ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Κυπριακό: το τελικό λάθος;

Νέα έξαρση του Κυπριακού. Τα κυπριακά κόμματα δεν συζήτησαν ­ με αφορμή τις
εκλογές ­ σε βάθος και ρεαλιστικά το πρόβλημα, προσανατολισμένα καθώς είναι
στην αυταπάτη ότι τη λύση θα τη δώσει η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τις ίδιες
αυταπάτες καλλιεργεί και η ελληνική κυβέρνηση. Είναι και αυτό μια από τις
αιτίες της όξυνσης των σχέσεων Ελλάδας – Τουρκίας, παρά τη «φιλία» του κ.
Παπανδρέου με τον ομόλογό του κ. Τζεμ και παρά την ενδοτικότητα της ελληνικής
κυβέρνησης συνολικά.

Λοιπόν, τι ελπίζουν, Κύπριοι και ελληνική κυβέρνηση, ότι θα συμβεί με την
ένταξη; Ότι η Τουρκία θα εξαναγκασθεί να δεχτεί τη μόνη πλέον, θλιβερή για
τους Κυπρίους και για μας λύση: την Ομοσπονδία! Φίδι που ζεσταίνουν στον κόρφο
τους αμφότεροι! Δεν διαβάζουν λοιπόν εφημερίδες; Οι Τούρκοι επίσημοι μιλούν
για «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» που είναι «ανεξάρτητο κράτος».
Και ως προς την προοπτική της ένταξης είναι επίσης σαφείς. Ετζεβίτ: Η ένταξη
της Κύπρου στην Ε.Ε. προτού επιλυθεί το Κυπριακό «θα έχει άκρως αρνητικά
αποτελέσματα». Ισμαήλ Τζεμ: Αντίδραση άνευ όρων αν η Κύπρος ενταχθεί στην Ε.Ε.

Οι υπεύθυνοι στην Κύπρο και την Ελλάδα μπορούν να βαυκαλίζονται ότι οι Τούρκοι
μπλοφάρουν. Όμως η ιστορία έδειξε ότι, αντίθετα με τις ελληνικές κυβερνήσεις,
οι Τούρκοι έχουν εξωτερική πολιτική επεξεργασμένη και με μακρά προοπτική. Ότι
δεν αυτοσχεδιάζουν και δεν μπλοφάρουν! Ποια θα είναι λοιπόν η περίπου βέβαιη
κίνησή τους, αν η Κύπρος ενταχθεί στην Ε.Ε.; Το έχουν περίπου πει: θα
προσαρτήσουν τα κατεχόμενα! Και σε τι θα μπορούν να ελπίσουν τότε οι Κύπριοι
και Έλληνες; Έχουν δύο και μόνο δύο δυνατότητες:1) Προχωρούν στην Ένωση
Ελλάδας – Κύπρου, οπότε οι Τούρκοι μπορεί να πραγματοποιήσουν νέα εισβολή.
Όμως η «λύση» αυτή δεν είναι πιθανή, δοθέντος ότι η κομπραδόρικη αστική τάξη
της Κύπρου προτιμά την «ανεξαρτησία». (Ως γνωστόν το Κεφάλαιο δεν έχει
πατρίδα, και μάλιστα όταν είναι κομπραδόρικο). 2) Δέχονται τα τετελεσμένα,
οπότε το κυπριακό κράτος θα είναι ένα κολοβό απομεινάρι της άλλοτε Ενιαίας
Κύπρου.

Όμως, οι αδύνατοι και στριμωγμένοι το ρίχνουν στις αυταπάτες: Αυτό δεν θα το
επιτρέψουν η Ε.Ε., οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ. Εδώ δεν χρειάζεται αντίκρουση του
επιχειρήματος. Οι ΗΠΑ, η Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ έχουν δοκιμαστεί στο Κυπριακό, στο
Παλαιστιανικό, στο Κουρδικό, στο Γιουγκοσλαβικό. Τα όνειρα της καλοκαιριάτικης
νύχτας θα τα πληρώσουν, πριν απ’ όλους, οι Κύπριοι.

Πώς φθάσαμε λοιπόν εδώ, κολλημένοι στον τοίχο; Η ιστορία είναι γνωστή: Μετά
την νίκη των «συμμάχων» το 1945, η Ένωση ήταν εφικτή (διακηρύξεις, κλίμα της
εποχής, ΟΗΕ, Σοβ. Ένωση, κ.λπ.). Τι έκαναν τότε οι αστικές κυβερνήσεις μας;
Άφησαν να χαθεί πολύτιμος χρόνος. Μετά έστειλαν τον φασίστα Γρίβα να οργανώσει
τον ένοπλο αγώνα! Οι ορδές του δολοφονούσαν Τούρκους και αριστερούς,
αδιάκριτα. Έτσι, οι σχέσεις αρμονικής συμβίωσης Ελλήνων και Τούρκων
μετατράπηκαν σε αμοιβαία εχθρότητα. Την «αριστερίστικη» αυτή πολιτική, τη
διαδέχτηκε η ενδοτική – προδοτική πράξη των Συμφωνιών της Ζυρίχης και του
Λονδίνου. Η ταφόπετρα είχε πλέον μπει οριστικά πάνω στις ελπίδες όχι μόνο της
Ένωσης, αλλά και της Ενιαίας Κύπρου! Τα επόμενα είναι περισσότερο γνωστά:
ατέρμονες συναντήσεις, διαβουλεύσεις και μηδενικό αποτέλεσμα. Ακολούθησε το
πραξικόπημα της χούντας και η τουρκική εισβολή. Έκτοτε νέες συναντήσεις, νέος
διάλογος, ο χρόνος να δουλεύει υπέρ της Τουρκίας και τα κατεχόμενα να
εποικίζονται από Τούρκους της Μικράς Ασίας.

Η ελληνική κυβέρνηση είχε ένα δυνατό διπλωματικό ατού: Να απαιτήσει την
αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο και την ενοποίηση του
νησιού για να συγκατατεθεί στην υποψηφιότητα της Τουρκίας στην Ε.Ε. Αντί γι’
αυτό, υποτελής στην Ε.Ε., δεν αξιοποίησε το βέτο. Συγκατατέθηκε στην
υποψηφιότητα της Τουρκίας. Και αδιαφορώντας για το στρατοκρατικό καθεστώς και
την εξόντωση των πολιτικών κρατουμένων, ψήφισε πρόσφατα να δοθεί βοήθεια 20
δισ. δολαρίων στους στρατοκράτες της Τουρκίας!

Τι μπορεί ίσως να γίνει έπειτα από αυτές τις αθλιότητες; Να αναβληθεί επί του
παρόντος η διαδικασία ένταξης της Κύπρου. Κύπριοι και ελληνική κυβέρνηση να
αξιώσουν το μόνο που τους απομένει: τη διζωνική Ομοσπονδία. Στόχος δύσκολος,
αν όχι ανέφικτος. Όμως αυτή είναι η μόνη στρατηγική που θα μπορούσε ίσως να
αποτρέψει το χειρότερο: τη μετατροπή των κατεχόμενων σε νομό της τουρκικής
«δημοκρατίας».

Ο Ευτύχης Μπιτσάκης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.