[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Τα πράγματα είναι απλά. Σε μια σχέση που δεν πάει καλά, δεν φταίει μόνο ο
ένας. Ευθύνονται και οι δύο. Αυτά όμως τα έχουν αναλύσει άλλοι, σοφότεροι
ημών, από τον “θείο Φρόυντ” μέχρι τον Γουότσον, τον Πιατζετ και τον Ρότζερ,
που λέει ο λόγος. Ως εκ τούτου, μην πιάσουμε τώρα να λέμε ότι φταίνε μόνο οι
βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που δεν πατάνε το πόδι τους στη Βουλή, και μάλιστα την ώρα
που ομιλεί ο Πρωθυπουργός της χώρας και πρόεδρός τους. Διότι ευθύνονται μεν
για το απαράδεκτο και έξω από κάθε πολιτική αγωγή θέαμα, έχουν όμως κι αυτοί
τα (πολλά) παράπονά τους από τον Πρωθυπουργό και τους συν αυτώ. Και επειδή ο
βουλευτής είναι άνθρωπος κι αυτός και έχει πάντα τον φόβο τού από “πάνω” ­ εν
προκειμένω εκείνου που ορίζει την τύχη του και τη θέση του στις λίστες ­ δεν
εκφράζει τον πόνο του δημοσίως. Αλλά διά πράξεων ή παραλείψεων. Τόσο απλό
είναι το πράγμα…

Χτυπούν καμπάνες

Απλό στην προσέγγισή του βεβαίως, από την ανθρώπινη πλευρά. Γιατί από την
πολιτική, δεν είναι καθόλου απλό. Αν μάλιστα σκεφθεί κανείς ότι στην πρόσφατη
συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ στο “Κάραβελ” σημειώθηκε και το
φαινόμενο να είναι στο πάνελ ο Κώστας Σημίτης, να ακούει μετά προσοχής και να
σημειώνει στο (περίφημο) πλέον μπλοκάκι του τα όσα ανέφερε ο κάθε ομιλητής,
αλλά γύρω του να μην υπάρχει κανείς εκ των κορυφαίων στελεχών, τότε μπορούμε
να μιλάμε για πολιτικό θέμα. Στέλεχος του Κινήματος (Κινήματος; Όρεξη που ‘χω
κι εγώ!)μου έλεγε ότι “όλο αυτό δείχνει έλλειψη αγωγής”. Συμφωνώ. Αλλά την
αγωγή ή την έχει κανείς από το σπίτι του ή δεν την έχει. Και είναι αυτή που
τον αποτρέπει να φτύνει στον δρόμο, να πετάει σκουπίδια από το παράθυρο του
αυτοκινήτου, να ενοχλεί τους γύρω του, να τρώει με τα χέρια, να…, να…,
να… Εδώ όμως μιλάμε για πολιτική στάση. Κι αυτό δεν είναι απλά ανησυχητικό.
Είναι καμπάνα, με το κεφάλι μέσα!..

Όλοι κουρασμένοι

Θα γίνω κουραστικός και δεν το θέλω. Αλλά δεν πρέπει να σημειώσει κάποιος ότι
αυτά δεν γίνονταν επί Ανδρέα Παπανδρέου, ακόμη και την εποχή που ο αείμνηστος
έπαιζε κρυφτούλι με τον θάνατο; Και δεν γίνονταν επειδή κανείς δεν διενοείτο
να συμπεριφερθεί με αυτό τον τρόπο. Να είναι η ανοχή του Κ. Σημίτη που το
επιτρέπει; Να είναι η αδυναμία που παρουσιάζει τον τελευταίο καιρό; Ή είναι το
γεγονός ότι όλοι μαζί, και ο καθένας ξεχωριστά, κάνουν ό,τι μπορούν για να
αποδομήσουν το ΠΑΣΟΚ. Κουράστηκαν φαίνεται, από την πολύχρονη παραμονή στην
εξουσία, και μας το δείχνουν με τον τρόπο τους. Δεν πρέπει κι εμείς από την
πλευρά μας να τους ανταμείψουμε όπως τους αξίζει; Διότι, κύριε Χατζηδείνα μου,
ασφαλώς και έχεις δίκιο που παραπονείσαι διότι έγινε υφυπουργός ο κύριος
Χατζητάδε, του ιδίου βεληνεκούς με σένα. Αλλά εμείς σε στείλαμε στη Βουλή ως
πληρεξούσιο του έθνους για μια συγκεκριμένη αποστολή. Δεν σε εκλέξαμε
υφυπουργό…

Θέλει δουλειά πολλή

Με κάτι τέτοια ­ αλλά και με πλήθος άλλων, που δεν είναι της παρούσης ­
φτιάχνεται το κλήμα που το τρώει ο γάιδαρος, τόσο στραβό είναι. Επειδή όμως η
ελπίδα είναι το τελευταίο που πεθαίνει, ακούς διάφορους να ομιλούν μετά
(προσποιητής) βεβαιότητος ότι “θα αναστραφεί το κλίμα”, ότι “υπάρχουν ακόμη
περιθώρια”, ότι “τίποτε δεν έχει τελειώσει”. Ασφαλώς και τίποτε δεν έχει
τελειώσει. Αλλά για να πάρει πάνω του το ΠΑΣΟΚ, θέλει πολλή δουλειά. Εδώ το
πράγμα θυμίζει κάστρο στην άμμο. Το φτιάχνεις, το φτιάχνεις και ξαφνικά
έρχεται ένα κύμα και στο χαλάει. Κι άντε πάλι από την αρχή, μέχρι το επόμενο
κύμα. Λοιπόν, για ποια αναστροφή μιλάμε, που ο μόνιμος πλέον εφιάλτης του
ΠΑΣΟΚ είναι οι κυριακάτικες εφημερίδες ­ το τι δηλαδή θα δηλώσουν οι
“προεστοί” στις ανά Κυριακή εκδόσεις;

