ΜΑΤΙΕΣ Οι γυναίκες

Αυτοκίνητο «Άλφα Ρομέο», μοντέλο του 1980 και σαράβαλο. Ανηφορίζουμε, μαζί με
τον φίλο μου τον Νώντα, τη Λεωφόρο Μεσογείων. Ο Νώντας στο τιμόνι, εγώ δίπλα
του, στη θέση του συνοδηγού. Ξαφνικά, στο ύψος της «Σωτηρίας», βλέπω δεξιά
μου, σ’ ένα αυτοκίνητο, που πάει να μας προσπεράσει, έναν άνδρα, γύρω στα 40,
να δέρνει ­ χαστούκια και μπουνιές ­ μια γυναίκα συνομήλική του, βρίζοντάς την
χυδαία! Η γυναίκα, κρατάει με τα δυο της χέρια το κεφάλι της, για να
προφυλαχτεί, «τις τρώει», κλαίει και δεν μιλάει. Ο άνδρας, οδηγεί,
ξυλοφορτώνει και εννιά έχει ο μήνας! Ταράζομαι. Κατεβάζω το τζάμι του
παραθύρου μου και φωνάζω στον «νταή»: «Δεν ντρέπεσαι βρε μαλάκα;». Ο «νταής»,
μου ρίχνει μια αδιάφορη ματιά και συνεχίζει, απτόητος, τον ξυλοδαρμό. Και
τότε, η γυναίκα, ανασηκώνεται λίγο από το κάθισμά της, μου ρίχνει μια
δολοφονική ματιά και μου λέει: «Εσύ είσαι μαλάκας! Τι ανακατεύεσαι; Άντρας μου
είναι!».

Γιορτάσαμε, προχθές, την «Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας». Ομιλίες,
δημοσιεύματα, εκπομπές στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση, μηνύματα,
τηλεγραφήματα, ανακοινώσεις, ψηφίσματα, χειροκροτήματα. Και από τη Δευτέρα;
Από τη Δευτέρα, τα ίδια και τα ίδια: η Γυναίκα, πάλι στη β’
Εθνική! Ώς τις 8 Μαρτίου του 2002. Που θα υψωθούν και πάλι τα λάβαρα της
Ισότητας. Οι άνδρες, θα φωνάξουν «μπράβο»! Και θα εξακολουθήσουν να κάνουν τη
δουλειά τους: να κρατάνε τα γκέμια παντού! Και να μην παραχωρούν ούτε πόντο
από τα κεκτημένα τους στον «γυναικείο πληθυσμό»…

Είκοσι χρόνια τα γράφω αυτά. Και τα γράφουν κι άλλοι. Πολλοί. Και δίνουν και
τη μάχη τους, κάθε μέρα, οι «γυναικείες οργανώσεις». Το πράγμα, όμως, δεν
προχωράει. Ή μάλλον, προχωράει, αλλά πολύ αργά. Γυρεύετε αποδείξεις; Κοιτάξτε
γύρω σας: σε πόσα καίρια πόστα βρίσκονται γυναίκες; Πού κάνουν κουμάντο, πού
αποφασίζουν και οι γυναίκες; Μην πάμε μακριά: στη Βουλή, μόνο το…
7,3% είναι γυναίκες!

Πώς εξηγείται το γεγονός, ότι ενώ οι γυναίκες είναι περισσότερες από τους
άνδρες (52%), η Βουλή, όχι μόνον ανδροκρατείται, αλλά
καραανδροκρατείται (93%); Δεν χρειάζεται φιλοσοφία: οι γυναίκες, δεν
εμπιστεύονται τις γυναίκες. Τις θεωρούν ικανές για πολλές άλλες δουλειές,
αλλ’ όχι και για την πολιτική! Από την πολιτική, όμως, πηγάζουν όλα! Το
Κοινοβούλιο βγάζει τους νόμους.

Για να επανέλθω, στην ιστορία που ανέφερα στην αρχή: νομίζω, ότι τα πάντα,
σχεδόν, ξεκινάνε από την οικογένεια. Η ελληνική οικογένεια του 2001, ελάχιστα
διαφέρει από την ελληνική οικογένεια του 1980. Το αγόρι, θα σπουδάσει
οπωσδήποτε. Το κορίτσι, μπορεί και να μη σπουδάσει. Το φαγητό, θα το φτιάξει η
σύζυγος, που μόλις γύρισε από τη δουλειά της. Σπανίως να βοηθήσει και ο
σύζυγος. Κ.λπ., κ.λπ.

Αχ, πότε αυτός ο κόσμος θα γίνει δικαιότερος;