[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Από μια πλευρά λοιπόν, αυτές οι πυκνές, άκρως θεαματικές ασκήσεις επί χάρτου
της κυβέρνησης, ωφέλησαν πολλαπλώς. Πρώτον, έφεραν την πολιτική στο προσκήνιο.
Δεν υπάρχει άλλο θέμα στις ταβέρνες, τα καφενεία, τα μπαρ, παρά το
Ασφαλιστικό. Είτε με πλάκες τού στυλ “γιατί το σκέφτονται τόσο πολύ. Θα
μπορούσαν να καθιερώσουν όριο εργασίας τα… 75 και εν συνεχεία, με συνοπτικές
διαδικασίες, οι αποχωρούντες από την παραγωγή να πυροβολούνται εν επισήμω
τελετή. Για να μην είναι και βάρος στο κράτος”. Είτε με άγχος ­ “λες να μην
πάρω σύνταξη, όταν φτάσω να πάρω σύνταξη; Και τι θα κάνω; Σε κανά γηροκομείο
θα καταλήξω”. Είτε με πανικό “α, εγώ θα φύγω έστω και με μειωμένη”. Και βέβαια
με αναλύσεις. Πολλές αναλύσεις.

Έλληνες οι ειδικοί

Διότι ­ συνέβη και αυτό ­ εμείς το Ασφαλιστικό το παίζουμε στα δάχτυλα, της
μιας χειρός. Απ’ έξω κι ανακατωτά. Με την ίδια ευκολία που κατά καιρούς έχουμε
αναγορευθεί σε σεισμολόγους, καρδιολόγους, κοινωνιολόγους, συνταγματολόγους,
εκλογολόγους, ακόμη και χειριστές πολιτικής αεροπορίας. Επειδή αυτός είναι ο
Έλληνας. Τα ξέρει όλα. Μόνο αυτή η κυβέρνηση δεν μπορεί να καταλάβει τα
αυτονόητα, τα προφανή, τα εύκολα και τα άμεσα. Και κάνει τη ζωή μας δύσκολη.
Α, ρε, και να γινόταν, ο καθένας από μας για 24 ώρες πρωθυπουργός. Θα βλέπατε
ποσα απίδια παίρνει ο σάκος, κατά το κοινώς λεγόμενο…

Στο μεσαίο κατάρτι

Όμως πρωθυπουργός είναι ο Κώστας Σημίτης και θα είναι μέχρις εξαντλήσεως της
4ετίας. Αυτός αποφασίζει και αυτός διαχειρίζεται τα πράγματα. Ο σοβαρός και
οργανωμένος Κ. Σημίτης, που δεν πρέπει να είναι και πολύ υπερήφανος για τον
τρόπο με τον οποίο χειρίσθηκε το Ασφαλιστικό. Για μια απόφαση που έλαβε ο
ίδιος και που έπρεπε να ανακοινώσει ο ίδιος ­ ήτοι, το πάγωμα του διαλόγου ­
προτίμησε να κρεμάσει “στο μεσαίο το κατάρτι” τον συμπαθή Τάσο Γιαννίτση. Ο
τελευταίος, και πρέπει να του αναγνωρισθεί αυτό, αγόγγυστα ανέλαβε το βάρος
και υπέμεινε το μαρτύριο. Αλλά εδώ δεν εκθειάζουμε τη συμπεριφορά του υπουργού
Εργασίας που στο κάτω κάτω δεν είναι και πολιτικός, ο άνθρωπος τεχνοκράτης
είναι. Αναφερόμαστε στην πρακτική του κ. Σημίτη να μην αναλαμβάνει το θάρρος
της κάθε ενέργειάς του…

Ψηλά ο στόχος

Περνάει απαρατήρητη αυτή η στάση από την κοινωνία; Όχι βέβαια. Καθόλου
μάλιστα. Η κοινωνία παρατηρεί και καταλαβαίνει. Γι’ αυτό και κορυφαίο
κυβερνητικό στέλεχος έλεγε χθες ότι “το πιο μεγάλο πρόβλημα για το ΠΑΣΟΚ δεν
είναι ότι πήραμε πίσω το Ασφαλιστικό. Είναι ότι πλέον η γκρίνια του κόσμου
έχει υπερπηδήσει τους υπουργούς και αγγίζει τον Σημίτη που μέχρι τώρα ήταν στο
απυρόβλητο”. Τον Σημίτη; Είναι δύσκολα δηλαδή τα πράγματα. Ιδιαίτερα έπειτα
από την εκτίμηση του επικοινωνιακού επιτελείου της κυβέρνησης ότι “το ΠΑΣΟΚ
είναι ένθετο στον Σημίτη, όχι ο Σημίτης στο ΠΑΣΟΚ”.