Σκέψου τι λέει ο κόσμος

Θα διερωτηθεί κάποιος: καλά δεν έχουν δουλειές οι “προεστοί” να ασχοληθούν;
Υπουργοί είναι οι περισσότεροι. Έχουν, πώς δεν έχουν. Αλλά το υπουργείο θα
κοιτάξουμε τώρα ή το προσωπικό μας “ίματζ”; Ας πούμε ο Νίκος Χριστοδουλάκης, ο
υπουργός Ανάπτυξης και αστέρας του εκσυγχρονιστικού ρεύματος, έδωσε την
Κυριακή που μας πέρασε μια σημαντική συνέντευξη στην “Καθημερινή”. Κάκισε
όσους ενέπνευσαν την αριστερή στροφή στον Κώστα Σημίτη και τον οδήγησαν να
επιτεθεί στον ΣΕΒ, στη Ν.Δ. και δεν ξέρω σε ποιον άλλο. Την επομένη μια γιαγιά
πέθανε στα κοντέινερ των σεισμοπλήκτων της Νίκαιας επειδή δεν άναψε το
αιρκοντίσιον γιατί φούσκωνε ο λογαριασμός της ΔΕΗ και δεν είχε να πληρώσει.
Άκουσα με τα αυτιά μου στη Βουλή βουλευτές να λένε “οι συνεντεύξεις τον
μάραναν τον Χριστοδουλάκη. Δεν κοιτάει να λύσει κανα θέμα”. Βουλευτές το
έλεγαν, φανταστείτε τι λέει ο κόσμος, κι ας μην ευθύνεται απολύτως για την
πολιτική της ΔΕΗ ο Χριστοδουλάκης…

Πέντε χρόνια μετά

Πέρασαν κιόλας πέντε χρόνια από τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου ­ στις 23
Ιουνίου 1996. Πέντε χρόνια, και η μνήμη του εξακολουθεί να παραμένει ζωντανή
στη σκέψη των απλών οπαδών του, εκείνων δηλαδή που ενέπνευσε με τα οράματα και
τις ελπίδες για μια καλύτερη ζωή. Άλλωστε γι’ αυτούς εργάσθηκε, όχι για το αν
θα είναι και ποιοι θα είναι πρωτοκλασάτα στελέχη και “κορυφαίοι”…

Το ΠΑΣΟΚ αποφάσισε φέτος να δώσει μεγαλύτερη έμφαση στην επέτειο ­ στην ουσία
να ντρέπεται λιγότερο, δηλαδή, για το έργο και την προσφορά του στην πατρίδα
και στη δημοκρατική παράταξη. Θα κάνει μια εκδήλωση στο Θέατρο Βράχων του
Βύρωνα. Όταν η κυβέρνηση και το κόμμα που ίδρυσε αποενοχοποιηθούν εντελώς
απέναντί του, θα δούμε προφανώς να του αποδίδουν τις τιμές που πρέπει. Επί του
παρόντος, αρκούνται στις πρωτοβουλίες που παίρνουν ορισμένοι δήμοι, όπως της
Ρόδου και της Θεσσαλονίκης, να του στήσουν μια προτομή. Ανέξοδα άλλοθι…

Ας λέγεται όπως θέλει

Στη φτήνια, αν πιστέψει κανείς τον Κίρο Γκλιγκόροφ, προσπάθησε με ένα
εκατομμύριο δολάρια η κυβέρνηση Μητσοτάκη να λύσει το πρόβλημα του ονόματος
των Σκοπίων. Ακόμη και τώρα που το δολάριο έχει 400 (τότε είχε 250, αν δεν
κάνω λάθος), πάλι λίγα είναι τα λεφτά. Εδώ ένα εκατομμύριο δολάρια χρειάσθηκε
για τις εκλογές της ΕΠΟ, προκειμένου δηλαδή να βγει εκείνη η διοίκηση και όχι
η άλλη. Για το όνομα ενός κρατιδίου μόνο ένα εκατομμύριο δολάρια; Λίγα μου
φαίνονται. Πάντως για να το σοβαρέψουμε το θέμα, πρέπει να πούμε ότι τα όσα
γίνονται αυτές τις μέρες στα Σκόπια, πιστοποιούν για άλλη μια φορά την
αναγκαιότητα της ύπαρξης του κρατιδίου στα βόρεια σύνορά μας, κι ας λέγεται
όπως θέλει. Στο κάτω-κάτω, η πιο συνηθισμένη φράση των πορνών, είναι το “λέγε
με όπως θες, εγώ θα είμαι αυτή που θες”…