ΜΑΤΙΕΣ Μπόμπιρες

«Σου αρέσει και σένα να τρως… όμορφα μωρά;», με ρώτησε η Μαργαρίτα,
βλέποντάς με να παίζω ευτυχισμένος, στην αμμουδιά ­ πάλεμα, κυνηγητό, μπάλα ­
μ’ ένα αγοράκι τεσσάρων ετών, τον Επαμεινώνδα. «Πολύ!», απάντησα και ανέβασα
στους ώμους μου, για «καβαλαρία», τον μικρό φίλο μου. «Καλέ, πώς σε λένε;»,
του είπε η Μαργαρίτα, χαϊδεύοντας το ξανθό του κεφάλι. «Επαμεινώνδα». «Ωραίο
όνομα! Αλλά, μωρέ, κάπως μεγάλο. Και βαρύ. Πώς μπορείς και το… σηκώνεις;». Ο
πιτσιρίκος την κοίταξε χωρίς να τα χάσει από το πείραγμα. Και, προφανώς
δασκαλεμένος, τη «ρούμπωσε»: «Με βοηθάει και ο παππούς μου! Επαμεινώνδας κι
αυτός…».

Μύκονος 1963. Με τον Ξαρχάκο, τον Πέτρο Μόραλη, τον Βασίλη Κυπραίο και, κάπου,
τον Διονύση Σαββόπουλο, με την κιθάρα του και με κείνο το χρυσό πουλί του
ταλέντου του, να φτεροκοπάει μέσα του… Ωραία χρόνια… Δεν είχαν πλακώσει,
ακόμη, στο νησί οι μεγιστάνες με τα κότερα, τα ναρκωτικά ήταν σπάνιο είδος και
η Δήλος, απέναντι, «τρεις απλωτές» μονάχα…

Έφυγε το καλοκαίρι, φύγαμε κι εμείς από τη Μύκονο, δεν ξανάδα τον Επαμεινώνδα.
Δεν πέρασε, όμως, πολύς καιρός και γνώρισα τον Άλκη.

Τον γνώρισα μέσα από ένα κείμενο του Μάκη Λέκκα, στον παλιό «Ταχυδρόμο». Ήταν
ένας μπόμπιρας τριών ετών, πανέμορφος, έξυπνος, ευγενικός, μαλαγάνας, αλλά και
μπαγασάκος! «Έχει ξετρελάνει τους πάντες στην πολυκατοικία! Όλοι οι
μαντράχαλοι θέλουμε να τον κάνουμε… παρέα, γιατί συνεχώς μας ξαφνιάζει», μου
έλεγε ο Λέκκας. Και τα ‘βαζε με τη μοίρα του, που δεν του είχε ρίξει στον
δρόμο, ακόμη, μια κοπέλα, να την ερωτευθεί, να την παντρευτεί και ν’ αποκτήσει
κι αυτός έναν Άλκη…

Πώς μου ήρθαν στο νου, όμως, όλ’ αυτά; Πώς θυμήθηκα τον Επαμεινώνδα και τον
Άλκη; Να σας το πω: Ο Λευτέρης είναι η αιτία. Ένα μωρό που πράγματι μόλις το
δεις θέλεις να το κάνεις μια μπουκιά και να το… φας! Όμορφος πολύ και ο
Λευτέρης, που μεθαύριο κλείνει τα τρία του χρόνια, και γλυκός. Και καλός.
Διόλου τζαναμπέτης. Όλη τη μέρα γελαστός, ξυπόλητος, βρώμικος, τρέχει με το
βρακί στον κήπο του σπιτιού του, μιλάει με τις πεταλούδες και τις χρυσόμυγες,
μυρίζει και χαϊδεύει τα γιασεμιά στη μάντρα και όταν κουραστεί φωνάζει τη
σκύλα, τη Μέλι, κάθεται στη ράχη της και ταξιδεύει. Ένας ξένοιαστος καβαλάρης
που όλοι οι δρόμοι είναι μπρος του ανοιχτοί…

Πότε θα με καλέσεις να παίξουμε, μωρέ Λευτεράκη; Να πιω κι εγώ μια στάλα από
τη γλύκα σου;