[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Τέλος καλό, όλα καλά λοιπόν; Μμμμ, όχι και τόσο. Μπορεί στη συνεδρίαση του
Εκτελεστικού Γραφείου της περασμένης Τετάρτης να μη… χύθηκε αίμα, αλλά είναι
μάλλον παράλογο να πιστεύει κανείς ότι λύθηκαν όλα τα προβλήματα μόνο και μόνο
γιατί ο Κώστας Σημίτης ουσιαστικά πήρε πίσω όλα όσα χρησιμοποίησε ως
επιχείρημα για να οδηγήσει το ΠΑΣΟΚ στο έκτακτο Συνέδριο. Τα προβλήματα
υπάρχουν, γιατί καμία από τις αιτίες που τα δημιούργησαν δεν έχει εξαλειφθεί.
Και οι αιτίτες που τα δημιούργησαν (για να μην τα ξαναλέμε πάλι αναλυτικά)
είναι συνυφασμένες με το μοντέλο διακυβέρνησης που έχει επιλέξει και
χρησιμοποιεί ο Κώστας Σημίτης. Αυτό είναι που κρίνεται (και επικρίνεται) κάθε
μέρα και αυτό είναι που θα κριθεί στο Συνέδριο. Το μοντέλο διακυβέρνησης, οι
επιλογές (σε πρόσωπα) του Πρωθυπουργού και (ορισμένες, όχι όλες) οι πολιτικές
­ αυτά τα τρία είναι που θα μονοπωλήσουν το Συνέδριο.

Σταυροκοπιούνται

Γι’ αυτό πολλοί στο ΠΑΣΟΚ, ακόμη και μετά τη γλυκερή συνεδρίαση του Ε.Γ. της
περασμένης Τέταρτης, σταυροκοπιούνται γονυκλινείς για την τύχη του Κινήματος.
Ακούω ορισμένους να υποστηρίζουν με σοβαρότητα, λες και πρόκειται για το
ατράνταχτο επιχείρημα, ότι «το ΠΑΣΟΚ έχει αποδείξει ότι είναι εφτάψυχο»! Και η
γάτα μου είναι… εφτάψυχη, αλλά σε καμιά δεκαριά χρόνια θα μας αφήσει χρόνους
και τη γλυκιά ανάμνησή της! Είναι λογική αυτή; Ή είναι λογικό το άλλο που
λένε, ότι «εντάξει μωρέ, κρίση είναι θα περάσει κι αυτή όπως πέρασαν όλες οι
άλλες». Ναι, ε; Μπορώ να καταγράψω εκατό λόγους για τους οποίους αυτή η κρίση
δεν μοιάζει με (και δεν είναι σαν) τις άλλες, αλλά δεν θα το κάνω.
Περιορίζομαι απλώς να ανατρέξω στη λαϊκή σοφία που δηλώνει με έμφαση για κάτι
τέτοιες περιπτώσεις, ότι «το σταμνί πάει πολλές φορές στη βρύση, αλλά μία
σπάει»…

Πως την πατάνε!

Αφελείς δεν είναι, αυτό είναι σίγουρο. Τώρα πώς την πατάνε ως αφελείς, αυτό
είναι ένα θέμα που δύσκολα μπορεί να το προσεγγίσει κανείς και να πέσει μέσα.
Άκουγα στις αρχές της εβδομάδας τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Δημ. Ρέππα να
εκφράζεται με ιδιαίτερα θετικό τρόπο για την απόφαση του Αρχιεπισκόπου
Χριστόδουλου να «παγώσει» επ’ αόριστον το θέμα των ταυτοτήτων, και
αναρωτιόμουν γιατί το έκανε. Δεν ήξερε; Ή η κυβέρνηση είχε κάποιον άλλο
σχεδιασμό για το θέμα; Προχθές πείστηκα ότι απλώς δεν γνώριζε ό,τι είχε
ψυχανεμισθεί ο ευφυής ιεράρχης. Ότι δηλαδή το Συμβούλιο της Επικρατείας θα
δικαίωνε απόλυτα την επιλογή της κυβέρνησης για τη μη αναγραφή του
θρησκεύματος στις ταυτότητες. Ο Χριστόδουλος λοιπόν εμφάνισε το πάγωμα των
ταυτοτήτων ως προσφορά στην ομαλότητα και η κυβέρνηση τσίμπησε ως χάνος! Χα…

Κάρτα στον Καραμανλή

Αντιθέτως, δεν είναι καθόλου για γέλια η «πρωτοβουλία» του προέδρου της Ν.Δ.
Κώστα Καραμανλή, να «ανοίξει» κουβέντα με τον Αμερικανό πρέσβη στην Αθήνα
Νίκολας Μπερνς για τις εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ. Και μάλιστα να κάνει και εκτίμηση
για το πόσο ρευστή είναι η κατάσταση κ.λπ., κ.λπ. Επειδή του αρέσει το
ποδόσφαιρο, ήταν ένα εσκεμμένο φάουλ, από αυτά που επισύρουν κάρτα! Και δεν
είναι δικαιολογία ότι ο Μπερνς άνοιξε τη συζήτηση. Μπορεί και να συνέβη έτσι.
Γιατί δεν είπε σ’ αυτόν τον κύριο ότι «ακούστε να δείτε, ασχοληθείτε με τα του
οίκου σας και αφήστε τα ελληνικά πολιτικά κόμματα να λύσουν τα προβλήματά τους
όπως εκείνα θέλουν»; Γιατί όχι μόνο δέχθηκε αυτού του είδους τη συζήτηση, αλλά
συνεισέφερε κιόλας με… πληροφορίες και εκτιμήσεις;!

