Ω, γλυκύ μου Έαρ!

Δεν περνάω καλά.

Καθόλου καλά. Όλα μου φταίνε. Και δεν είναι ότι μου φταίνε εμένα. Είναι ότι
τους φταίω κι εγώ. Μου την πέφτουνε από χίλιες μπάντες. Με βαράνε. Εγώ δεν
είμαι άνθρωπος. Είμαι Το Ξύλο Βγήκε απ’ τον Παράδεισο. Το πλάνο με τα απανωτά
χαστούκια των καθηγητών στις τελειόφοιτες ­ αυτό είμαι.

Δεν περνάω καλά.

Με έχει πιάσει άγχος για το Ασφαλιστικό. Ασφαλιστικό – ασφάλιση – ασφάλεια –
ανασφάλεια. Ανασφάλεια άνευ προηγουμένου. Μέχρι πότε θα το σέρνω το καρότσι;
Εμένα τα 60 μού φαίνονταν βουνό. Και τώρα θα πατήσω τα 65; Θα τα πατήσω ή θα
με πατήσουν αυτά; Θα με πατήσουν κάτω; Μου φοράνε μια πενταετία καπάκι, έτσι
άνετα και χαλαρά; Και τι είναι αυτό το «πενταετία»; Ένα τσιγάρο δρόμος;

Δεν περνάω καλά:

­ Γκρινιάζεις, μου λέει η Νίνα. Αλλά όταν, μια ζωή να δουλεύεις, αν καθόσουνα
σπίτι σου, θα βαριόσουνα.

Ας καθόμουνα εγώ και τα βρίσκαμε μετά. Καθόλου δεν θα βαριόμουνα. Μια χαρά θα
πέρναγα. Τι ωραία, τι υπέροχη, τι μαγική αίσθηση να ξυπνάς το πρωί με το
θανάσιμο δίλημμα:

­ Τι κάνω σήμερα; Πάω μαγαζιά ή κοιτάω οχτώ ώρες το ταβάνι; Το ταβάνι! Το
ταβάνι! Το ταβάνι! Αυτό θέλω από τη ζωή μου. Αυτό επιδιώκω. Ο στόχος μου, το
όνειρό μου, το όραμά μου. Να κοιτάω ένα ταβάνι. Κι όταν κλείνω το οχτάωρο με
το ταβάνι, να πιάνω τη μοκέτα. Ταβάνι. Μοκέτα. Μοκέτα. Ταβάνι. Αυτό θέλω, βρε
αδελφέ. Αυτό μου κάνει κέφι. Κι όταν βαριέμαι και μοκέτα και ταβάνι; Κι όταν
με βαριούνται και η μοκέτα και το ταβάνι; Να βάφω τα νύχια μου. Και να τα
ξεφάβω και να τα ξαναβάφω. Ωραία πράγματα. Δημιουργικές ενασχολήσεις. Αυτό
θέλω.

Δεν περνάω καλά.

Με έχει αποσυντονίσει κι αυτό το σαν άνοιξη ­ είναι και δεν είναι. Την Τρίτη
πήγαμε να πιάσουμε το Μάη. Η μητέρα μου, ο γιος μου, εγώ και δύο εκατομμύρια
άτομα. Εμείς πήγαμε να τον πιάσουμε το Μάη, αυτός όλο μάς ξέφευγε. «Εμπρός
βήμα ταχύ, να τον προϋπαντήσουμε, παιδιά, στην εξοχή».

Ποιο βήμα ταχύ; Πού βήμα ταχύ; Πήχτρα τα πάντα. Κολλημένα. Ακίνητα. Ταμπλό
βιβάν. Ούτε μπρος ούτε πίσω. Έγινε η ημερήσια εκδρομή τετραήμερο. Φύγαμε Τρίτη
πρωί, γυρίσαμε Παρασκευή βράδυ. Πιαστήκαμε ολόκληροι. Πεινάσαμε.
Λιμοκτονήσαμε. Κορακιάσαμε. Λώρενς της Αραβίας στις άνυδρες ερήμους της
Παιανίας και της παραλιακής. Σιχτίριζε ο μπροστινός τον μπροστινό του,
σιχτίριζε ο πισινός τον πισινό του. Χάος.

