικτατορία. Στις συναυλίες του θεάτρου «Κεντρικόν», στην Πλατεία Κολοκοτρώνη,
η περιοχή ήταν ζωσμένη από αστυνομικούς (ένστολους και με πολιτική περιβολή).
Μάρτιος 1966. Ο Μίκης Θεοδωράκης διηύθυνε το «Μαουτχάουζεν» και τη
«Ρωμιοσύνη», που μόλις είχε ολοκληρώσει την ηχογράφηση σε δίσκο. Εγώ ­ λέει ο
Χρήστος Λεοντής ­ διηύθυνα έναν καινούργιο κύκλο τραγουδιών μου, την «Ανάσταση
Ονείρων». Είχα καθυστερήσει λίγο, γιατί πιο κάτω στη Σταδίου είχαν «κόψει» την
κυκλοφορία. Όταν πήγα να περάσω μέσα στο θέατρο, στην είσοδο δύο αστυνομικοί
και ένας εφοριακός μού ζητούσαν να τους δείξω το εισιτήριο. Εγώ ξαφνιάστηκα.
Τους είπα ποιος ήμουν, τους εξήγησα ότι διευθύνω στη συναυλία, αλλά εκείνοι
ήταν αμετάπειστοι. Αν δεν έχεις εισιτήριο, δεν μπαίνεις. Εγώ τότε ­ συνεχίζει
ο Λεοντής ­ δεν κρατούσα επάνω μου χρήματα, αλλά από την άλλη πλευρά τα
εισιτήρια είχαν εξαντληθεί. Έδωσα μάχη με τους αστυνομικούς, κατόρθωσα να τους
ξεφύγω, τρύπωσα μέσα στον κόσμο που έμπαινε στο θέατρο και βρέθηκα στη σκηνή.
Ήταν μια πολύ καυτή εμπειρία, γιατί όταν ήρθε η στιγμή να διευθύνω την
ορχήστρα ήμουν αναστατωμένος.

Ο Χρήστος Λεοντής θυμάται όμως και κάποιες ωραίες στιγμές από τα πρώτα του
χρόνια στη λαϊκή μουσική. Και γυρίζει το ρολόι τού χρόνου λίγο πιο πίσω. Το
καλοκαίρι του 1963 στο θέατρο «Παρκ» όταν ο Θεοδωράκης με τον Χατζιδάκι είχαν
ανεβάσει τη «Μαγική πόλη». Τότε ο Χρήστος Λεοντής με τον Μάνο Λοΐζο, νεαροί
και ανερχόμενοι στον χώρο τους, παρουσίαζαν από ένα μέρος της παράστασης. Οι
Λεοντής, Θεοδωράκης και οι Λοΐζος, Χατζιδάκις ή και εναλλάξ. Προς το τέλος της
παράστασης, θυμάται με συγκίνηση ο Χρήστος Λεοντής, ο Λοΐζος διηύθυνε δύο
τραγούδια του, «Κρητικό σταφύλι» και «Πρωτομαγιά», με την Αγγέλα Ζώη, κι εγώ
τα «Φέρτε τη θάλασσα», «Το σπίτι γέμισε με λύπη», με την Έφη Παναγιώτου. Κι
ενώ ο Λεοντής μιλούσε για εκείνες τις παραστάσεις το καλοκαίρι του 1963, μου
ήρθε στο νου ένα άρθρο της Ελένης Βλάχου στη «Μεσημβρινή», στο οποίο γινόταν
κριτική, όχι θετική, για τον Μίκη και για τον Μάνο και κατέληγε: «Στη “Μαγική
Πόλη”, εμφανίζονται δύο νέοι συνθέτες. Είναι άξιοι μεγάλης προσοχής». Η νύχτα
κυλάει ευχάριστα, ο Χρήστος Λεοντής αφηγείται κάποιες άλλες αναμνήσεις του από
το Παρίσι και ορισμένα γεγονότα από τη σύνθεση ενός άλλου μεγάλου έργου, της
«Καταχνιάς». Έχουμε ήδη καταναλώσει δύο – τρία μισόκιλα δροσερό κρασί και
απολαμβάνουμε την καταπληκτική θέα. Το μενού του μαγαζιού, πολύ πλούσιο αλλά
και εκλεκτό. Το ετοιμάζει η κυρία Δήμητρα Σιάρκου. Περιλαμβάνει ζεστές
γεύσεις: γαριδοσαλάτα, μπακαλιάρο, σκορδαλιά, λουκάνικα χωριάτικα (φρέσκα),
τυροπιτάκια, χόρτα, πατάτες (χειροποίητες), κολοκυθάκια σπέσιαλ. Μπιφτέκι
(πολύ νόστιμο με πιπεριά και ντομάτα, είναι το σπεσιαλιτέ), ψαρονέφρι,
σουβλάκι κοτόπουλο, χοιρινή καπνιστή, παϊδάκια και ποικιλία κρεάτων ­ όλα στη
σχάρα. Επιδόρπιο, γιαούρτι με μέλι και φρούτα εποχής.

Λαϊκή ταβέρνα «ΚΩΣΤΑΣ ΣΙΑΡΚΟΣ». Λόφος Προφήτη Ηλία – Παιανία. Τηλέφωνο
6646.532. Μπαίνετε από το 114ο χιλιόμετρο Αθηνών – Λαυρίου. Υπάρχουν πινακίδες
που σας οδηγούν στην ταβέρνα.