Εγκλωβισμένος

Προφανώς γιατί δεν μπορεί να ξεφύγει από το παρελθόν της παράταξης της οποίας
ηγείται. Αισθάνεται εγκλωβισμένος στις λογικές ότι «πρέπει να τα ‘χουμε καλά
με τους Αμερικανούς». Ε, όχι λοιπόν, δεν είναι έτσι. Η εποχή των παρεμβάσεων
του ξένου παράγοντα στην ελληνική πολιτική ζωή πρέπει κάποτε να κλείσει.
Δυστυχώς η κουβέντα που έστησε με τον πολυπράγμονα, και ενοχλητικά αδιάφορο
για τις ευαισθησίες του ελληνικού λαού στις αμερικανικές παρεμβάσεις, κύριο
Μπερνς, προοιωνίζεται άσχημο μέλλον. Λέμε τώρα για την απευκταία περίπτωση που
θα γινόταν πρωθυπουργός…

Μαινόμενοι καθηγητές

Είδατε ειδήσεις στην τηλεόραση τις προηγούμενες ημέρες; Είδατε εκείνα τα
καταπληκτικά πλάνα από το Συνέδριο της ΟΛΜΕ, των καθηγητών δηλαδή; Υποθέτω
αντιληφθήκατε γιατί η ελληνική μέση εκπαίδευση έχει αυτά τα χάλια και γιατί οι
γονείς υποχρεώνονται από τα πράγματα να στέλνουν τα παιδιά τους στα
φροντιστήρια. Η εικόνα των μαινόμενων καθηγητών που, ωρυόμενοι μπροστά στις
κάμερες, παρεμπόδιζαν τον υπουργό Παιδείας να απευθυνθεί προς το Συνέδριό
τους, ήταν καταλυτική. Και εξόχως αποκαλυπτική για την υποδομή ορισμένων
καθηγητών στους οποίους οι Έλληνες πολίτες έχουν εναποθέσει την εκπαίδευση των
παιδιών τους. Ανατριχιάζω και που το σκέπτομαι…

Αυτόνομα κρατίδια

Κάτι πρέπει να γίνει με τους δήμους και τους δημάρχους. Δεν λέμε τίποτε
καινούργιο αν αναφέρουμε ότι σε πλείστες περιπτώσεις οι δήμοι λειτουργούν ως
αυτόνομα κρατίδια, με δικό τους νομικό πλαίσιο και γράφουν στα παλιά τους τα
παπούτσια το νομικό σύστημα της υπόλοιπης χώρας. Αλλά εδώ το πράγμα έχει
παραγίνει. Παίρνω αφορμή από την υπόθεση των 34 εργαζομένων στον Δήμο Αιγάλεω,
που έφθασε στην επικαιρότητα με πολύ δραματικό τρόπο ­ απόπειρα αυτοεμπρησμού
ενός εργαζομένου. Το ΑΣΕΠ απέρριψε τις προσλήψεις των ανθρώπων αυτών, προφανώς
γιατί κάτι έχει κάνει ή κάτι δεν έχει κάνει ο Δήμος Αιγάλεω. Δεν έχει σημασία
τι. Σημασία έχει το πρόβλημα. Και το πρόβλημα όλο είναι στο πώς λειτουργούν οι
δήμοι. Που προχωρούν σε προσλήψεις εποχικών υπαλλήλων και ύστερα από ένα
διάστημα τους χρησιμοποιούν ως μηχανισμό πίεσης για τη μονιμοποίησή τους από
την κυβέρνηση. Γιατί τους προσλαμβάνουν; Διότι και οι δήμαρχοι ανάγκη από
ψήφους έχουν. Ψέματα;

Το σάπιο ποδόσφαιρο

Ψέματα πολλά και αλήθειες λίγες χαρακτηρίζουν τον χώρο του ποδοσφαίρου στην
Ελλάδα. Μια μεγάλη αλήθεια είναι ότι δυστυχώς η επιχείρηση εξυγίανσης αυτού
του αμαρτωλού χώρου που άρχισε η κυβέρνηση έμεινε στη μέση ή λίγο πριν από τη
μέση. Μια άλλη μεγάλη αλήθεια είναι ότι στη γενική δυσαρέσκεια κατά της
κυβέρνησης, ασφαλώς μεγάλο ρόλο έχει παίξει και η κατάσταση στο ποδόσφαιρο.
Δύσκολο να δεχθεί ο καλός φίλαθλος ότι μια κυβέρνηση δεν μπορεί να τα βάλει με
ένα σάπιο κατεστημένο. Σου λέει, με τη συναίνεση ή την ανοχή της δρα αυτό το
κατεστημένο. Πώς να δεχθεί, ας πούμε ο υγιής φίλαθλος, ότι μέσα από χειρισμούς
και μεθοδεύσεις στη νέα περίοδο το ελληνικό πρωτάθλημα θα παίζεται μεταξύ 8
ομάδων της Αθήνας, τριών της Θεσσαλονίκης και τριών επαρχιακών, μιας της
Ξάνθης, μιας της Πάτρας και μιας του Ηρακλείου; Δεν είναι ντροπή να
καταδικάζονται ομάδες όπως ο ΠΑΣ Γιάννινα που εκπροσωπεί ολόκληρη τη Δυτική
Ελλάδα; Είναι. Αλλά είπαμε. Η κυβέρνηση ηττήθηκε από το παρασκήνιο…