Αγοράσαμε κι ένα στεφάνι από τη μειονότητα στο φανάρι. Μέχρι να φτάσουμε σπίτι
μας, το στεφάνι μόνο που δεν έκλαιγε. Μαραμένα τα γιούλια κι οι βιόλες.
Έκτακτα περάσαμε. Και να ‘χεις και τον σώφρονα που κάθησε σπίτι του να σε
δουλεύει:

­ Τον έπιασες το Μάη; Κράτα τον να μη σου φύγει!

Δεν περνάω καλά.

Είναι και η φάση με τις αλλεργίες. Αυτές τις εαρινές, τις σιχαμένες. Όλοι από
μια αλλεργία τη σέρνουν. Οι μισοί φτερνίζονται, οι άλλοι μισοί τουμπανιάζουν.
Καρούμπαλο κι εξάνθημα πάνε σύννεφο. Τα ήθη και τα έθιμα της πατρίδος μας:
Γραφικά κίτρινα φύλλα του φθινοπώρου. Γραφικοί καστανάδες του χειμώνα.
Γραφικές ακτές του καλοκαιριού. Γραφικά αντισταμινικά της άνοιξης. Η χαρά του
φαρμακοποιού. Μόνο στη λαϊκή που δεν βγάλανε δισκία, αγκαζέ με τις αγκινάρες:

­ Εδώ τα καλά αντισταμινικά, τα φρέσκα, όποιος τρώει ξανατρώει!

Δεν περνάω καλά.

Α, πα, πα. Καθόλου καλά. Τα χθεσινά τα μακαρόνια θα ζεστάνω και πολύ μού
πέφτει. Τα Φρανκφούρτης στο ψυγείο, μόνο που τα αντίκρυσα με έπιασε μια πλήξη.
Μια ανία απερίγραπτη. Πού να βγάζεις κατσαρολάκια, πού να ανοίγεις το μάτι,
πού να τα ζεματάς ­ το χειρότερο; Πού να τρως τώρα… Μέχρι και τη μάσηση
βαριέμαι. Την δε κατάποση δεν τη διαπραγματεύομαι καν. Επίπονη διαδικασία.
Λουκάνικο Φρανκφούρτης και οι Γερμανοί ξανάρχονται. Άσε με, σε παρακαλώ!

Δεν περνάω καλά.

Με έχει αγχώσει και ο Πάπας. (Τώρα που γράφω, δεν έχει έρθει ακόμα). Κι αυτός
πάλι, γέρος άνθρωπος, τι μανία να φιλάει τα ξένα χώματα; Δεν σιχαίνεται; Και
θα του βάλουνε λέει και διπλό μαξιλαράκι εκεί που θα κάτσει γιατί έχει και τη
μέση του. Όλα τα έχει. Μέση, ζάχαρο, χοληστερίνη, υπέρταση, τριγλυκερίδια.
Άλλος Μάιος μας έφτασε, εμπρός βήμα ταχύ. Δεν κάθεται κι αυτός στα βατικανά
του με τα κομφόρ και τους καρδιναλίους του. Εδώ ο Πάπας, εκεί ο Πάπας, πού
‘ναι ο Πάπας; Παπατζήδες γίναμε. Κι αυτός πια, μες στη χαρά να περιφέρεται από
χωρίου εις χωρίον. Δεν καταλαβαίνω; Άστεγος είναι; Μετανάστης είναι; Η
φάμπρικα της Γερμανίας είναι; «Είμαι το νούμερο οχτώ με ξέρουν όλοι με αυτό»;

Τρελά πράγματα…

Δεν περνάω καλά.

Δεν περνάω καλά. Δεν περνάς καλά. Δεν περνάει καλά. Δεν περνάμε καλά. Δεν
περνάτε καλά. Δεν περνάνε καλά.

(Δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά είμαστε μια ωραία παρέα, είμαστε!)