ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Το μόνο που θα μείνει είναι το αεροδρόμιο…

Αρέσει πολύ το νέο αεροδρόμιο, αλλά αυτό ήδη το ξέρετε. Ο τηλεοπτικός
βομβαρδισμός που πραγματοποιείται από την περασμένη Τρίτη το μεσημέρι (και που
δεν έχει προηγούμενο) δεν έχει αφήσει πλέον κανένα μυστικό που να μην το
ξέρουμε. Τα μάθαμε όλα. Μέχρι και για τις γέφυρες που συνδέουν τον διάδρομο
προσγείωσης με το κεντρικό κτίριο του αεροδρομίου ενημερωθήκαμε. Είδαμε και τα
σχετικά πλάνα, με τα αεροπλάνα να περνούν από πάνω και τα αυτοκίνητα από κάτω
μια χαρά. Και τους πρώτους επιβάτες είδαμε, και τους δεύτερους, και εκείνους
που πέταξαν για πρώτη φορά από τα Σπάτα, και τους άλλους που έφυγαν για
τελευταία φορά από το Ελληνικό. Κι εκείνες οι συγκινημένες αεροσυνοδοί.
Πλημμύρισαν δάκρυα οι οθόνες. Τόσο που να σκέφτεσαι ότι αν εργάζονταν με την
ίδια αυταπάρνηση (όχι μόνο αυτές, αλλά και όλο το προσωπικό της Ολυμπιακής) η
εταιρεία θα ανθούσε σήμερα και δεν θα έψαχνε αγωνιωδώς για αγοραστή! Τέλος
πάντων…

Ποιος θα τα θυμάται;

Υποθέτω, τέλος και με τις αντιπαραθέσεις Λαλιώτη – Νέας Δημοκρατίας για το
αεροδρόμιο. Εντάξει, το καταλάβαμε, είναι δύσκολο να αποδεχθεί η Ν.Δ. ότι
επιτέλους ένα δεύτερο μεγάλο έργο, μετά το Μετρό, παραδίδεται ολοκληρωμένο σε
λειτουργία, αλλά ώς εδώ. Ο Κώστας Καραμανλής έκανε μια σπουδαία, πολιτικά,
κίνηση, να πάει στα εγκαίνια του αεροδρομίου. Κατάλαβε προφανώς ότι δεν
υπάρχει κανείς λόγος να συνεχίζεται αυτή η αντιπαράθεση που μόνο την
αξιωματική αντιπολίτευση βλάπτει και κανέναν άλλο. Και τον Λαλιώτη βλάπτει; Ε,
εντάξει τώρα. Ο Λαλιώτης βρέθηκε για ένα μεγάλο διάστημα με την πλάτη στον
τοίχο, και μάλιστα χωρίς οι σύντροφοί του να κάνουν τίποτε για να του
συμπαρασταθούν. Είναι φυσικό λοιπόν να πει και μια κουβέντα παραπάνω (αν και
στα εγκαίνια του αεροδρομίου είπε πολύ περισσότερες, με αποτέλεσμα να χάσει
λίγο το δίκιο του), αλλά αυτά δεν είναι τίποτε. Σημασία έχει ότι υπάρχει ένα
φοβερό αεροδρόμιο, από τα καλύτερα στον κόσμο. Κι αυτό είναι το σημαντικό. Τα
άλλα ποιος θα τα θυμάται μετά έξι μήνες ή ένα χρόνο;

Ο λαός δεν ξεχνά…

Ποιος θυμάται επίσης ότι πριν από 34 ακριβώς χρόνια είχαμε χούντα μαύρη κι
άραχνη; Πώς; Το θυμάστε; Δεν είμαι πολύ βέβαιος. Διότι αν θυμόμασταν,
ενδεχομένως να μην έβρισκαν έρεισμα και “μπαλκόνια” διάφοροι τύποι, χαμερπείς
υπηρέτες του καθεστώτος της χούντας, που διαμαρτύρονται τώρα επειδή η
κυβέρνηση αποφάσισε ­ επιτέλους!.. ­ να εφαρμόσει τον νόμο για τα ραδιόφωνα.
Κι όμως τώρα, γινόμαστε μάρτυρες του πιο άθλιου θεάματος. Να βγαίνει ένας
μαστοράκος καλαφάτης της εικόνας της στυγνής δικτατορίας και να κατηγορεί την
κυβέρνηση ο θρασύς για… φασισμό, κατάργηση του… Συντάγματος και χούντα!
Όχι λοιπόν στη λήθη, είναι παραμύθι!..

