ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Τα χόρτα

Στο λεωφορείο, στην ημίδιπλη θέση που προβληματίζει πάντα τους επιβάτες, μια
γυναίκα με χρωματιστό μαντίλι και βαθιές ρυτίδες πήρε στην αγκαλιά της το
φουσκωμένο σακ βουαγιάζ και κάλεσε έναν μικρόσωμο ηλικιωμένο άντρα να καθήσει
δίπλα της. Εκείνος δίστασε για δευτερόλεπτα, ύστερα δέχτηκε. Στριμώχτηκαν και
χαμογέλασαν στον κόσμο που τους κοιτούσε. Η γυναίκα τραβούσε τα βλέμματα με το
παράξενο σαν ξυλόγλυπτο πρόσωπο. Ολόκληρη παράταξη από μπλε πλαστικές σακούλες
στο πάτωμα του λεωφορείου ήταν δικές της κι από τη μία έτρεχε νερό και κυλούσε
λεπτό αυλάκι. Θα είχε χόρτα εκεί μέσα. Κι εγώ κρατούσα αγκαλιά ένα ωραίο
βιβλίο μαγειρικής γυαλιστερό σαν λεύκωμα τέχνης που λεγόταν «Τα χόρτα».

Ο γέρος είχε κάνει λάθος, έπρεπε να πάρει άλλο λεωφορείο και κατέβηκε γρήγορα.
Κανένας δεν θέλησε να ενοχλήσει ξανά τη γυναίκα για να καθήσει δίπλα της. Το
τράνταγμα του λεωφορείου αποκάλυπτε μάτσα από άγνωστους μίσχους πατικωμένους
στις σακούλες.

­ Θέλεις χόρτα; με ρώτησε η γυναίκα κάποια στιγμή με ύφος ανώτερο, σαν να μου
προσέφερε εξυπηρέτηση. Ήθελα χόρτα, αλλιώς γιατί είχα δανειστεί το βιβλίο «Τα
χόρτα»; Όμως το λεωφορείο κουνιόταν πολύ και το πορτοφόλι ήταν στο σακίδιο.
Είπα «όχι». Ύστερα ντράπηκα. Προχώρησα στην πόρτα, να μη φαίνεται το βιβλίο.
Κατέβηκα μια στάση πριν. Αυτή η γυναίκα είχε υπάρξει όμορφη και τα γερατειά
δεν είχαν χαλαρώσει το δέρμα της, μόνο οι ρυτίδες βάθυναν σαν κάποιος να τις
πέρασε με σκούρο χρώμα. Τι σπάνιο κύτταρο θα είχε για να γεράσει έτσι, αν και
δούλευε και κουβαλούσε βάρη προφανώς σε όλη τη ζωή της!

Όμως εγώ δεν είχα πάρει χόρτα.