Στα πρόθυρα κρίσης

Άλλος υπουργός, που πολύ έχει εκνευρισθεί με τους λανθασμένους χειρισμούς στο
Ασφαλιστικό, οι οποίοι έφεραν την ελληνική κοινωνία στα πρόθυρα νευρικής
κρίσης, έλεγε προχθές ότι “είναι ενδεικτικό ότι για τη βιτρίνα του 2004, ο
Πρωθυπουργός κάνει μια σύσκεψη την εβδομάδα και προεδρεύει σ’ αυτήν, ενώ για
το Ασφαλιστικό, που αφορά ολόκλήρο τον ελληνικό λαό, μας ζήτησε να εγκρίνουμε
τις αποφάσεις τις κυβέρνησης μέσα σε μια συνεδρίαση”. Κατά τον εν λόγω
υπουργό, “δύσκολα θα αποφύγει η κυβέρνηση τον πειρασμό να μεταθέσει στις
καλένδες το όλο πρόβλημα, που άλλωστε δεν είναι και άμεσης επικαιρότητας”…

Τι είναι επικαιρότητα;

Σχετικά τώρα με το αν είναι ή δεν είναι άμεσης επικαιρότητας το θέμα, οι
απόψεις διίστανται. Υπάρχει η επίσημη κυβερνητική θέση ότι το πρόβλημα θα
πρέπει να αντιμετωπισθεί τώρα για να μην γίνει εκρηκτικό το επόμενο διάστημα
των 7-10 χρόνων. Και υπάρχει και η άλλη άποψη ότι για ένα πακέτο μέτρων που θα
αποφέρει στην εφαρμογή του τότε, το 2010 και βάλε, “μόλις” 400 δισ. δραχμές,
δεν είναι ανάγκη να γίνει χαλασμός σήμερα, με όλα τα σχετικά πολιτικά
επακόλουθα (πολιτικό κόστος, αναταραχή, αντιδράσεις, εσωκομματικά προβλήματα).
Άλλη άποψη υπάρχει; Μα βέβαια. Αυτή που λέει ότι επειδή οι ρυθμίσεις αφορούν
κυρίως όσους προσελήφθησαν στη Δημόσια Διοίκηση μετά το 1983, επί κυβερνήσεων
ΠΑΣΟΚ δηλαδή, αυτοί που τις προωθούσαν με τόση ζέση… μάλλον το ΠΑΣΟΚ ήθελαν
να τιμωρήσουν! Και τα κατάφεραν, πρέπει να πούμε…

Κριτική για σιγουριά

Το ωραίο είναι, μέσα σ’ αυτό τον γενικό χαμό, ότι κάποιοι περί την κυβέρνηση
και τον Πρωθυπουργό ασκούσαν παρασκηνιακά κριτική στα λεγόμενα κορυφαία
στελέχη της κυβέρνησης, “επειδή δεν στηρίζουν τις επιλογές στο Ασφαλιστικό”.
Ήταν μια κριτική που έδωσε και πήρε τις πρώτες ημέρες της εβδομάδας, αλλά και
πριν από αυτές. Όμως αποδείχθηκε ότι σοφά ενήργησαν οι άνθρωποι ­ τα “κορυφαία
στελέχη” δηλαδή. Σου λέει, τι να στηρίξουμε, που δεν ξέρουμε όχι αν θα ισχύει
σε λίγο η μια ή η άλλη ρύθμιση, αλλά αν θα υπάρχει η ίδια η πρόταση για το
Ασφαλιστικό. Και είχαν δίκιο. Τους δικαίωσε η συνέχεια με τη θεαματική στροφή
(ή τούμπα) που έκανε η κυβέρνηση υποχωρώντας άτακτα σε όλα τα μέτωπα…

Μακροπρόθεσμοι στόχοι

Πάντως αυτή η ιστορία με τους κορυφαίους του ΠΑΣΟΚ που έρχεται και ξανάρχεται
στο προσκήνιο, δεν είναι χωρίς αιτία. Η ζοφερή πραγματικότητα είναι μεν ότι ο
Κ. Σημίτης χάνει παραδοσιακούς συμμάχους του σ’ αυτό το επίπεδο, αλλά από την
άλλη και οι οκτώ-εννιά εν δυνάμει πρωθυπουργοί, όπως τους έχει “περιγράψει” ο
Θεόδωρος Πάγκαλος, το μόνο που κάνουν είναι να κοιτούν πίσω από την πλάτη του
Κ. Σημίτη ­ στο “μετά” δηλαδή. Με βάση αυτό λειτουργούν και με βάση αυτό
ενεργούν. Κακά τα ψέματα και δύσκολα μπορεί κανείς να τους κατηγορήσει που οι
φιλοδοξίες τους, μέσα από κάτι τέτοιες κρίσεις, αυξάνονται…

Η ώρα των συνδικαλιστών

Υπάρχουν κερδισμένοι σ’ αυτή τη μάχη που έληξε τόσο άδοξα εις βάρος της
κυβέρνησης; Υπάρχουν, πώς δεν υπάρχουν. Οι συνδικαλιστές. Που από τη γωνία
όπου βρίσκονταν, για πολλά χρόνια, ξαφνικά βρέθηκαν όχι απλά στο επίκεντρο,
αλλά να καθορίζουν τις εξελίξεις. “Αυτός πια είναι στα κεραμίδια, και θέλω να
δω πώς θα τον πείσουμε να κατέβει” ανέφερε ένα κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ για
έναν συνδικαλιστή από τους πιο προβεβλημένους που είναι κάθε μέρα στα κανάλια.
Και καλά κάνει και δεν κατεβαίνει. Τόσα χρόνια τους είχαν ως προέκταση ενός
ανάπηρου γραφειοκρατικού κομματικού μοντέλου. Κουτοί είναι να επιστρέψουν στην
ίδια κατάσταση; Τώρα που έγιναν παράγοντες της δημόσιας ζωής;