Αλήθειες και ψέματα

Πάντως, στην υπόθεση με τις άδειες λειτουργίας των ραδιοφώνων λέγονται αρκετές
μισές αλήθειες, ελάχιστες ολόκληρες, και πολλά, μα πολλά ψέματα! Κι από τις
δυο πλευρές. Και από την κυβέρνηση, και από την πλευρά των ιδιοκτητών των
σταθμών. Η κυβέρνηση γιατί για άλλη μια φορά προσπαθεί να χωρέσει δυο
καρπούζια σε μια μασχάλη και λειτουργεί με την λογική να τα έχει καλά με
όλους. Γίνεται αυτό; ε, δεν γίνεται. Οι ιδιοκτήτες των σταθμών, από την άλλη,
φωνάζουν διότι δεν είναι λίγο πράγμα να έχεις μέχρι χθες κάτι που κοστίζει
μερικά δισ. και σήμερα να μην έχεις τίποτε, διότι σου έκοψε το ρεύμα η ΔΕΗ.
Όμως η ευθύνη δεν είναι δική τους, είναι της κυβέρνησης. Που κλείνει το στόμα
και δεν ανακοινώνει δημοσίως ποιοι ιδιοκτήτες έχουν (ή θέλουν να έχουν)
περισσότερους του ενός σταθμούς. Ποιοι σταθμοί παίρνουν άδειες με βάση το
διακομματικό παζάρι που έγινε (γιατί έγινε!). Ποιοι οικονομικοί παράγοντες
βρίσκονται πίσω από συγκεκριμένους σταθμούς. Όσο η κυβέρνηση τηρεί αιδημόνως
σιωπή για όλα αυτά, θα λούζεται όσα τής καταμαρτυρούν. Και δικαίως.

Οι 56 «φταίνε»

Ποιος τη χάρη των φτωχών αυτής της χώρας. Τη Δευτέρα ο Πρωθυπουργός Κώστας
Σημίτης ανακοινώνει το πακέτο των μέτρων που ­ υποτίθεται ­ ότι αποτελεί την
πιο τρανταχτή απόδειξη ότι το ΠΑΣΟΚ έχει κοινωνικό πρόσωπο. Βεβαίως, το
ερώτημα είναι τι έκανε την κυβέρνηση να στραφεί τώρα προς την κοινωνία και όχι
πιο πριν. Τώρα, ένα ακριβώς χρόνο μετά τις εκλογές. Απλά είναι τα πράγματα. Οι
56 βουλευτές ευθύνονται… Οι 56 που επιχείρησαν να θεσμοθετήσουν την
κατοχύρωση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος μέσα από την αναθεώρηση του
Συντάγματος. Η πρόταση έκανε την κυβέρνηση να τρέχει, και το αποτέλεσμα είναι
για καλό. Αν μάλιστα σκεφθεί κανείς ότι τα χρήματα θα εξοικονομηθούν από αυτή
την τρέλα των εξοπλισμών, τότε μιλάμε για διπλό καλό. Νταμπλ, δηλαδή…

Απόφαση που αρέσει

Εδώ που τα λέμε τώρα αυτή η ιστορία με τους εξοπλισμούς και ειδικότερα του
ανταγωνισμού με την Τουρκία στο επίπεδο των εξοπλισμών δεν έχει τέλος. Ένας
ολόκληρος κόσμος, στρατιωτικοί και πολιτικοί, που κινούνται γύρω από τις
Ένοπλες Δυνάμεις πιέζουν συνεχώς και αδιαλείπτως να πάρουμε τόσα όπλα, αυτών
των δυνατοτήτων, που να καλύπτουν εκείνες τις ανάγκες ώστε σε περίπτωση
πολέμου να μπορούμε να νικήσουμε την Τουρκία. Θεμιτός ο στόχος, κανείς δεν
μπορεί να έχει αντίρρηση σ’ αυτό, αλλά κάποια στιγμή το όλο πράγμα ξεφεύγει
από κάθε λογική. Κατήντησε η Ελλάδα να βρίσκεται μέσα στις 10 πρώτες χώρες του
κόσμου από άποψη στρατιωτικών εξοπλισμών. Με τρομακτικό κόστος για την
οικονομία της χώρας. Ουσιαστικά (και τυπικά!) το μόνο που γινόταν ήταν να
υποθηκεύεται για δεκαετίες το μέλλον όχι μόνο το δικό μας, αλλά και των
παιδιών μας. Κι όλα αυτά γιατί; Για ένα απίθανο ενδεχόμενο που εξαρτάται από
χίλιους παράγοντες. Γι’ αυτό μας άρεσε η απόφαση του Κώστα Σημίτη να περικόψει
το πρόγραμμα των εξοπλισμών. Μας άρεσε πολύ.

Αψήφησε τα σχόλια

Μας άρεσε επίσης ο Κώστας Καραμανλής. Που αψήφησε τα σχόλια όπως και τις
ειρωνείες ότι έκανε πισωγυρίσματα στα όσα έλεγε και παρέστη στα εγκαίνια του
νέου αεροδρομίου. Κι είχε το πολιτικό θάρρος να χειροκροτήσει τον Κώστα Σημίτη
στο τέλος της ομιλίας του, ασφαλώς για τη γενναιοφροσύνη του να αποδώσει την
κατασκευή του αεροδρομίου σε αποφάσεις διαφορετικών κυβερνήσεων. Σήμερα ο
Κώστας Καραμανλής κάνει μια ακόμη κίνηση που ενισχύει το προφίλ του. Θα
παραστεί στην εκδήλωση της Θεσσαλονίκης για τα 20 χρόνια από την ένταξη της
χώρας στην πρώην ΕΟΚ και νυν Ευρωπαϊκή Ένωση. Άλλοι του σύστηναν να μην
παραστεί. Εκείνος, και η απόφαση του ανήκει αποκλειστικά, αποφάσισε να
παρευρεθεί. Και δεν το κάνει βέβαια μόνο γιατί ο θείος του ήταν αυτός που
υπέγραψε την ένταξη. Αλλά γιατί θέλει να δείξει και τυπικά ότι είναι θεσμός
του πολιτεύματος.