ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Αγάπης λόγια

«Παπάς!», φωνάζαμε όταν ήμασταν παιδιά και σπρώχναμε τον διπλανό μας, γιατί
εθεωρείτο γρουσουζιά να δεις παπά στον δρόμο, εκτός αν τη μετέδιδες σ’ εκείνον
που ακου-μπούσες. Κουτή πρόληψη βεβαίως, που πνίγηκε στο πλήθος των παπάδων.
Αν μη τι άλλο αυτές τις ημέρες χορτάσαμε. Κι αν είναι να τους βλέπουμε, ας
είναι έτσι ήρεμους και ευγενείς, με θρόνους μετρημένους στο εκατοστό,
ισοϋψείς, πολύγλωσσους, με συγγνώμες να προσφέρονται αφειδώς. Όλ’ αυτά είναι
ειρηνικά και δημοκρατικά, προάγουν τη συνύπαρξη και τα προτιμά κανείς από το
θέαμα των φανατικών και τη γλίτσα που αφήνει το μίσος τους. Είναι όμορφα τα
λόγια της αγάπης. Μακάρι να πληθύνουν οι θρόνοι και να καθήσουν εκεί ισοϋψείς
κι άλλοι θρησκευτικοί ηγέτες, όλοι μαζί κι αγαπημένα, όχι μόνο διαφορετικών
δογμάτων αλλά θρησκειών, όχι μόνο του ενός Θεού, αλλά και των πολλών, να
κηρύξουν τέλος στους θρησκευτικούς πολέμους, να ζητήσουν συγγνώμη για όσους
έκαναν. Εν συνεχεία δε, κι αφού θα έχει επικρατήσει επί γης ειρήνη, να πιάσουν
να ζητάνε συγγνώμη κι από το ποίμνιό τους των περασμένων εποχών ­ όπως θα
είναι η σημερινή η δική μας ­ όπου στις ηπείρους με καθολική επιρροή, για να
φέρουμε ένα παράδειγμα, η Εκκλησία καταδικάζει τη χρήση προφυλακτικών, κι ας
υπάρχει φτώχεια, υπερπληθυσμός και AIDS. Οι γυναίκες γενικά δεν έχουν και
σπουδαία μεταχείριση σε όσες θρησκείες ξέρουμε, αρχίζοντας από το δικό μας
άβατο του Αγίου Όρους και τα υπόλοιπα άβατα, περνώντας στην εικόνα τους ως
πειρασμών και μιαρών και αποτιμώντας την καταπίεση που έχουν υποστεί. Για να
μη μιλήσουμε για άλλες θρησκείες. Οι αιώνες μπροστά μας βρίσκονται πάντως, για
συγγνώμες κατά βούλησιν.