ΜΑΤΙΕΣ Ακρόπολη

Να τα μαζεύω και να φεύγω για το νησί. Η Αθήνα είναι ανυπόφορη. Με τη βρώμα
της, με τη φασαρία της, με το κυκλοφοριακό χάος της, με τα σκουπίδια της.
Ανυπόφορη. Ιδίως εδώ, στη γειτονιά μου. Όπου τα έργα για την ενοποίηση
των αρχαιολογικών χώρων συνεχίζονται, αλλά φαίνεται ότι δεν θα τελειώσουν
ποτέ! Ή, μάλλον, θα τελειώσουν, όταν θα ‘ρθει η ώρα για την έναρξη των
Ολυμπιακών Αγώνων.

Έχω μιλήσει, ήδη, για την υπέροχη αυλή του «Διόνυσου», με τους κυβόλιθους ­
αυλή που ταίριαζε με τα λιθόστρωτα του Πικιώνη. Στη θέση τους, μια τσιμεντένια
αλάνα. Όπου σταθμεύουν τα τουριστικά λεωφορεία. Η Ακρόπολη, σταθμός
υπεραστικών λεωφορείων, όπως κάτω από την Πλατεία Αττικής! Μεγαλεπήβολο σχέδιο
κάποιων «εγκεφάλων», που μόνο για τους τουρίστες και τα φράγκα τους
ενδιαφέρονται…

Τα τουριστικά λεωφορεία, λοιπόν, δεν αδειάζουν, απλώς, τους τουρίστες στην
τσιμεντένια αλάνα. Τους περιμένουν κιόλας. Μισή ώρα, μία ώρα, μιάμιση. Και σ’
αυτό το διάστημα, έχουν τα κλιματιστικά στο φουλ! Για να βρουν δροσιά οι
ξένοι, όταν επιστρέψουν από την επίσκεψή τους στην Ακρόπολη. Κι ας πεθαίνουμε
εμείς ­ χιλιάδες περίοικοι ­ από τις αναθυμιάσεις! Κατάσταση τριτοκοσμική,
άθλια, που σίγουρα θα προκαλέσει εκρήξεις.

Και έχουμε, βέβαια, και το Ηρώδειο. Κάθε που γίνεται παράσταση, αναστατώνεται
όλος ο ντουνιάς! Οι πάντες τρέχουν να προλάβουν. Να προλάβουν να βρουν θέση,
για να παρκάρουν. Οι δρόμοι και οι παράδρομοι, ίσαμε το Κουκάκι, πήζουν από
αυτοκίνητα ­ το ένα πάνω στο άλλο! Και τρεχαλητό και κορναρίσματα και βρισιές
και μπουνιές, μερικές φορές! Και σκόνη που σε στραβώνει και σε λερώνει, από τα
«έργα»! Κανένας από τους γείτονες δεν τολμάει να μετακινήσει το αυτοκίνητό
του, για να πάει σε κάποια δουλειά. Γιατί, μόλις απομακρυνθεί, η «θέση» θα
καταληφθεί από το αυτοκίνητο του φιλότεχνου, του φιγουρατζή, του κοσμικού, του
«επισήμου». Το τι θα πάθουμε με τις παραστάσεις του Μισέλ Ζαρ, ούτε ο εχθρός
μας!..

Στο μεταξύ, «Η Ακρόπολις», ο «περιβαλλοντικός, οικολογικός, εξωραϊστικός και
πολιτιστικός σύλλογος», φωνάζει, οργανώνει συγκεντρώνεις για τα «άλυτα
προβλήματα και το κυκλοφοριακό χάος» της συνοικίας, απειλεί με μέτρα, αλλά
ουδείς ακούει. «Τα υπομνήματά μας, οι παραστάσεις μας και οι προειδοποιήσεις
ότι θα τους καταγγείλουμε διεθνώς, έχουν αγνοηθεί. Ίσως η ανοχή μας και η
υπομονή μας να εκλαμβάνονται ως αδυναμία μας. Με την περιβαλλοντική μελέτη,
που πιθανώς έχουν κάνει, καταστρέφουν τα μνημεία μας και τη ζωή των κατοίκων»,
λέει η τελευταία προκήρυξη που έφτασε στα χέρια μου.

Όχι. Βαλίτσες, σανδάλια και δρόμο. Ο Μόλυβος περιμένει. Και ευτυχώς που εγώ
έχω τον Μόλυβο. Οι άλλοι;